1η μέρα διακοπών! Assassin's Creed Rogue

λίγο gaming..
κάπως Χριστουγεννιάτικο με όλους τους Πάγους και τα χιόνια

σκόρπιες σκέψεις

το πρωί για κάποιον λόγο με έπιασε μια νοσταλγία για το Νησί, να μπορούσα να το επισκεφθώ για κάποιες ημέρες, έφτιαξα μια λίστα στο μυαλό μου με μέρη που θα ήθελα να επισκεφθώ, δρόμους να περπατήσω και μαγαζιά να δω, περιέργως οι άνθρωποι είχαν μπει σε δεύτερη μοίρα
μετά σκέφτηκα πως όπως πάντα θα κυνηγούσα κάτι ανέφικτο, η πηγή της διαρκούς μη ευτυχίας, το να ικανοποιήσω τώρα τις επιθυμίες του τότε, ίσως μου αρκούσε ακόμα και να τις ξανανιώσω, ποιος ξέρει
αργότερα πέρασε από το μαγαζί ένας φοιτητής από την Κύπρο και του ανέφερα την επιθυμία μου να επισκεφτώ κάποια στιγμή το Νησί, τυχαίες εξομολογήσεις σε ψιλοάγνωστους :Ρ υπήρξε μια σύνδεση όμως..

οι κενές γραμμές υπάρχουν για να δηλώσουν πως είναι άσχετα τα κείμενα μεταξύ τους...
οι θολές γραμμές και οι μουτζούρες που σχηματίζονται στο χαρτί όταν βρέχεται το μελάνι και διαχέεται στην σελίδα (στιγματίζοντας κομμάτια που δεν ήταν δικά του, σχεδόν μεταφυσικό.. όπως και η εμμονή μου με τις τελείες...)

η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού, από τις αγαπημένες μου ταινίες, την θυμήθηκα σήμερα τυχαία και βρήκα μια πολύ όμορφη φώτο!

η μόνη ταινία που παίζει ο Τζίμ Κάρευ και μου αρέσει..

η διάθεση μου είναι για κάποιον λόγο βαριά σήμερα..

ξεκίνησα προχθές να διαβάζω τον Ηλίθιο, το ορίτζιναλ αντίτυπο μου το έχω ακόμα σε κάποιο από τα κουτιά της μετακόμισης και άρχισα να διαβάζω ένα που έδινε μια εφημερίδα αυτές τις μέρες, η μετάφραση δεν μου άρεσε καθόλου, είχε πολλά ορθογραφικά λάθη και έμοιαζαν να λείπουν λέξεις προτάσεις.. έπιανα τον εαυτό μου να διαβάζω και να προσπαθώ να θυμηθώ την αρχική μετάφραση, και κάθε τόσο έλεγα, εδώ έλεγε κάτι άλλο, εδώ λείπει αυτό, εκεί θα έπρεπε να πει εκείνο..
έλειπε κάθε ποίηση.. και έχουν ένα κόλλημα να γράφουν το εδώ με άλφα γιώτα, αιδώ..
κάτι που μου έκανε εντύπωση στην φετινή ανάγνωσή μου είναι ότι έβρισκα σκορπισμένα σε διάφορους χαρακτήρες και τις συμπεριφορές τους (ακόμα και στα λόγια τους) τον εαυτό μου

χάθηκα για λίγο σε κάτι σελίδες περί μετάφρασης.. anw.. αυτά!

κάπως με έφερε το youtube στα ημισκούμπρια και θυμήθηκα τα νιάτα μου:Ρ

έξω βρέχει non stop εδώ και ώρες, αύριο και μεθαύριο θα είμαστε κλειστά οπότε ξεκούραση! αν δεν είχα ρεπό αύριο τώρα μάλλον θα κοιμόμουν, ένοιωσα πριν λίγες ώρες την επιθυμία να διαβάσω ξανά τον ηλίθιο, είναι όμως ακόμα σε κάποιο από τα κουτιά της μετακόμισης
το απόγευμα πήρα ένα τετράδιο στην δουλειά και κάθισα με σκοπό να σκεφτώ διάφορα πράγματα για το μαγαζί αλλά κατέληξα να διαβάζω κάτι άσχετες σημειώσεις που είχα εκεί μέσα από παλιότερες εποχές, πόσο περίεργο οι τόσοι διαφορετικοί κόσμοι που υπάρχουν σε εκείνο το μικρό μαύρο τετράδιο, οι διαφορετικές εποχές που συνυπάρχουν
non stop non stop non stop, ο ήχος της βροχής...
σκέφτηκα έναν τρόπο για να νικήσω την αναμονή που περιέγραφα σε ένα παλιότερο ποστ, να θέσω κάποιος κοντινούς στόχους, σκέφτηκα πως έτσι θα μπορώ να βλέπω την πορεία πιο εύκολα παρά αν ο στόχος είναι μακρινός αόριστος και ακαθόριστος
μικρά πράγματα που όμως θα δείχνουν προς τα κάπου
fuck, τώρα είδα κάτι άσχετο που με άγγιξε τόσο πολύ που δεν μπορεί παρά να ήταν αληθινό

Twin Peaks

μόλις ξεκίνησα την πρώτη season!

Jim Capaldi - Game of Love

ένα τραγούδι που έψαχνα καιρό!

εικόνες που με ηρεμούν

βρήκα κάτι παλιά κείμενα και άρχισα να διαβάζω και όπως διάβαζα μου άνοιξε η όρεξη και ήθελα να γράψω, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει κάτι, έγινε κάτι τις προάλλες που ήτανε blogmaterial αλλά δεν είχα την ψυχική διάθεση για να το γράψω τότε, για να μην το ξεχάσω και αυτό σαν πολλά άλλα και σαν μια υπενθύμιση στον εαυτό μου κάποτε να το διηγηθώ, αφορά κάποιες σκόρπιες φωτογραφίες που είχα βρει γύρω από έναν κάδο όταν επέστρεφα απο το μαγαζί, ασπρόμαυρες κάποιες και άλλες με το χαρακτηριστικό χρώμα των 70ς early 80ς και ένα πιστοποιητικό που πήρα από τον σωρό για σουβενίρ
κάποιες φορές λείπουν οι λέξεις για να περιγράψεις, κάποιες φορές μοιάζει φτωχό το αίσθημα ή η αντίληψη μπροστά σε αυτό που θα έπρεπε να είναι
για άλλη μια φορά (ή ίσως για μια ακόμα φορά) ζω την ζωή μου σαν σε αναμονή, κάνω τα πάντα σαν να παίζω έναν ρόλο περιμένοντας πως κάποτε θα τελειώσει η πρόβα και η παράσταση θα ξεκινήσει (λάθος μεταφορά) αποφεύγοντας να συνειδητοποιήσω πως τώρα (πως πάντα) είναι η ώρα
γιατί γίνεται αυτό; δεν ξέρω..
ίσως γιατί ποτέ το τώρα δεν μοιάζει με την εικόνα που έχω στο μυαλό μου για την πραγματική ζωή, ίσως αυτό να είναι μια βιαστική εξήγηση, ίσως όλοι έτσι να περνάνε την ζωή τους, περιμένοντας πως κάποτε θα ξεκινήσει κάτι

άλλο ένα αισιόδοξο ποστ by commentator :)