there is no island

there is no island

η θέα

"όσο πιο άδειος είναι ο χρόνος, τόσο πιο γρήγορα περνάει. Η ζωή που δεν έχει νόημα προσπερνάει όπως τα τρένα που δε σταματούν στο σταθμό σου."
απόσπασμα από την σκιά του ανέμου.. είχα τσακίσει την σελίδα γιατί μου άρεσε, πριν φύγω για δουλειά έβγαλα την παραπάνω φώτο από το παράθυρο μου, δεν μπορώ να περιγράψω τι αίσθημα μου προκαλεί η θέα αυτή αλλά ταιριάζει κάπως με το απόσπασμα
κάθε μέρα μοιάζει και πιο γκρίζα..

"μερικές φορές πιστεύουμε πως οι άνθρωποι είναι λαχεία, πως βρίσκονται εκεί για να πραγματοποιήσουν τις παράλογες αυταπάτες μας. "
άλλο ένα απόσπασμα.. αληθινό πέρα από κάθε αλήθεια..
τον τελευταίο καιρό περισσότερο από άλλοτε μου έρχονται στο μυαλό στιγμές από τις πρώτες ημέρες, και κάνω σκέψεις κοινότοπες και παράλογες, ανώριμες.. να μπορούσα να γυρίσω πίσω και να ζήσω για πάντα σαν σε λούπα τον λίγο εκείνο, χαρούμενο χρόνο

Samurai Champloo

παρακολουθώ τώρα το samurai champloo, με θλίβει η αίσθηση πως μόλις το ταξίδι τους τελειώσει οι ήρωες πιθανόν θα χαθούν για πάντα, πως μπορούσε τότε κάποιος να βρει οποιονδήποτε; ειδικά αν ο δεύτερος δεν είχε μια σταθερή κατοικία; εξαιρετικά δύσκολο
τι μπορεί να απασχολεί κάποιον άνθρωπο..:Ρ έχουν μείνει δύο επεισόδια για να τελειώσει και μπορώ να πω πως το συνιστώ ανεπιφύλακτα, αφήνω την ανάρτηση ανοιχτή μήπως και θέλω να σχολιάσω κάτι μετά το τέλος της σειράς!

σχολιασμός μετά το τέλος της σειράς.. τελικά χωρίστηκαν.. όταν ήταν στο σταυροδρόμι περίμενα να ακολουθήσουν όλοι μαζί έναν κοινό δρόμο αλλά όχι..
τουλάχιστον συνειδητοποίησαν πως είναι φίλοι, κάτι είναι και αυτό! εντωμεταξύ απίστευτο το πως επέζησε ο mugen από την έκρηξη, υποθέτω πως έχει κάποια σχέση με τα πνέυματα που συναντούσε κάθε φορά που κόντευε να πεθάνει

202

επικάτι είναι η λέξη (όχι επιληψία) επιφοίτηση; η κάτι άλλο; το επιφοίτηση δεν μοιάζει ταιριαστό, μια ξαφνική σκέψη, μια ανάμνηση που ήρθε στην επιφάνεια τυχαία, βλέποντας τον αριθμό στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου στο fringe, έκλαμψη; ποια είναι η λέξη;
κάποτε ζούσα σε ένα διαμέρισμα που το νούμερο του ήταν 202, πως δεν το σκέφτηκα ποτέ από τότε; ή μήπως 103; οι αμφιβολίες.. ή 102;

γαλαξίας

"Spring brings cherry blossoms to comfort you, the summer stars, the harvest moon in fall, and the powdered snow in winter. All of these things, and the promise of them, is what makes sake taste so good."

"One day, you will understand this, and then I shall pour sake for the both of us."

 στην παραπάνω σκηνή, κάποια στιγμή ο Κένσιν κοιτάει τον νυχτερινό ουρανό και τον γαλαξία που τον διασχίζει, πολύ μελαγχολικό, γεμάτο νοσταλγία (για πράγματα που έφυγαν, άλλα που δεν θα έρθουν ποτέ) άνιμε

άλλη μια νύχτα (ποιος μετράει..)

απόψε όλα μοιάζουν κενά χωρίς νόημα, η ζωή μου.. δεν ξέρω τι είναι αυτό που ζητάω, τι περιμένω
είναι τόσο δύσκολο να είναι κανείς γεμάτος; ευτυχισμένος;
όλα είναι ψεύτικα και μικρά, άδεια
ξέρω πως η νύχτα θα περάσει και αύριο τα πράγματα θα μοιάζουν κάπως καλύτερα ή τουλάχιστον δεν θα είναι τόσο έντονο αυτό που νοιώθω
αλλά τι σημαίνει αυτό; θα ξαναεπιστρέψω στο σημερινό συναίσθημα κάποια στιγμή, κοντινή

τα πάντα κλείνουν στις 3

ούτε πρόσεξα τι πουλούσε αυτό το μαγαζί αλλά αυτά τα κεφάλια με τις περούκες έμοιαζαν βγαλμένα από θρίλερ, φαντάζομαι τον ιδιοκτήτη σε ένα κρυφό δωμάτιο του μαγαζιού να φτιάχνει μαριονέττες από ανθρώπινα μέλη ή κάτι παρόμοιο...
τις καθημερινές δεν υπάρχει τίποτα, ΤΙΠΟΤΑ, που να μένει ανοιχτό μετά τις 3 για να πιούνε και οι εργαζόμενοι άνρθωποι μια μπύρα.. τέσπα και ένα τραγούδι που ακούω συχνά τις τελευταίες μέρες και μου ψιλοκόλησε! μέηκ μη γιορ ρέιντιο τερν μη απ γουεν γιου φηλ λόου.. κτλπ!