η γλώσσα και η απόσταση

παίζει να μην έχω ξαναγράψει ποτέ την λέξη γλώσσα.. anw
ένα χαζό τραγουδάκι έπαιζε στο ράδιο, ήμουν στο μαγαζί αμέριμνος.. ήσυχος.. από τις λίγες φορές που δεν έπαιζε ο velvet, ακούγαμε μια πρωινή ενημερωτική εκπομπή και σε ένα διάλειμα έβαλαν αυτό το τραγούδι..
περίεργο συναίσθημα, δεν σήμαινε τπτ ιδιαίτερο το τραγούδι σαν τραγούδι αλλά κάποιες φράσεις μέσα σε αυτό με έκαναν κάπως
και σκεφτόμουν πως όταν ακούω τραγούδια στα αγγλικά οι ίδιες φράσεις δεν θα με επηρέζαν αλλά στα ελληνικά το έκαναν, σαν η απόσταση να ήταν πιο μικρή (από το αυτί στην ψυχή:Ρ ξέρω γελοίος)
και όλο αυτό με έκανε να θυμηθώ μια κοπέλα που δουλεύαμε μαζί πριν κάποια χρόνια, ήταν από την Αρμενία, μιλούσε σχετικά καλά ελληνικά, και μου είχε αναφέρει κάποτε σε μια συζήτηση πως οταν μιλούσε ελληνικά μπορούσε να είναι πιο διαχυτική ή να πει πιο εύκολα σ'αγαπώ αλλά όχι στα Αρμένικα, όταν τα έλεγε στα ελληνικά ήταν κάπως σαν λιγότερο πραγματικά, όχι σαν ψέμα, αλλά αυτή η απόσταση μάλλον

Sailor - Chris De Burgh

ήχοι και συναισθήματα, όπως πάντα
ήταν και είναι μια περίεργη μέρα η σημερινή, χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο, μάλλον είναι το σύνολο που κάνει την ζημιά
μετά το μαγείρεμα έφυγα από το μαγαζί και σε λίγο θα επιστρέψω ξανά
όπως ερχόμουν πέρασα από κάτι σαν πάρκο που έχει και ένα εκλησάκι κοντά του (όχι δεν μπήκα) απλά κοντά στο εκλησάκι που είναι κοντα στο πάρκο είχε ένα δέντρο και δίπλα στο δέντρο (για να μην πω ξανά κοντά) είχαν φυτρώσει κάτι μανιτάρια, ψιλοτεράστια! μου έκανε εντύπωση, για λίγο μου πέρασε από το μυαλό να τα μαζέψω λολ αλλά μετά μου πέρασε, δεν ξέρω αν θα ήταν ασφαλές ή πόσα σκυλιά είχαν κατουρήσει εκεί πέρα.. anw..

True Detective

μια καινούρια σειρά που άρχισα να βλέπω! είμαι στο 2ο επεισόδιο, έχει μόνο 8 η πρώτη σαιζόν..
προς το παρόν μου αρέσει πολύ η ατμόσφαιρα, ένας από τους πρωταγωνιστές ανέφερε πως η πόλη που διαδραματιζόνται τα γεγονότα μοιάζει σαν μία σκιά, σαν όνειρο μιας πόλης που άρχισε να ξεθωριάζει, ή σαν ένα όνειρο που αρχίζει και ξεχνάει αυτός που το ονειρεύτηκε (κάτι τέτοιο τεσπα..)
όλα μοιάζουν στάσιμα και μουντά

 ψάχνοντας μια φώτο για να σπάσουν λίγο οι λέξεις του ποστ βρήκα αυτήν, μου θύμισε κάπως και το χθεσινό ποστ
δεν πρόκειται να γράψω για το τι συμβαίνει στην σειρά, άλλωστε είμαι ακόμα στην αρχή της πάντως αξίζει να το δει κανείς
μια σκηνή στο δεύτερο επεισόδιο, το αμάξι με τους ντετέκτιβ να απομακρύνεται από ένα τρέιλερ παρκ μέσα στο δάσος με έκανε να γράψω για αυτήν την σειρά, αυτό που έκανε να νοιώσω εκείνην την στιγμή
την μοναξιά και την ματαιότητα των πάντων, τα ξεθωριασμένα χρώματα που δυστυχώς μπορεί και να μην ήτανε ποτέ έντονα
αύριο επιστρέφω στην καθημερινότητα και τον αγώνα ελπίζω να νικήσουμε! venceremos:P 

Hell on earth - Unit 731

από ένα βίντεο σχετικά με την τοποθεσία του κήπου της Εδέμ οδηγήθηκα και σε αυτό.. αναρωτιέμαι αν είμαστε ικανοί να φτιάξουμε κάτι πραγματικά όμορφο και με διάρκεια ή αν οι δυνατότητες μας εξαντλούνται στην φρίκη

Δύο άσχετα μεταξύ τους πράγματα

το πρώτο αφορά μια τάρτα και το δεύτερο μια παλιά μου φίλη, δεν ξέρω αν μπορέσω να γράψω το ποστ τώρα αλλά αν δεν το κάνω κάποια στιγμή θα το κάνω
είμαι εκτός σπιτιού σε ένα ίντερνετ καφέ απέναντι από την δουλειά περιμένοντας να περάσει λίγο η ώρα, από εχθές ήθελα να γράψω για τα δύο αυτά πράγματα αλλά όταν γύρισα σπίτι κοιμήθηκα σχεδόν αμέσως, το κακό του να ξυπνάς νωρίς το πρωί..
αυτό που τα συνδέει είναι οτι συνέβησαν και τα δύο εχθές, πέρα από αυτό.. όπως λέει και ο τίτλος παραμένουν άσχετα, ασύνδετα..
οι τάρτες είναι κάτι που δεν φτιάχνουμε στο μαγαζί, δεν ταιριάζει στον χαρακτήρα, είναι ασύμφορες
μου είχε περισσέψει όμως λίγο κοτόπουλο από ένα προηγούμενο φαγητό και δεν ήθελα να το πετάξω
είχα και βούτυρο( και όταν λέω βούτυρο εννοώ βούτυρο και όχι μαργαρίνη) και αλεύρι και το μυαλό μου πήγε αμέσως στην ζύμη τάρτας, το κοτόπουλο είναι ιδανικό για γέμιση, έφτιαξα λοιπόν την ζύμη, μου βγήκε ίσως λίγο παραπάνω υγρή από ότι έπρεπε, δέν έχω φτιάξει και πολλές φορές στο παρελθόν και όσες φορές έφτιαξα την έκανα σε ένα μίξερ, στην αρχή όταν έπρεπε να τρίψω το βούτυρο στο αλεύρι έλεγα πως ποτέ δεν θα γινόταν όπως έπρεπε (να μοιάζει με ψίχουλα) αλλά τελικά έγινε, με λίγη υπομονή
για την γέμιση χρησιμοποίησα, κοτόπουλο, μπέικον, κρεμμύδι, κόκκινη πιπεριά, τριμμένο τυρί, αυγά, γάλα και κρέμα, η γέμιση ίσως ήταν το καλύτερο..
καθώς έφτιαχνα την τάρτα, ένοιωθα μέσα μου μια πολύ έντονη επιθυμία να πετύχει και να βγει πολύ καλή, ένα αριστούργημα:Ρ το όγδοο θαύμα της φύσης και αυτό είναι που με έκανε να θέλω να γράψω σχετικά με την τάρτα αυτή
γιατί να φορτώσω μια απλή τάρτα με τόσες ελπίδες και προσδοκίες, κάτι που δεν κάνω για τα άλλα φαγητά του μενού που μαγειρεύουμε συχνά, φυσικά πάλι θέλω να είναι ωραία και νόστιμα και να αρέσουν στον κόσμο αλλά όχι σε τέτοιον βαθμό
ίσως ακριβώς το γεγονός πως δεν ήταν στο μενού αλλά κάτι έξω από αυτό, κάτι καινούριο;
και σε σχέση με την μαγειρική ερχόταν στο μυαλό μου κάτι που μου έλεγε μια κοπέλα που της άρεσε να μαγειρεύει όταν την ρώτησα γιατί δεν θέλει να ασχοληθεί επαγγελματικά, μου είχε πει πως φοβόταν πως μετά θα έχανε αυτή την αγάπη που έχει για την μαγειρική και την δημιουργία, όταν γινόταν δουλειά της.. της είχα πει πως αυτό δεν συμβαίνει, πως κάθε φορά που μαγειρεύεις κάτι, ακόμα και αν το έχεις μαγειρεύσει 100 φορές πάλι προσπαθείς να είναι το καλύτερο "κάτι" που έχεις φτιάξει ποτέ..
το χθεσινό με έκανε να σκεφτώ μήπως πραγματικά έχω πέσει στην παγίδα της ρουτίνας με την μαγειρική και αυτό που ένοιωσα ήτανε τόσο έντονο επειδή ακριβώς ήτανε κάτι έξω από την καθημερινή μου ρουτίνα, τα καθημερινά μου μενού..
όσο ψάχνεις για εξηγήσεις βρίσκεις συνεχώς και τώρα μου ήρθε στο μυαλό μια άλλη γνωστή μου που ασχολείται με την μαγειρική και φτιάχνει συχνά τάρτες αν και γλυκές και κάθε φορά της λέω να μου λέει ιστορίες από αυτά που ετοιμάζει γιατί ακόμα και τα ονόματα με κάνουν να αισθάνομαι καλά, σαν να με ταξιδεύουν αλλού..
όπως βλέπω δεν θα προλάβω να γράψω το δεύτερο μέρος του ποστ, σχετικά με την παλιά φίλη, πιθανόν το βράδυ.. με δυο κουβέντες αφορά την απόσταση που δημιουργείται ανάμεσα στους ανθρώπους, στις σχέσεις τους, αυτοί που κάποτε ένιωθες κοντά τώρα είναι μακρυά, ή αυτοί είναι εκεί και εσύ γλυστράς μακρυά τους, λίγο λίγο λίγο λίγο μέχρι που όταν βλέπεις την απόσταση που σε χωρίζει πλέον από αυτούς τρομάζεις..
πρέπει να φύγω!

άλλο ένα τραγούδι, από τις λίγες φορές που οι στίχοι με ικανοποιούν όσο και η μελωδία..
όπως πάντα το άκουσα και αυτό στο ράδιο στην δουλειά και πέθανα μέχρι να το βρω, αν και έχω κάνει πρόοδο, βρίσκω πια και γαλλικά τραγούδια με τις σκόρπιες λέξεις που μαζεύω!

πολλά πράγματα αλλά δεν έχω τις λέξεις για τίποτα..

μικρό και γλυκό