να επιστρέψουμε που;

σε ένα βιβλίο κάπου έλεγε για την κίνηση της γης ή του ήλιου, την περιέγραφε κάποιος σε κάποιον, η κίνηση που διαγράφει ένα καρφί που είναι τοποθετημένο στην περιφέρεια της ρόδας κάποιου κάρου καθώς αυτό κινείται, μπορεί να το θυμάμαι και τελείως λάθος αλλά αυτή κίνηση που δεν μπορώ να σκεφτώ πως ονομάζεται για να βρω μια εικόνα της στο ιντερνετ και να την αναρτήσω μοιάζει κάπως με την κίνηση που νοιώθω πως διαγράφει η ζωή μου τον τελευταίο καιρό, τα τελευταία χρόνια
έψαξα στο youtube για το "we have to go back" από το Lost, δεν μπόρεσα να βρω ολόκληρη την σκηνή αλλά βρήκα το σημείο που λέει αυτές τις λέξεις ο Jack, υπήρχε αυτό το κάπου που έπρεπε να επιστρέψουν, και ίσως είναι το σημαντικότερο
οι μέρες περνάνε, άλλες πιο αργά, άλλες πιο γρήγορα, οι μήνες περνάνε, τα πράγματα είναι αντικειμενικά καλά, και όπως και τότε δεν μπορώ να νοιώσω τίποτα από αυτά που θα έπρεπε να νοιώθω
έχω ψιλοχάσει την ελπίδα πως κάποτε θα νοιώσω γεμάτος και ικανοποιημένος(δεν θέλω να γράψω χαρούμενος ή ευτυχισμένος, όλα κρατάνε τραγικά λίγο) και φοβάμαι πως σε λίγο δεν θα με ενδιαφέρει καν, παρακμάζω όπως όλοι
οι μόνες σκέψεις πλέον που μπορούν να μου προσφέρουν κάποιου είδους ευχαρίστηση αφορούν όλες την επαγγελματική επιτυχία και αυτό όταν δεν είμαι στα κάτω μου..

This is the way the World ends
not with a bang but a wimper.

το βρήκα! :)

μου κάνει εντύπωση κάθε φορά η ησυχία που επικρατεί στον δρόμο, καμία μουσική υπόκρουση στην βόλτα ή στις σκέψεις σου
περνώντας μεγάλο μέρος της ημέρας μου στο μαγαζί με το ραδιόφωνο να παίζει κάθε φορά κάποιες από τις 15 μεγαλύτερες επιτυχίες όλων των εποχών, είναι περίεργο όταν τελειώνω και κλείνω το ράδιο και δεν ακούγεται πλέον τίποτα, παίρνει λίγη ώρα να συνηθίσω την "ησυχία" του δρόμου και τους ήχους της καθημερινότητας που αντικαθιστούν τους άλλους, τους κατασκευασμένους 
διαρκεί λίγο αυτή η σιωπή αλλά την καταλαβαίνεις

δεν είχα ίντερνετ!

πρώτο αναγνωριστικό ποστ, για να δω αν θυμάμαι ακόμα να γράφω! δεν είχα ιντερνετ, σχεδόν δύο μήνες.. ήταν περίεργα
ήτανε και καλοκαίρι, είχα και χρόνο.. (ίσως περισσότερο από ότι θα είχα αν είχα ίντερνετ)
η ανάγκη του γραψίματος ήτανε πολύ έντονη κάποιες φορές και αν ήμουν ονλαιν σίγουρα θα είχα γράψει εδω μέσα, την διοχέτευσα σε καποια υπαρχοντα αρχεία word.. το κλείνω κάπου εδώ, όπως πάντα ψάχνω κάποιο τραγούδι που άκουσα στην δουλειά.. το μόνο που κατάφερα να ξεχωρίσω νομίζω ήτανε το Darling νομίζω πως άρχιζε με αυτό..
όπως πάντα όλα απαρτίζονται από στιγμές και τίποτα δεν έχει διάρκεια, το οποίο κάποιες φορές είναι καλό, κάποιες άλλες όχι και τόσο

Rock sugar

το πεζοδρόμιο ήταν σπασμένο, και προσπαθούσα να βάλω τρία κομμάτια του στην σειρά με την άκρη του παπουτσιού μου, βαριόμουνα.. κάποιος μου έλεγε, για το πως η υπέρτατη ελευθερία είναι να σταματήσεις τις σκέψεις σου από το να σχολιάζουν ακατάπαυστα το περιβάλλον, και να καταλάβεις πως δεν είσαι σημαντικός σε αυτόν τον κόσμο, ήμουν αντίθετος αλλά μετά από αρκετές προσπάθειες κατάλαβα πως δεν ήθελε διάλογο αλλά απλά να κάνει τον μονόλογο του και έτσι άκουγα βάζοντας σε τάξη τα σπασμένα κομμάτια του πεζοδρομίου, πάντως φυσούσε και ήταν ωραία
απέναντι μου και μέσα από μια τζαμαρία είδα την ομορφότερη κοπέλα όλου του κόσμου!  

μια ανησυχία η οποία δεν ξέρω από που προέρχεται.. σαν να περιμένω να γίνει κάτι και ανυπομονώ, δεν υπάρχει κάτι όμως
νοιώθω πως πηγαίνω κάπου και δεν ξέρω που, το μυαλό μου ψάχνει συνεχώς διάφορα πράγματα, σκέψεις και ιδέες για να με κάνει να βγάζω τις μέρες σαν να έχουν κάποιο νόημα
η περίοδος όμως είναι μεταβατική, ήθελα να βγώ έξω σήμερα αλλά όταν ήρθε η ώρα βαριόμουνα
σήμερα δεν ανοίξαμε, ήπια τρεις καφέδες και κοιμόμουν όλη μέρα, σύντομα πρέπει να γίνει κάτι