έχοντας δει την ταινία Chef, μου κόλλησε να φτιάξω και εγώ(ή τουλάχιστον να δοκιμάσω να φτιάξω) αυτό το περιβόητο Cubano aka Cuban sandwich..

τα υλικά του είναι απλά και το μόνο που απαιτεί μια λίγο χρονοβόρα διαδικασία είναι το ψητό χοιρινό, το οποίο πρέπει πρώτα να μαρινάρεις για μια νύχτα (ή μέρα :Ρ) και έπειρα να ψήσεις σε χαμηλή θερμοκρασία
το μόνο στάδιο στο οποίο μπορείς να κάνεις αληθινή διαφορά που μπορεί να φανεί στο γευστικό αποτέλεσμα

δεν λέω καλός ο γύρος αλλά θα ήταν ωραία αν είχαμε περισσότερες επιλογές και όταν λέω επιλογές δεν αναφέρομαι στα διάφορα κατεψυγμένα μπιφτέκια και κοτόπουλα που είναι ίδια σε όλα τα σαντουιτσάδικα, κάποια σάντουιτς που δεν είναι απλά συναρμολόγηση υλικών αλλά να απαιτούν και λίγη φροντίδα να συγγενεύουν κάπως με την μαγειρική

θάψιμο σαντουιτσάδικου.. έπεσε στα χέρια μου ο κατάλογος του Saltsa Bar και διάβασα όλες αυτές τι ωραίες περιγραφές είδα τις εικόνες και λέω μμ.. θα είναι ωραίο και μετά πήρα και δάκρυα κόντεψαν να κυλίσουν από τα μάτια μου, τόση απογοήτευση..
τόσες προσδοκίες είχαν δημιουργηθεί αλλά στο τέλος τίποτα.. ΧΑΛΙΑ, απορώ πως ο κόσμος πηγαίνει ή τουλάχιστον φαίνεται να πηγαίνει anw

κάτι που θα προσπαθήσω να κάνω

όταν επιστρέψω και πάλι στην δουλειά να μην αφήσω την ρουτίνα και την καθημερινότητα να με καταβάλει όσο την προηγούμενη χρονιά, από ψυχολογικής δημιουργικής πλευράς..
είχα τόσες ιδέες το καλοκαίρι και δεν μπόρεσα να πραγματοποιήσω σχεδόν καμία στο μαγαζί γιατί απλά με παρέσυρε η καθημερινή ρουτίνα, σχεδόν εγκλωβίστηκα στην ασφάλεια που μου παρείχε το οικείο και το γνωστό

Psycho-Pass

ξεκίνησα ανάποδα και είδα πρώτα την 2η σαιζόν, άρχισα να βλέπω τώρα την πρώτη περιμένοντας να μάθω περισσότερα για το σύστημα Sibyl και πως κρίνει την κοινωνία.
ενδιαφέρον κονσεπτ, υπάρχει ένα σύστημα που μέσα από διάφορους μετρητές ελέγχει την ψυχική υγεία κάθε πολίτη και όταν παρατηρεί αποκλίσεις μια ειδική αστυνομία αναλαμβάνει, πάνω στο σύστημα αυτό (Sibyl) βασίζεται όλη η κοινωνία και το πως χωρίζεται σε διάφορες ομάδες ανάλογα με την ψυχική προδιάθεση του καθενός (ή κάτι τέτοιο)

διαδραματίζεται το 2153 και αυτό που μου άρεσε είναι το πως παρουσιάζεται εκείνη η εποχή, όχι εξαιρετικά φουτουριστική, με συνδέσεις με το σήμερα που δείχνουν μια πορεία, με λίγα λόγια μπορείς να πιστέψεις πως η Ιαπωνία του 2153 μπορεί να είναι και έτσι..

watching Chef

Japan

μια περίεργη αίσθηση, μαυρίλας και κατάθλιψης, μοναξιάς, άκουγα ένα τραγούδι και σχεδόν κόντεψα να βάλω τα κλάματα χωρίς στην ουσία να υπάρχει  κάποιος λόγος
(πως ορίζεται ο λόγος για κάτι τέτοιο είναι άλλο θέμα)
οι γιορτές από τότε που έπαψα να είμαι παιδί έχασαν το νόημα τους, και από τότε που σταμάτησα να δουλεύω για άλλους και να τις περιμένω για να ξεκουραστώ έχασαν και ότιδηποτε άλλο τους είχε απομείνει
σε λίγες μέρες άλλος ένας χρόνος θα φύγει και νοίωθω πως δεν έχω καταφέρει τίποτα, όχι ότι έχω ορίσει κάτι σαν στόχο, υποθέτω όμως πως αν είχα καταφέρει κάτι θα το είχα καταλάβει
τεσπα, μια συνηθισμένη μαυρίλα που θα περάσει

Great auk

η αστείρευτη πηγή

το τελευταίο καταφύγιο