Σε μια σπηλιά γύρω από την φωτιά

ίσως αυτό είναι που περίμενα να διαβάσω σήμερα! πως ακόμα και στην πιο πρωτόγονη κοινωνία οι άνθρωποι άφηναν γραπτά σημάδια για να επικοινωνήσουν, κανείς δεν ξέρει τι σημαίνουν αλλά το οτι είναι ένας κώδικας επικοινωνίας είναι σίγουρο, πριν 30.000 χρόνια.. αυτό που με συναρπάζει είναι το μετά, το ότι ο άνθρωπος αφήνει ένα σημάδι για κάποιον άλλον που θα ακολουθήσει, η προσδοκία του μέλλοντος, η συνέχεια..
το οτι δεν ζει μόνο το παρόν αλλά σκέφτεται το μέλλον, βλέπει τον εαυτό του μέσα στον χρόνο

το διάβασα εδώ!

έψαχνα κάτι να διαβάσω αλλά τίποτα δεν με ικανοποιούσε, μετά σκέφτηκα πως θα μπορούσα εγώ να γράψω αυτό που θα ήθελα να διαβάσω, αλλά δεν ήξερα τι θα ήθελα να διαβάσω.. πας από εδώ και από κει και ψάχνεις και ίσως τυχαία βρεις αυτό που γυρεύεις, μόνο όταν το δεις μπορείς να πεις πως ναι ήταν αυτό, μια ανάγκη.. αλλά τι είδους;
θα φτιάξω μια σοκολάτα και θα καθήσω στο μπαλοκόνι, με ηρεμεί και μου δίνει χρόνο με τον εαυτό μου, χρόνο για σκέψεις που δεν μπορείς να κάνεις μπροστά στον υπολογιστή
όπως κάποτε η Στάση! τώρα θα είναι το μπαλκόνι.. και μετά; το άδειο μαγαζί μετά το κλείσμο, μιας μέρας με πολύ δουλειά.. όνειρα που ελπίζω να γίνουν αληθινά

πριν από καιρό είχα την επιθυμία να επισκεφτώ εκείνη την παλιά μηχανή, που έλεγε αν είσαι ερωτευμένος η όχι, με είχε πιάσει κάτι σαν μανία, να πάω ξανά σε εκείνο το μέρος και να βγάλω μια φωτογραφία, μέσα στο μυαλό μου φανταζόμουν την εικόνα όπως και τότε, απλά με λίγα παραπάνω σημάδια από το πέρασμα του χρόνου, ίσως κανένα γκράφιτι παραπάνω.. λίγο σπασμένη αλλά μπα..
ανέβηκα κάνα δυο φορές την Ναβαρίνου αλλά η μηχανή δεν υπήρχε πουθενά, στην αρχή νόμιζα πως δεν μπορούσα να θυμηθώ σε ποια γωνιά ήταν και καθώς ανέβαινα, ήλπιζα ότι θα ήταν στην επόμενη (λες και αυτό θα σήμαινε κάτι..) αλλά δεν υπήρχε πλέον, ούτε ένα σημάδι, κανένα ξεχασμένο καλώδιο, καμιά βίδα στον τοίχο που να έδειχνε πως κάποτε ήταν εκεί
τι φωτογραφία θα μπορούσα να βγάλω; μία γωνία χωρίς τίποτα (πιθανώς και λάθος γωνία :Ρ)
μου φάνηκε κάπως, ειρωνικό..
ωμά ρεαλιστικό για να διαλύσει τις ρομαντικές μου ψευδαισθήσεις

Mad About You

mia seira apo ta palia.. kai oraio epeisodio

για να δούμε.. ένα τραγούδι.. πως οδηγήθηκα εκεί; δεν θυμάμαι.. το έχω αναρτήσει και εδώ κάποτε,
το εξώφυλλο ενός δίσκου που νομίζω πως θα ταίριαζε σε κάτι που φτιάχνουμε
η μοναξιά που ένοιωσα περιμένοντας κάτι, απόγευμα και φυσούσε λιγάκι. ο κόσμος περνούσε
και εγώ ήμουν εκεί γεμάτος με σκέψεις για το μέλλον..ανησυχία.. πως θα φτάσουμε εκεί;
το ακούω ακόμα.. γλυκειά, πικρή, βαθειά μελαγχολική

κάποιες φορές κάποιες εικόνες σου δημιουργούν ένα συναίσθημα, σε φέρνουν σε μια κατάσταση, σου δείχνουν έναν δρόμο, συνήθως ένα μέλλον (αφού το παρελθόν πέρασε και το παρόν δεν είναι αυτό:Ρ) κάτι που θα ήθελες να είναι έτσι
κάτι απλό που κρύβει κάτι πιο σύνθετο
η φαντασία και οι προσωπικές προσδοκίες και επιθυμίες συμπληρώνουν το "κενό" της απλότητας και την κάνουν δική σου, το διαφορετικό που νοιώθει ο καθένας όταν βλέπει το ίδιο πράγμα με κάποιους άλλους

σήμερα ήταν η τελευταία μου μέρα στην δουλειά.. έφυγα, αυτήν την φορά οριστικά.. δεν νοιώθω ελεύθερος ή χαρούμενος, με ανησυχεί το οικονομικό αρκετά.. είχε έρθει όμως ο καιρός, περίεργα.. :(