όλα μοιάζουν να είναι ένα μήνυμα μακρυά και οι λέξεις υπάρχουν.. νόμιζα πως όταν ερχόταν ξανά αυτή η στιγμή δεν θα έκανα ότι και στο παρελθόν, θα ήμουν αποφασιστικός και θα ξεμπέρδευα γρήγορα με ένα ναι η ένα όχι, αλλά τώρα όλα πάλι μοιάζουν να μπερδεύονται τίποτα δεν είναι απλό και ξεκάθαρο, είναι η πραγματικότητα η απλά μια φαντασία
απο το πουθενά άκουσα το Kosheen-Catch και θυμήθηκα τα νιάτα μου :P
σήμερα ήθελα να πάμε μια βόλτα, τελειώσαμε νωρίς και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν το πόσο ωραία θα ήταν αν περπατούσαμε μαζί
και είναι και φθινόπωρο..

σήμερα το πρωί πέρασα από την ρωμαϊκή αγορά, και έβγαλα μια φώτο, σκέφτηκα πως είναι μια θέα που δεν έχει αλλάξει εδώ και αιώνες και κάποια σημεία της έχουν μείνει απαράλλακτα (έβλεπα κάτι ψηφιδωτά) το απόγευμα καθόμουν στο μαγαζί σε μια καρέκλα δίπλα στο παράθυρο, το τραπέζι έλειπε από μπροστά μου γιατί το είχαμε βγάλει έξω, έπαιζε βέλβετ και έβλεπα τα φύλα του δέντρου απέναντι μου, μια σκέψη που δεν πολυθυμάμαι μου είχε κολλήσει, το μόνο που θυμάμαι είναι πως είχα σκεφτεί πως αν ήμουν στην παλιά εποχή που έγραφα κάθε μέρα θα ήταν μια ωραία σκέψη για το βραδινό μου ποστ, κρίμα που δεν την θυμάμαι..

εδώ και όχι αλλού

έψαξα ένα βιβλίο στις κούτες αλλά δεν το βρήκα, η βιβλιοθήκη είναι απέναντι μου ακόμα λυμένη, ασύνδετα κομμάτια
ήθελα να διαβάσω κάποιες γραμμές, κάποιες λέξεις που μπορεί να με βοηθούσαν
γράφω εδώ για να μην γράψω αλλού..
η σκέψη της Τέλειας Ημέρας απασχολεί τελευταία το μυαλό μου, το πως μπορούμε να οδηγηθούμε εκεί, πως θα ήταν.. πόσο διαφέρει το δικό μου ιδανικό από το δικό σου και τι θα γινόταν όταν επιστρέφαμε στην καθημερινότητα

βλέπω μια ταινία και σε θυμήθηκα, πάντα γυρνάω στα ίδια πράγματα, ίσως επειδή απλά είμαι ο ίδιος άνθρωπος, οι πιο αληθινές μας στιγμές εξακολουθούν να είναι αυτές που περνάω μακρυά σου, κάνοντας κάτι άσχετο και να σε σκέφτομαι

η νέα μου αγαπημένη συνήθεια είναι να σου λέω χαζομάρες και να βλέπω από πίσω σου πως τα μάγουλα σου σηκώνονται όπως χαμογελάς

ένα χαμόγελω που δεν μπορώ να δω αλλά ξέρω πως σχηματίζεται :)

Is there even a shard of a fraction of the feeling?

μερικές φορές σκέφτομαι πως οι ομορφότερες στιγμές είναι εκείνες που για πρώτη φορά μοιραζόμαστε τα συναισθήματά μας, ξεπερνάμε τον φόβο της απόρριψης και του να πληγωθούμε και απλά λέμε την αλήθεια μας

ή το youtube έγινε πιο έξυπνο ή εγώ πολύ προβλέψιμος.. μου έκανε εντύπωση το πόσο καλές προβλέψεις έκανε στα προτεινόμενα βίντεο όταν άκουγα μουσική, μέχρι που βρήκα και ένα τραγούδι που είχα ξεχάσει πως έψαχνα!

αν πρέπει να χαθούμε μαζί ή να βρεθούμε

έγραψα το όνομα σου σε κάτι που ήξερα πως σε λίγο θα χανόταν

θέλω μια χρονομηχανή να επιστρέψω στο παρελθόν, έστω και σαν παρατηρητής

αναγνώρισα το πρόσωπο σου σε ένα άνιμε.. ήθελα να στο προτείνω αλλά όταν σε είδα στην τελευταία σκηνή είπα, άστο καλύτερα

ένα χιονισμένο βουνό και ο νυχτερινός ουρανός, wallpaper

ένα από τα τραγούδια που ακούω στην δουλειά..