έχει αρκετές μέρες τώρα που μπαίνω και ξαναμπαίνω και όλο κάτι θέλω να γράψω αλλά δεν μου βγαίνει κάτι (μαζεύονται μόνο κάτι προσχέδια στις αναρτήσεις του μπλογκ)
σαν να στάζουν σταγόνα σταγόνα οι σκέψεις και οι λέξεις και δεν έχουν γεμίσει ακόμα το ποτήρι για να γραφτεί κάτι, ήθελα να γράψω για ένα καρτοτηλέφωνο που είναι κάτω από το σπίτι μου, για ένα τραγούδι που μου έχει κολλήσει, για τον Τζούμπεη :Ρ για κάποια μαγαζιά με φαγητό! κάποιες εικόνες, όπως πάντα όλα είναι σκόρπια, αλλά είναι κάπως πιο δύσκολο πλέον να τα ταιριάξω

You are my kind

απλά ένα τέλειο τραγούδι

να επιστρέψουμε που;

σε ένα βιβλίο κάπου έλεγε για την κίνηση της γης ή του ήλιου, την περιέγραφε κάποιος σε κάποιον, η κίνηση που διαγράφει ένα καρφί που είναι τοποθετημένο στην περιφέρεια της ρόδας κάποιου κάρου καθώς αυτό κινείται, μπορεί να το θυμάμαι και τελείως λάθος αλλά αυτή κίνηση που δεν μπορώ να σκεφτώ πως ονομάζεται για να βρω μια εικόνα της στο ιντερνετ και να την αναρτήσω μοιάζει κάπως με την κίνηση που νοιώθω πως διαγράφει η ζωή μου τον τελευταίο καιρό, τα τελευταία χρόνια
έψαξα στο youtube για το "we have to go back" από το Lost, δεν μπόρεσα να βρω ολόκληρη την σκηνή αλλά βρήκα το σημείο που λέει αυτές τις λέξεις ο Jack, υπήρχε αυτό το κάπου που έπρεπε να επιστρέψουν, και ίσως είναι το σημαντικότερο
οι μέρες περνάνε, άλλες πιο αργά, άλλες πιο γρήγορα, οι μήνες περνάνε, τα πράγματα είναι αντικειμενικά καλά, και όπως και τότε δεν μπορώ να νοιώσω τίποτα από αυτά που θα έπρεπε να νοιώθω
έχω ψιλοχάσει την ελπίδα πως κάποτε θα νοιώσω γεμάτος και ικανοποιημένος(δεν θέλω να γράψω χαρούμενος ή ευτυχισμένος, όλα κρατάνε τραγικά λίγο) και φοβάμαι πως σε λίγο δεν θα με ενδιαφέρει καν, παρακμάζω όπως όλοι
οι μόνες σκέψεις πλέον που μπορούν να μου προσφέρουν κάποιου είδους ευχαρίστηση αφορούν όλες την επαγγελματική επιτυχία και αυτό όταν δεν είμαι στα κάτω μου..

This is the way the World ends
not with a bang but a wimper.

το βρήκα! :)

μου κάνει εντύπωση κάθε φορά η ησυχία που επικρατεί στον δρόμο, καμία μουσική υπόκρουση στην βόλτα ή στις σκέψεις σου
περνώντας μεγάλο μέρος της ημέρας μου στο μαγαζί με το ραδιόφωνο να παίζει κάθε φορά κάποιες από τις 15 μεγαλύτερες επιτυχίες όλων των εποχών, είναι περίεργο όταν τελειώνω και κλείνω το ράδιο και δεν ακούγεται πλέον τίποτα, παίρνει λίγη ώρα να συνηθίσω την "ησυχία" του δρόμου και τους ήχους της καθημερινότητας που αντικαθιστούν τους άλλους, τους κατασκευασμένους 
διαρκεί λίγο αυτή η σιωπή αλλά την καταλαβαίνεις

δεν είχα ίντερνετ!

πρώτο αναγνωριστικό ποστ, για να δω αν θυμάμαι ακόμα να γράφω! δεν είχα ιντερνετ, σχεδόν δύο μήνες.. ήταν περίεργα
ήτανε και καλοκαίρι, είχα και χρόνο.. (ίσως περισσότερο από ότι θα είχα αν είχα ίντερνετ)
η ανάγκη του γραψίματος ήτανε πολύ έντονη κάποιες φορές και αν ήμουν ονλαιν σίγουρα θα είχα γράψει εδω μέσα, την διοχέτευσα σε καποια υπαρχοντα αρχεία word.. το κλείνω κάπου εδώ, όπως πάντα ψάχνω κάποιο τραγούδι που άκουσα στην δουλειά.. το μόνο που κατάφερα να ξεχωρίσω νομίζω ήτανε το Darling νομίζω πως άρχιζε με αυτό..
όπως πάντα όλα απαρτίζονται από στιγμές και τίποτα δεν έχει διάρκεια, το οποίο κάποιες φορές είναι καλό, κάποιες άλλες όχι και τόσο

Rock sugar