κάτι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μόνο ως η ανάσα της πόλης

περπατούσα σε κάτι στενά, υποθέτω κάπου μετά την Αγίας Σοφίας, αν και δεν είμαι σίγουρος γιατί σε κάποια φάση σταμάτησα να προσέχω το που βρίσκομαι, σε μια προσπάθεια να κάνω μια διαδρομή που δεν έχω ξανακάνει, όταν ξαφνικά με χτύπησε ένα ζεστό κύμα αέρα, με μια μυρωδιά όχι ευχάριστη η δυσάρεστη αλλά ξεχωριστή, το οποίο μου έμοιαξε με εκπνοή ενός ζωντανού οργανισμού.. και στο μυαλό μου καταγράφηκε σαν την ανάσα της πόλης, μαζί με ήχους της καθημερινότητας, αμάξια σε κάποιον δρόμο παραδίπλα, φωνές ανθρώπων που έπιναν καφέ (;) φωτάκια σε διάφορα μαγαζιά και τραπεζάκια, κάποια δέντρα περιορισμένα σε πεζοδρόμια που ωστόσο έμοιαζαν όμορφα, τα φύλλα τους και μία βιτρίνα που μου άρεσε, το μενού σε ένα εστιατόριο που μου θύμισε κάτι που δεν είχα ζήσει

είδα μια ταινία σήμερα που είχε σαν θέμα της (εκτός των άλλων) και το ταξίδι στον χρόνο, και μετά όπως έβλεπα τους σελιδοδείκτες μου μπήκα στο μπλογκ που με ενέπνευσε κάποτε να δημιουργήσω και εγώ το δικό μου, είχα πολύ καιρό να μπω
διάβασα το τελευταίο ποστ που δεν θυμόμουν καν πως υπήρχε, το τελευταίο ποστ σε ένα μπλογκ από ένα άτομο που δεν ήξερε πως εκείνο θα ήταν το τελευταίο
προσπαθούσα να φανταστώ πως τα χρόνια που είχαν περάσει είχαν αλλάξει το άτομο εκείνο, πως είχε γίνει εκείνο που διάβαζα, και τώρα θα έχει γίνει κάποιο άλλο
οκ commentator αυτό κάνει ο χρόνος σε αλλάζει, σιγά το πράμα.. ναι οκ αλλά και πάλι.. απλά μου έκανε εντύπωση

μου κάνει εντύπωση κάποιες φορές το πού; μπορεί να βρεθεί η γαλήνη, εντύπωση γιατί την βρίσκω στις πιο ασυνήθιστες, απίθανες, άσχετες στιγμές (πολλές λέξεις μου έρχονται χωρίς καμιά να ταιριάζει απόλυτα)
σε μια μέση κατάσταση, χαμένη ή και χωμένη ανάμεσα στο τίποτα και το κάτι, στο σήμερα και το αύριο, τότε που μπορεί να μην γίνεται κάτι αλλά δεν υπάρχει η ανάγκη να γίνει κιόλας
τις ανάγκες που σε πιέζουν απέξω τις βρίσκω πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμες από τις εσωτερικές, τουλάχιστον στην παρούσα φάση

στην υπόλοιπη επικαιρότητα.. μια φράση από ένα τραγούδι έχει κολλήσει στο μυαλό μου και την σιγομουρμουρίζω συνεχώς, ψάχνω το κρυφό της νόημα σε σχέση με μένα, πέρα από το προφανές λεκτικό

δοκιμαστικό ποστ!

έχω ξεσυνηθίσει μάλλον το γράψιμο!
προχθές ήθελα να γράψω αλλά δεν έγραψα, εχθές ήθελα να γράψω αλλά δεν έγραψα
και άλλες φορές που δεν θυμάμαι παρά σαν σύνολο
διάβασα σήμερα κάτι που μου άρεσε, ένα όμορφο ποίημα, γραμμένο πριν πολλά χρόνια αλλά για μένα καινούριο, μία ευχάριστη έκπληξη και μία ένεση πίστης στην ανάγνωση(ή την συγγραφή;) ακόμα και αν όλα έχουν γραφτεί δεν θα μπορέσουν ποτέ να διαβαστούν

βλέπω τον Michel Roux στο Youtube βγάζει μια ωραία αίσθηση, θα δοκιμάσω κάποια στιγμή μερικές συνταγές του

ίσως αυτό να είναι το νόημα

κάτι με έποιασε τις τελευταίες μέρες και διαβάζω παλιά ποστ..
θα έπρεπε να υπήρχε και ένας τρόπος να ανεβάζεις και μελωδιές που μουρμουρίζεις (τι λέξη.. μουρμουρίζω..) με τον ίδιο τρόπου που απλά γράφεις
βλέπω τον Jamie Oliver (ή James Oliver σύμφωνα με μια γνωστή μου που αρνείται να δει την πραγματικότητα) να μαγειρεύει BBQ σύμφωνα με τον αγγλικό τρόπο που είναι απλά το ψήσιμο στα κάρβουνα
κάποια στιγμή πρέπει να περάσω από το μαγαζί και να καθαρίσω.. είμαστε κλειστοί αυτό το τριήμερο και είχα αρκετό χρόνο για ξεκούραση! τόσο ελεύθερο χρόνο που σχεδόν τελείωσα το Red Dead redemption..
o Jubei κοιμάται δίπλα στο καλοριφέρ.. ο δρόμος ακούγεται βρεγμένος, ίσως έβρεξε, μάλλον έβρεξε
σκατά έβαλα πολύ γάλα στον νες..
υπήρξαν κάποιες στιγμές* αυτήν την εβδομάδα που αν τις έβλεπα σε κάποια ταινία ή αν τις διάβαζα σε ένα βιβλίο ή (πολλά ή) αν έβλεπα κάποιον άλλον να τις ζει θα έλεγα πως θα ήταν ωραία να τις ζούσα και εγώ
τώρα όμως που ήμουν εγώ σε αυτές τις στιγμές ήταν απλά οκ.. γιατί όλα μοιάζουν καλύτερα όταν τα ζει κάποιος άλλος;
(άσχετο αλλά και ψιλοσχετικό:Ρ όταν ήμασταν μικροί με την αδελφή μου πάντα μαλώναμε γιατί το πιάτο με το φαγητό της ή το πιάτο μου, μου φαινόταν/ της φαινόταν καλύτερο από το δικό μου/ δικό της :Ρ αν και περίεργο ποτέ δεν τα αλλάζαμε.. τι να πει κανείς;)
επιστρέφω στο *
στιγμές.. γιατί πια μόνο για αυτές πιστέυω πως μπορούμε να ελπίζουμε
δεν πιστέυω πως μπορεί να υπάρξει κάποια διάρκεια
η αισιοδοξία όπως πάντα!
μια ιδέα μου ήρθε και όπως πάντα θα την γράψω χωρίς να την επεξεργαστώ πρώτα!
σχετικά με τις στιγμές και το πως όλα μοιάζουν καλύτερα όταν τα ζει κάποιος άλλος..
σκέφτηκα πως αν κάποιος με ακολουθούσε κάθε μέρα με μια κάμερα θα κατέγραφε αυτές τις στιγμές και θα μπορούσα να τις δω σαν ταινία, και επειδή θα τα έβλεπα σε ταινία θα μου φαινόντουσαν οτι είναι καλύτερες από οτι είναι και μετά θα έβλεπα οτι πρωταγωνιστής είμαι εγώ και έτσι θα με ικανοποιούσαν περισσότερο, κάπως παρανοικό ακούγεται αλλά βγάζει νόημα!
μετά σκέφτηκα πως ίσως για αυτό γράφω στο μπλογκ, για να προσεγγίζω τις στιγμές και σε ένα δεύτερο επίπεδο
αυτά...

έκανα ένα ταξίδι εχθές.. και αν και επέστρεψα σήμερα νοιώθω πως το ταξίδι δεν τέλειωσε, ήταν να αντιμετωπίσω κάτι σήμερα αλλά δεν έγινε, μετατέθηκε για αύριο, ίσως γι΄ αυτό αισθάνομαι έτσι..
είδα μέρη που είχα ξεχάσει πόσο όμορφα ήταν και θυμήθηκα το πως τα έβλεπα κάποτε, τα κοντινά αλλάζουν αλλά τα μακρινά μένουν ίδια
σαν να μας παρατηρούν αυτά, η ρευστότητα μας σε αντίθεση με την δική σους σταθερότητα
ακόμα και ένα σμήνος πουλιά θα μπορούσε να είναι Εκείνο το σμήνος πουλιών
έκανα ένα λάθος εχθές, μια στιγμή που ένοιωθα απόλυτα αδύναμος και μόνος
όλα περίμεναν αυτήν την στιγμή..
αύριο έρχεται κάτι πολύ δύσκολο που μπορεί να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό την ζωή μου και πρέπει να κερδίσω

soundtrack of the night

το τραγούδι αυτό έπαιζε στο ταξί εχθές όταν επέστρεφα, είχα πολύ καιρό να το ακούσω.. ο ταξιτζής άκουγε Rainbow..

πέρασε μια παλιά φίλη από το μαγαζί, τόσο παλιά που κάθε φορά που έλεγα το όνομα της εντυπωσιαζόμουν με το πόσο πολύ το είχα ξεσυνηθίσει και εντυπωσιαζόμουν επίσης από το πως μπορούσα να το λέω χωρίς να κάνω κάποιο λάθος και να λέω πχ κανένα κοντινό με αυτό όνομα..
οκ δεν είμαστε φίλοι πλέον αν ήμασταν και ποτέ, αλλά μέσα στην λίγη ώρα που μιλήσαμε μπορούσα να δω ποιά ήταν αυτά τα πράγματα που κάποτε την έκαναν τόσο συμπαθητική
πόσο περίεργο ήταν.. είχε βγει από το παρελθόν, ήταν μάρτυρας μιας εποχής, μιας αγαπημένης μου εποχής, ενός εαυτού μου με τον οποίο είχε περισσότερη επαφή εκείνη τώρα παρά εγώ