μια ιδιότητα του εαυτού μου

κάτι που έχω εδώ και καιρό και πριν λίγο κατάλαβα πόσο τελικά με ενοχλεί
δεν ξέρω πως να το περιγράψω ακριβώς αλλά έχω μια τάση ισοπέδωσης των πάντων, σχετικοποίησης τους, μια αίσθηση ματαιότητας, μια δυσπιστία στην ικανότητα αλλαγής
μάλλον όλα πηγάζουν από την γνώμη που έχω σχηματίσει για τον άνθρωπο, πως από την φύση μας είμαστε κακά όντα (λολ ακούγεται κάπως)
συνειδητοποίησα πόσο με ενοχλεί πριν λίγο, που έβλεπα κάτι πολιτικό και έπιασα τον εαυτό μου να δικαιολογεί κάτι που παλιότερα δεν θα το δικαιολογούσα, τώρα σκέφτηκα πως οι άνθρωποι είμαστε από την φύση μας κακοί, ότι κάθε άνθρωπος έχει τις ιδέες του και δεν μπορείς να περιμένεις από κάποιον να σκέπτεται και να πράττει όπως θα ήταν το ιδανικό, οπότε είναι στην ουσία εγκλωβισμένος να κάνει αυτό που κάνει
αλλά δεν είναι έτσι, αποκλείεται να είναι έτσι, πρέπει να υπάρχει κάποιο μέτρο σύμφωνα με το οποίο μπορούμε να κρίνουμε, μια ηθική (αλλά και πάλι..)
όσο πάω χάνομαι όλο και περισσότερο στην καθημερινότητα και στην ισοπέδωση

John Locke- LOST

έπεσα τυχαία πάνω σε κάτι βιντεάκια του LOST! (LOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOST!!!!)  και με έπιασε πάλι αγανάκτηση και θλίψη για το πόσο άδικο ήτανε το τέλος του Locke, ο μόνος που πίστευε στο Νησί..

η φώτο αυτή του ταιριάζει απόλυτα, είναι από την πρώτη σαιζόν, τότε που με τον Μπουν έψαχναν για αυτό που κατέληξε τελικά να είναι η καταπακτή, η σκηνή είναι εκεί που λέει σε έναν δύσπιστο μπουν πως θα βρέξει και όταν επιβεβαιώνεται κάθεται στην βροχή και το απολαμβάνει, για πρώτη φορά ζωντανός και με σκοπό, είναι στο μέρος που πρέπει να είναι!

Hannibal

ξεκίνησα μόλις την 2η σαιζόν! στην πρώτη με κούρασε κάπως ο Γουίλ, αυτή η μόνιμα πυρετώδης κατάσταση

βρήκα αυτό πριν λίγο, συνδέεται κάπως με το προηγούμενο ποστ

τώρα τελευταία...

τώρα τελευταία νοιώθω μια έλξη για το απώτατο παρελθόν της ανθρωπότητας, πως ξεκίνησαν όλα, αν υπάρχει κάποιο νόημα, μόνο εκεί μπορεί να βρεθεί, τουλάχιστον γνωρίζουμε πως υπήρξε μια αρχή, ένα σημείο για να προσδιορίσεις την πορεία
μου έκανε εντύπωση σε ένα ντοκιμαντέρ η αναφορά που έκανε ένας ανθρωπολόγος στην στιγμή που οι άνθρωποι άρχισαν να επεξεργάζονται τα εργαλεία τους, πέρα από την χρηστική λειτουργία τους, εκτός από λειτουργικά τα ήθελαν και όμορφα
και μετά η τέχνη(μέσα από τα δικά μας μάτια έτσι μοιάζει) η ανάγκη να αποτυπώσεις τον κόσμο μέσα στον οποίο ζεις
δεν υπάρχει επικρατούσα άποψη για το ποιο σκοπό εξυπηρετούσαν οι ζωγραφιές στις σπηλιές, θρησκευτικό, επικοινωνιακό..

πήρα καινούριο λαπτοπ, το παλιό πέθανε.. και έτσι μπορώ τώρα να γράφω άνετα το γ, δεν έχω συνηθίσει ακόμα το πληκτρολόγιο, αυτήν την φορά γλύτωσα την καταστροφή του να χάσω όλα τα αρχεία μου και όλα είναι πλέον στο καινούριο ασφαλή! ο τεχνικός μου είπε πως μπορεί να μου μεταφέρει και τα αρχεία που έχω σε ένα αρχαίο tower από την εποχή της Κύπρου, θα είναι ωραίο να ξαναβρώ όλα εκείνα τα αρχεία, την μουσική, τις φωτογραφίες, τα κείμενα, τότε που πρώτη φορά ένοιωσα την ανάγκη να γράψω, να αποτυπώσω τον δικό μου κόσμο και να βρω το νόημα (τστσ.. θα μπορούσα να μην γράψω την τελευταία γραμμή.. δεν είχα στο μυαλό μου να γράψω για το καινούριο λαπτοπ αλλά όπως ξεκίνησα και έφτασα στο παλιό tower είδα πως θα μπορούσε να κλείσει ένας κύκλος συνδέοντας τα δύο κείμενα, έπρεπε να αντισταθώ!)

ένα ποστ για το ότι πρέπει να γράψω ένα ποστ..

το έχω παρατήσει κάπως.. (αρκετά) αν και θέλω να γράφω δεν μου βγαίνει, με στεναχωρεί το γεγονός γιατί είναι σαν ένα ακόμα κομμάτι του εαυτού μου, του παλιού αληθινού εαυτού μου να χάνεται, εδώ και καιρό ήθελα να γράψω ένα ποστ γιατί σύμφωνα με τα στοιχεία του μπλογκερ θα ήταν το 500! αριθμός που μου μοιάζει τεράστιος..
έλεος κάποιος έβαλε το τραγούδι που παίζει στην αρχή του Όλα, δεν έχουν ακούσει για τα ακουστικά; τεσπά.. το χαμήλωσε, βιάστηκα να γκρινιάξω..
στο θέμα μας ξανά..
ήθελα να γράψω γιατί θα ήταν το 500, σκεπτόμενος το περιεχόμενο του ποστ, κάποια πράγματα θεωρούσα πως θα έπρεπε να είναι οπωσδήποτε σε αυτό, ποιά; διαβάζοντας το μπλογκ συνειδητοποίησα πως μπορεί να ξεκίνησε για άλλους λόγους αλλά κατέληξε να είναι το ιστορικό, μιας εποχής, μιας διάθεσης, ενός έρωτα, κάθε τι, όσο άσχετο και αν έμοιαζε ήταν εμποτισμένο από το συναίσθημα αυτό, ίσως γιατί έτσι ζούσα, ή έτσι ζούμε όλοι όταν είμαστε ερωτευμένοι
έγραφα για να πάρω το μυαλό μου μακρυά από πράγματα, έγραφα για να καταγράψω στιγμές, για να εκτονώσω την ένταση που ένοιωθα να συγκεντρώνεται έστω και από απλά πράγματα της καθημερινότητας
δεν νομίζω πως είναι τυχαίο πως αραίωσα το γράψιμο μου όταν Εκείνη και εγώ (λολ δεν θα πω γίναμε ένα:Ρ) γίναμε Εκείνη και εγώ, τότε νόμιζα πως ήταν φυσικό γιατί αν υπήρχε μια εποχή που θα έπρεπε να ζήσω και όχι να αφηγηθώ ήταν εκείνη, βλέποντας όμως τώρα το παρελθόν βλέπω έναν άλλο λόγο, που δεν μπορώ να ξέρω αν είναι αλήθεια αλλά μου μοιάζει αρκετά πειστικός τουλάχιστον αυτήν την στιγμή
σταμάτησα να γράφω γιατί αυτό που με κινούσε ήταν το συναίσθημα και όταν αντιλήφθηκα πως όσα περίμενα να νοιώσω, όσα φανταζόμουν πως θα νοιώσω μετά από τόσο καιρό, δεν τα ένοιωσα, ήταν σαν να έχασα την πίστη μου στο Συναίσθημα, την κινητήριο δύναμη πίσω από το γράψιμο μου εκείνη την εποχή, και από τότε αργά (υπερβολικά αργά) άρχισε να ξεθωριάζει, όταν επέστρεφα ήταν όταν νόμιζα πως μπορούσα να νοιώσω ξανά, μετά κάτι γινόταν και πάλι θυμόμουν πως δεν υπήρχε αληθινά κάτι..
μόνο τώρα μπορώ να πω πως το Συναίσθημα έχει χαθεί τελείως, και όπως είναι φυσικό νοιώθω άδειος..
δεν μπορώ να γράψω κάτι, μου είναι πιο εύκολο να μοιραστώ ένα τραγούδι ή μια φωτογραφία που και πάλι είναι σαν να μοιράζομαι μια διάθεση αν και όχι με λόγια
έχω αναφέρει κάποτε πως μοιάζει να περνάω την ζωή μου περιμένοντας κάτι να γίνει, σαν να είμαι στην αναμονή για κάτι σημαντικό, έτσι νοιώθω και τώρα απλά αυτό που θα γίνει δεν ξέρω τι είναι και αν είναι σημαντικό, οπότε.. μια καθημερινότητα χωρίς νόημα, προσπαθώ να τοποθετήσω το νόημα στην δουλειά και να πω πως τώρα αυτό είναι το σημαντικό, να πετύχει το μαγαζί, αλλά δεν με γεμίζει.. ακόμα και όταν είμαι στα πιο αισιόδοξα μου και φαντάζομαι αυτοκρατορίες και πάλι δεν..
σαν να ξέχασα κάτι, ήθελα κάτι να αναφέρω και το ξέχασα τεσπα..
μετανιώνω που κάποιες φορές δεν έγραφα τα πράγματα όπως πραγματικά ήθελα και λογόκρινα τον εαυτό μου γιατί υπάρχουν λεπτομέρειες που έχω ξεχάσει και διαβάζοντας περασμένα ποστ δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς σε τι αναφερόμουν, ειδικά ένα καταραμένο ποστ που λέω πως κάτι μου είχε πει ένας ταξιτζής και είχε σχέση με κάτι που είχα συζητήσει με τα παιδιά στην δουλειά, κάθε φορά που το διαβάζω με τρελαίνει:Ρ
ένα μυστήριο που θα παραμείνει για πάντα μυστήριο εκτός αν μπω ξανά στο ίδιο ταξί και μου πει ο ταξιτζής
-γειά! με θυμάσαι είμαι εγώ που εκείνο το βράδυ σου είχα πει πως ....

ή αν μπαίνω εγώ σε ταξί και τους λέω
-γεία! με θυμάσαι; μήπως μου είχες πει κάτι σημαντικό στο παρελθόν;

anw.. λέω να τελειώσω την τελευτάια season του House..
 αυτά.. τα λέμε! 

Daft Punk - Instant Crush ft. Julian Casablancas