οι λεκέδες του λαδιού

στο μαγαζί έχουμε χάρτινα τραπεζομάντηλα μιας χρήσης.. η τελευταία μου ασχολία είναι να περνάω με μαύρο μαρκαδοράκι τα περιγράμματα των λεκέδων σχηματίζοντας έτσι κάποιου είδους χάρτη, που όλοι οι λεκέδες είναι τα νησιά μια άγνωστης και τεράστιας νησιωτικής χώρας ή ίσως ένας παγκόσμιος χάρτης κάποιου διαφορετικού κόσμου
μια μέρα σχηματίστηκε ένα τεράστιο νησί που έμοιαζε πολύ με την Αυστραλία μόνο που έλειπε η Νέα Ζηλανδία από τα νότια παράλια και υπήρχε ένα άλλο μεγάλο νησί στην ανατολική πλευρά
PS το κάνω μόνο στο τραπέζι που κάθομαι εγώ ή κάποιος γνωστός και όχι σε τυχαίους άγνωστους:Ρ

ένα τραγούδι που ακούω τελευταία.. 

για να μην τα στείλω αλλού

έγινε αυτό που φοβόμουν..
το μαγαζί άνοιξε, όλα πάνε καλά..
αλλά ακόμα και στις καλύτερες μέρες η χαρά κρατάει πολύ λίγο
δεν μπορώ να νοιώσω κάτι αν δεν το μοιραστώ μαζί σου
τραγικό και ηλίθιο να είμαι ακόμα τόσο εξαρτημένος

δεν ξέρω τι είναι αυτό που με κρατάει, θα ήθελα να το σπάσω και να χαρώ τις στιγμές αυτές που δεν θα ξαναρθούν
να δεχθώ τα πράγματα όπως είναι και πως δεν μπορούν να αλλάξουν

όταν περιμένεις κάτι τόσο πολύ και αυτό το κάτι, καθυστερεί και καθυστερεί και καθυστερεί.. χωρίς να είναι στο χέρι σου να κάνεις κάτι για να το επισπεύσεις.. τα έχω παίξει από την αναμονή, θα σκάσω γαμώτο

Μεσαιωνικά..

τις τελευταίες μέρες έπεσαν στα χέρια μου δύο βιβλία για τον Μεσαίωνα, το η καθημερινή ζωή στο μεσαίωνα της Μάρτζορι Ρόουλιν και το οι διανοούμενοι στο μεσαίωνα του Ζακ Λε Γκοφ, πολύ ενδιαφέροντα και τα δύο! ξαναθυμήθηκα το ενδιαφέρον μου για την εποχή αυτή.. όπως πάντα κάποιες σκέψεις γεννήθηκαν στο μυαλό μου, μάλλον άσχετες από αυτές που οι συγγραφείς ήλπιζαν πως θα γεννηθούν στους αναγνώστες τους:Ρ
με συναρπάζει πάντα η σκέψη πως όλα ήταν πιθανά, κόσμοι ακόμα να ανακαλυφθούν αληθινοί και μη
μύθοι που περνιούνταν για αλήθειες και το αντίστροφο, οι συλλογές των γνώσεων, τα μοναστήρια με τις βιβλιοθήκες τους και τα ιερά κειμήλια τους (τα περισσότερα πλαστά) οι βασιλείς με τις αυλές τους, οι προσκυνητές των Αγίων Τόπων (το υπερπόντιο βασίλειο αν θυμάμαι καλά), τα Ζωολόγια με τις φανταστικές τους περιγραφές και τα βοτανολόγια με τις λιγότερο φανταστικές
εκτός ίσως από αυτή του Μανδραγόρα!

οι σκοτεινοί μελετητές και οι αλχημιστές, οι ιππότες που έπρεπε να συγκριθούν με το αιώνιο πρότυπο τους, τα τάγματα των μοναχών και οι διαφωνίες στα πανεπιστήμια.. η φιλοσοφία και η θεολογία

δεν είναι φυσικά αυτές οι σκέψεις που αναφέρω πιο πάνω:Ρ
μου ήρθαν εικόνες στο μυαλό, εικόνες εμπνευσμένες από λέξεις για να καταλήξουν άλλες λέξεις..
παλιά κομμάτια για να φτιάξουν ένα νέο σύνολο
ο σοφός που έμαθε τις ξεχασμένες γνώσεις από βιβλία Σαρακηνών στην Ισπανία
ένα χρυσό κεφάλι που μέσα του έχει παγιδευμένο έναν δαίμονα και βοηθάει τον ιδιοκτήτη του με διάφορους τρόπους
μια πριγκίπισσα που βλέπει τον έξω κόσμο μέσω της αντανάκλασης ενός καθρέφτη
ένας χάρτης του κόσμου χαραγμένος σε ασήμι που συνεχώς συμπληρώνεται από πληροφορίες που φέρνουν οι ταξιδευτές στον ιδιοκτήτη του και αυτός τον ενημερώνει μόνο όταν η πληροφορία επιβεβαιώνεται από διαφορετικές πηγές
ο διάβολος που κατεβαίνει σε έναν μικρογράφο και του ζητάει να τον παρουσιάσει σαν έναν νέο και όμορφο άνδρα αντί για την πραγματική του εμφάνιση
ένας μοναχός που πουλάει την ψυχή του στον διάβολο για να αποκτήσει όλη την γνώση του κόσμου και γράφει ένα τεράστιο βιβλίο σε μία μόνο νύχτα
μία γυναίκα που προσφέρει την πλεξούδα της στην παναγία για να ξαναβρεί το φως της και όταν το κάνει εύχεται να είχε και πάλι τα μαλλιά της και την ίδια στιγμή ξανατυφλώνεται

Boss TV series

αν και έχω δει μόνο δύο επεισόδια φαίνεται πολύ ωραία σειρά! είναι από αυτές τις νύχτες, μέρες, που τίποτα δεν είναι αρκετό.. (ή μήπως που το τίποτα δεν είναι αρκετό;) η κατάληξη σχεδόν πάντα είναι η ίδια βέβαια, απογοητευτική

Flo Rida - Wild Ones ft. Sia

ξαφνικά άρχισε να μου αρέσει αυτό το τραγούδι! το έχει μια φίλη όταν την καλείς και πάντα μου έσπαγε τα νεύρα να το ακούω περιμένοντας να το σηκώσει, εχθές όμως όπως ήμουν σε ένα σούπερ μάρκετ και ψώνιζα το άκουσα να παίζει στο ραδιόφωνο και ξαφνικά μου άρεσε.. είδα επίσης και μια πολύ ωραία συσκευασία αλατιού, ένα ορθογώνιο χάρτινο πακέτο με κόκκινες και άσπρομπεζογκρι ρίγες..

Σε μια σπηλιά γύρω από την φωτιά

ίσως αυτό είναι που περίμενα να διαβάσω σήμερα! πως ακόμα και στην πιο πρωτόγονη κοινωνία οι άνθρωποι άφηναν γραπτά σημάδια για να επικοινωνήσουν, κανείς δεν ξέρει τι σημαίνουν αλλά το οτι είναι ένας κώδικας επικοινωνίας είναι σίγουρο, πριν 30.000 χρόνια.. αυτό που με συναρπάζει είναι το μετά, το ότι ο άνθρωπος αφήνει ένα σημάδι για κάποιον άλλον που θα ακολουθήσει, η προσδοκία του μέλλοντος, η συνέχεια..
το οτι δεν ζει μόνο το παρόν αλλά σκέφτεται το μέλλον, βλέπει τον εαυτό του μέσα στον χρόνο

το διάβασα εδώ!