βλέπω μια ταινία και σε θυμήθηκα, πάντα γυρνάω στα ίδια πράγματα, ίσως επειδή απλά είμαι ο ίδιος άνθρωπος, οι πιο αληθινές μας στιγμές εξακολουθούν να είναι αυτές που περνάω μακρυά σου, κάνοντας κάτι άσχετο και να σε σκέφτομαι

η νέα μου αγαπημένη συνήθεια είναι να σου λέω χαζομάρες και να βλέπω από πίσω σου πως τα μάγουλα σου σηκώνονται όπως χαμογελάς

ένα χαμόγελω που δεν μπορώ να δω αλλά ξέρω πως σχηματίζεται :)

Is there even a shard of a fraction of the feeling?

μερικές φορές σκέφτομαι πως οι ομορφότερες στιγμές είναι εκείνες που για πρώτη φορά μοιραζόμαστε τα συναισθήματά μας, ξεπερνάμε τον φόβο της απόρριψης και του να πληγωθούμε και απλά λέμε την αλήθεια μας

ή το youtube έγινε πιο έξυπνο ή εγώ πολύ προβλέψιμος.. μου έκανε εντύπωση το πόσο καλές προβλέψεις έκανε στα προτεινόμενα βίντεο όταν άκουγα μουσική, μέχρι που βρήκα και ένα τραγούδι που είχα ξεχάσει πως έψαχνα!

αν πρέπει να χαθούμε μαζί ή να βρεθούμε

έγραψα το όνομα σου σε κάτι που ήξερα πως σε λίγο θα χανόταν

θέλω μια χρονομηχανή να επιστρέψω στο παρελθόν, έστω και σαν παρατηρητής

αναγνώρισα το πρόσωπο σου σε ένα άνιμε.. ήθελα να στο προτείνω αλλά όταν σε είδα στην τελευταία σκηνή είπα, άστο καλύτερα

ένα χιονισμένο βουνό και ο νυχτερινός ουρανός, wallpaper

ένα από τα τραγούδια που ακούω στην δουλειά..

η τελευταία φορά

άφησα ανοιχτό τον εαυτό μου και την πάτησα για άλλη μια φορά, κάθε φορά που ανοίγομαι πληγώνομαι αλλά μοιάζει σαν να μην μαθαίνω ποτέ
προσπάθησα πολύ αυτήν την φορά πραγματικά
αυτό θα είναι πάντα το τίμημα;

ίσως πρέπει να μην με νοιάζει τίποτα πέρα από τον εαυτό μου και την επιτυχία

έβαλα μια καινούρια wallpaper στον υπολογιστή, μια φώτο του νυχτερινού Τόκιο, καθώς έψαχνα να βρώ κάτι που να μου αρέσει θυμήθηκα το παρελθόν, που το ίντερνετ δεν ήταν τόσο διαδεδομένο, ούτε δεδομένο  αλλά ήταν απίστευτα αργό, θυμήθηκα τον εαυτό μου να ψάχνει και κάθε έρευνα έμοιαζε κάπως μαγική, μπορούσες να βρεις εικόνες που δεν υπήρχε περίπτωση να έβρισκες αλλιώς, οι οποίες εικόνες έκαναν μερικές φορές λεπτά για να φορτώσουν και εσύ περίμενες.. θυμάμαι τότε πως μπροστά σε αυτόν τον απίστευτο όγκο εικόνων έφτιαχνα ιστορίες για το τι μπορεί να έδειχναν η τι γινόταν πίσω από μια συγκεκριμένη εικόνα, ένα πέπλο μυστηρίου και μυστικισμού κάλυπτε τα πάντα, ήταν η ηλικία που μπορούσα ακόμα να πιστεύω στο υπερφυσικό, ίσως ήταν η συνειδητοποίηση της αλλαγής και αυτού που έρχεται, ακόμα και μια εικόνα από ένα μακρυνό μέρος έμοιαζε το ίδιο εξωτική με αυτό που απεικόνιζε, το ίδιο και η μουσική κάποτε το να βρεις ένα τραγούδι ήταν περιπέτεια, να ελπίζεις πως κάποιος κάπου το είχε και πως το είχε ανεβάσει για να το μοιραστεί με όλους άσε που μέχρι να κατέβει σου έβγαινε η πίστη, σχεδόν κάθε τραγούδι που κατέβαζες είχε και την ανάλογη ιστορία, τώρα που μπορείς να κατεβάσεις ολόκληρες συλλογές σε λίγα λεπτά σαν να έχει χαθεί ο σύνδεσμος αυτός, άσε που δεν είναι ανάγκη να κατεβάσεις κάτι αφού μπορείς απλά να μπεις στο youtube και να το ακούσεις, αυτό το ότι όλα τώρα είναι στις άκρες των δαχτύλων μας ανα πάσα στιγμή σαν να έχει κλέψει από τα πράγματα την ιδιαιτερότητα τους και την μαγεία της ανακάλυψης, δεν θα ήθελα με τίποτα να γυρίσουμε σε εκείνη την εποχή γνωρίζοντας πως είναι τα πράγματα τώρα απλά μου λείπει εκείνη η μαγεία του καινούριου, αναρωτιέμαι αν μόνο εγώ νιώθω έτσι, αν και δεν το νομιζω

Φωνές

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε·
κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας —
σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει.

το έχω ποστάρει ξανά αλλά σήμερα είναι ιδιαίτερη ημέρα!

αυτό το "σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει" ...  ώρες ώρες νομίζω πως είναι ότι καλύτερο έχει γραφτεί, ώρες ώρες..

θέλησα πολλές φορές να γράψω αλλά έχω πλέον τόσα φίλτρα λογοκρισίας που δεν απομένει τίποτα που να μετράει
επίσης είμαι στο στάδιο που δεν μπορώ να ξεχωρίσω την αλήθεια από την φαντασία και τις προθέσεις από το τυχαίο και τα όνειρα

η δουλειά πάει καλά, τόσο που φοβάμαι πως θα προσγειωθούμε απότομα..
σε λίγο καιρό θα κάνουμε ένα πολύ σημαντικό βήμα και είναι μια μάχη που πρέπει να κερδίσουμε, η χώρα πάει κατά διαόλου και έχω χάσει κάθε ελπίδα πως μπορεί να σωθεί η κατάσταση

σήμερα περπατούσα και έπεσα πάνω στην περιφορά του επιταφίου, όλα τα μαγαζιά είχαν κλειστά τα ραδιόφωνα και τις μουσικές, ήταν περίεργο..

περπατούσαν όλοι με τα κεριά στο χέρι και στο πεζοδρόμιο ήτανε μια ζητιάνα απλωμένη κάτω, ούτε εγώ της έδωσα κάτι (μεγάλη κουβέντα αλλά το να τους δίνεις χρήματα είναι ότι χειρότερο γιατί συντηρείς μια κατάσταση) αλλά σαν εικόνα ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, σχεδόν σαν παραβολή οι χριστιανοί και η ζητιάνα

εχθές περπατούσα (όλο περπατάω τώρα που είμαστε κλειστά) και συνάντησα δύο κοριτσάκια με ένα σκυλάκι, με χαιρέτησαν από το πουθενά και ήτανε μια ευχάριστη στιγμή :) τους είπα πως είναι πολύ όμορφο το σκυλάκι τους και μου είπαν ευχαριστούμε, τους ρώτησα πόσο χρονών είναι και πως το λένε και μου είπαν τριών μηνών και πως το λένε κόσια ή γκόσια στα ρώσικα (δεν το κατάλαβα) και στα ελληνικά ρόκι! μου έκανε μεγάλη εντύπωση πως έδωσαν δύο ονόματα στο σκυλί τους και σκέφτηκα πως μάλλον και αυτές θα είχαν δύο ονόματα ένα ρώσικο και ένα ελληνικό