έριξα μια κλεφτή ματιά στην ζωή σου! έμεινες αληθινή και χάρηκα, σ' αναγνώρισα στις λέξεις και χαμογέλασα :)

με τα λόγια, τις μουσικές και τις φωνές των άλλων..

Ανάθεμα τον αίτιο

κάποιες φορές με πιάνουν ψευδαισθήσεις μεγαλείου και νομίζω πως είμαι κάποιος ή μάλλον πως είμαι σε μια προδιαγεγραμμένη τροχιά για να γίνω κάποιος και κάποιες φορές συνειδητοποιώ πως δεν είμαι τίποτα (ακόμα..)
και σε μια τέτοια στιγμή θύμωσα που δεν είμαι αυτό που θα ήθελα να είμαι, με το πόσο ανίκανος να βοηθήσω πραγματικά κάποιον που με είχε ανάγκη
με κάτι πιο χειροπιαστό από τα λόγια
τη στιγμή που βλέπεις τα πράγματα κάτω από το μοναδικό πρίσμα που μετράει και στην σωστή προοπτική τους, γιατί να είμαστε τόσο αδύναμοι να αλλάξουμε τον κόσμο γύρω μας;

Dark Dark Dark - The Snow Magic - 11 Trouble No More

μακρυά και αληθινά

ένα όνειρο που είδα εχθές το βράδυ και με ακολούθησε σε όλη την διάρκεια της ημέρας..
ήτανε με Εκείνη, μια απλή καθημερινή στιγμή, σχεδόν χαριτωμένο είμασταν συνένοχοι σε κάτι :)
και μπορεί να μην νοιώθω όπως παλιά και να μην είναι στο μυαλό μου συνεχώς όπως κάποτε και όλα να μοιάζουν σαν να τα έζησε κάποιος άλλος αλλά σήμερα..
η μέρα ήταν μυστήρια και ήσυχη και ο ουρανός μουντός και το βράδυ ήρθε γρήγορα.. και ήμουν συνεχώς στα πρόθυρα να της τηλεφωνήσω, αλλά ο εγωισμός μου με σταμάτησε, και η λογική λέει πως θα περάσει, αύριο θα είναι ολα όπως πριν και Εκείνη θα είναι εκείνη
αλλά τώρα έβαλα το χαμένες αγάπες του παπακωνσταντίνου και διαβάζω ένα παλιό μου ημερολόγιο και αν είναι να με πάρει η κάτω βόλτα ας με πάρει ολοκληρωτικά

μακρυά και αληθινά

Random thoughts 2

μάλλον μου αρέσουν οι maroon 5

σήμερα πήγα με έναν φίλο σε ένα καφέ που πηγαίναμε τα αρχαία χρόνια της σχολής.. είχαμε ένα δικό μας όνομα για την συγκεκριμένη καφετέρεια που προέκυψε τυχάια όπως συνήθως τυχαίνουν αυτά και ακόμα και τώρα (και μάλλον για πάντα) δεν μπορώ να την σκεφτώ με το πραγματικό της όνομα

καθόμουν το πρωί στο μαγαζί και στο πίσω μέρος από ένα μπλοκάκι παραγγελιών έγραψα το παλιό μου nick στο irc, μάλλον από κάποια μηχανική συνήθεια, παλιά δεν μπορούσα να πιάσω στυλό στα χέρια μου και χαρτί χωρίς να το γράψω, γιατί όμως τώρα μετά από τόσα χρόνια;
το έγραψα όμως όπως και τότε.. (σκέφτηκα και έναν τρόπο που θα μπορούσα να το χρησιμοποιήσω ξανά φέρνοντας το στον πραγματικό κόσμο, μια σύνδεση με το τότε έστω και πλασματική)
καθώς το έγραφα και μετά το έβλεπα, το διάβαζα.. (πιο πολύ το έβλεπα σαν εικόνα παρά σαν γράμματα που σχημάτιζαν μια λέξη) έψαχνα αν υπήρχε τίποτα από το τότε κρυμμένο στο σήμερα, δεν νομίζω πως βρήκα και πολλά :Ρ