Ας είν' καλά το γινάτι σου - Δημήτρης Χορν

υπάρχουν μερικές ταινίες στις οποίες επιστρέφω

στιγμές σε κεχριμπάρι

απαντώντας στο προηγούμενο ποστ μου ήρθε έντονα αυτή η εικόνα στο μυαλό, στιγμές εγκλωβισμένες σε κεχριμπάρι, κάθε φορά που γράφουμε κάτι και το ανεβάζουμε, είναι σαν να παίρνουμε εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή, εκείνο το συγκεκριμένο συναίσθημα και βγάζοντας το από την απέραντη αλληλουχία του, το διατηρούμε αναλλοίωτο αν και κατά κάποιο τρόπο νιώθω πως το απομακρύνουμε από τον εαυτό μας, το ανεξαρτητοποιούμε κατά κάποιον τρόπο και το αφήνουμε να "ζήσει" μακρυά μας, σαν θεατές μόνο μπορούμε να το επισκεφθούμε ξανά

μία σκέψη

πως ο χρόνος περνάει και κάποια πράγματα δεν θα μπορέσω να τα ζήσω ποτέ γιατί πέρασε ο καιρός τους
άλλη μία σκέψη που περνάει από το μυαλό μου συχνά τον τελευταίο καιρό, υποθέτω πως είναι μια πρόωρη κρίση ηλικίας, είμαι σίγουρος πως όταν γίνω 30 θα τρελαθώ :Ρ
το έχω ξανααναφέρει, παλιότερα είχα την ψευδαίσθηση πως στο μέλλον όλα θα γίνουν όπως πρέπει να γίνουν, σύμφωνα με τα τότε όνειρα μου και τις ιδέες μου και το μοναδικό μέσο που χρειαζόταν για να πραγματοποιηθούν όλα αυτά ήτανε απλά το πέρασμα του χρόνου
τώρα το μέλλον ήρθε και για μερικά πράγματα πέρασε κιόλας, και τι έκπληξη το πέρασμα του χρόνου δεν εκπληρώνει επιθυμίες!
lol ίσως όταν γεράσω και γίνω παππούς το γυρίσω στην θρησκεία

μια ιδιότητα του εαυτού μου

κάτι που έχω εδώ και καιρό και πριν λίγο κατάλαβα πόσο τελικά με ενοχλεί
δεν ξέρω πως να το περιγράψω ακριβώς αλλά έχω μια τάση ισοπέδωσης των πάντων, σχετικοποίησης τους, μια αίσθηση ματαιότητας, μια δυσπιστία στην ικανότητα αλλαγής
μάλλον όλα πηγάζουν από την γνώμη που έχω σχηματίσει για τον άνθρωπο, πως από την φύση μας είμαστε κακά όντα (λολ ακούγεται κάπως)
συνειδητοποίησα πόσο με ενοχλεί πριν λίγο, που έβλεπα κάτι πολιτικό και έπιασα τον εαυτό μου να δικαιολογεί κάτι που παλιότερα δεν θα το δικαιολογούσα, τώρα σκέφτηκα πως οι άνθρωποι είμαστε από την φύση μας κακοί, ότι κάθε άνθρωπος έχει τις ιδέες του και δεν μπορείς να περιμένεις από κάποιον να σκέπτεται και να πράττει όπως θα ήταν το ιδανικό, οπότε είναι στην ουσία εγκλωβισμένος να κάνει αυτό που κάνει
αλλά δεν είναι έτσι, αποκλείεται να είναι έτσι, πρέπει να υπάρχει κάποιο μέτρο σύμφωνα με το οποίο μπορούμε να κρίνουμε, μια ηθική (αλλά και πάλι..)
όσο πάω χάνομαι όλο και περισσότερο στην καθημερινότητα και στην ισοπέδωση

John Locke- LOST

έπεσα τυχαία πάνω σε κάτι βιντεάκια του LOST! (LOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOST!!!!)  και με έπιασε πάλι αγανάκτηση και θλίψη για το πόσο άδικο ήτανε το τέλος του Locke, ο μόνος που πίστευε στο Νησί..

η φώτο αυτή του ταιριάζει απόλυτα, είναι από την πρώτη σαιζόν, τότε που με τον Μπουν έψαχναν για αυτό που κατέληξε τελικά να είναι η καταπακτή, η σκηνή είναι εκεί που λέει σε έναν δύσπιστο μπουν πως θα βρέξει και όταν επιβεβαιώνεται κάθεται στην βροχή και το απολαμβάνει, για πρώτη φορά ζωντανός και με σκοπό, είναι στο μέρος που πρέπει να είναι!

Hannibal

ξεκίνησα μόλις την 2η σαιζόν! στην πρώτη με κούρασε κάπως ο Γουίλ, αυτή η μόνιμα πυρετώδης κατάσταση