η πρώτη μέρα του φθινοπώρου

η πρώτη μέρα του φθινοπώρου, μοιάζει με τίτλο σχολικής έκθεσης:Ρ
καθόμουν σε ένα τραπεζάκι έξω από το μαγαζί, το πρωί λίγο πριν ανοίξουμε με ένα παιδάκι γείτονα και ανέφερε πως σήμερα ήτανε η φθινοπωρινή ισημερία, δεν είχα σκεφτεί πως μπήκε το φθινόπωρο, παρόλες τις βροχές των προηγούμενων ημερών, και την ώρα που καθόμασταν και συζητούσαμε για τις ισημερίες φυσούσε και τα φύλλα έπεφταν από τα δέντρα και εγώ έπρεπε να σκουπίσω ξανά το πεζοδρόμια το οποίο είχε γίνει και πάλι χάλια..
και στην διάρκεια της μέρας περισσότερος κόσμος ήθελε να καθήσει μέσα και όχι έξω...
και όταν έφευγα από την δουλειά, φυσούσε και ένιωσα για πρώτη φορά κάπως να κρυώνω και μου άρεσε η αίσθηση, η σκέψη πως η ενοχλητική ζέστη επιτέλους θα υποχωρήσει και πως ο νες θα αντικαταστήσει τον φραπέ..
ένιωσα προς μεγάλη μου έκπληξη μια ηρεμία μέσα μου, η ηρεμία δεν οφειλόταν αποκλειστικά στον καιρό αλλά συνέβαλε και αυτό, μια ηρεμία γενικα για τα πράγματα στην ζωή μου που μοιάζουν να μπαίνουν σε μια σειρά, έκπληξη γιατί δεν με έχω συνηθίσει να έχω ευχάριστα συναισθήματα:Ρ 
και όταν ήρθα σπίτι το google μου είπε πως ήταν η πρώτη μέρα του φθινοπώρου και είπα ευκαιρία να ψάξω μια όμορφη φθινοπωρινή εικόνα να βάλω στο μπλογκ..

αυτές οι φώτο (αυτού του είδους οι φώτο) για κάποιον λόγο μου θυμίζουν την πρώτη μου επαφή με τον θαυμαστό κόσμο του ίντερνετ τέλη 90 αρχές 2000..
πόσα όμορφα χρώματα,τα δικά μου φθινόπωρα τα θυμάμαι πάντα πιο γκρίζα και μουντά, υγρά..
αυτά.. κάποτε είχα δει μια μικρή αλεπού αν και μπορεί να μην ήταν φθινόπωρο, έχει περάσει καιρός αλλά το θυμήθηκα γιατί ψάχνοντας για φώτο είδα μια με μια μικρή αλεπού, γιατί άραγε όλα τα baby animals είναι πιο χαριτωμένα από τις μεγάλες εκδοχές τους; είναι άραγε μόνο επείδή είναι πιο μικρά σε μέγεθος;

έχει αρχίσει η δουλειά και δεν μπορώ να γράφω και πολύ συχνά, όχι οτι έγραφα αλλά anw :P
δεν είναι η έλλειψη χρόνου γιατί παλιότερα είχα πολύ λιγότερο χρόνο αλλά έγραφα κάθε μέρα, το θέμα τώρα είναι ότι οι σκέψεις μου και εκτός μαγαζιού αφορούν το μαγαζί
πάλι μου έχει κολλήσει ένα τραγούδι που μοιάζει να μην μπορώ να βρω με τίποτα, κάτι στίχοι που έπιασα και με βάση αυτούς έψαξα δεν με οδήγησαν πουθενά :(
κάθομαι στον καναπέ και βλέπω διάφορα στο youtube, βρίσκω κάτι παλιά τραγούδια του μαζωνάκη (ποτέ δεν μου άρεσε ιδιαίτερα με εξαίρεση κάνα δυο κομμάτια) και τα τραγούδια αυτά μου δημιουργούν μια αίσθηση, αυτό που σε κάνει σε μια στιγμή να δεις τα πράγματα αλλιώς (δεν αναθεώρησα την φιλοσοφία της ζωής μου ακούγοντας μαζωνάκη, απλά μπήκα σε ένα διαφορετικό mood) και σαν να ανέβηκε κάπως η διάθεση μου και ένας αέρας αισιοδοξίας φύσηξε.. :Ρ όλα θα πάνε καλά και θα νικήσουμε!

ομάδα δράσης 21

όταν το έδειχνε στην τηλεόραση αν και ήθελα να το βλέπω πάντα κατέληγα να αποκοιμιέμαι στον καναπέ έχοντας δει μόνο λίγο από την αρχή..
λολ δεν ξέρω πως μου ήρθε και ήθελα να ακούσω ξανά το ιντρο της σειράς:)
ένα ψιλοκύλισμα στο παρελθόν, ομάδα δράσης 21, τότε δεν ήξερα καν πως λέγεται 21 jump street και τώρα δυσκολεύτηκα να θυμηθώ πως το λέγαμε τότε στα ελληνικά
μια περίεργη επιθυμία που μάλλον είναι κοινή σε πολλούς... (ελπίζω) όταν για διάφορους λόγους θυμάμαι το παρελθόν σκέφτομαι πάντα πως θα ήταν αν μπορούσα να επιστρέψω, να ζήσω ξανά εκεί όχι όμως σαν παιδί αλλά όπως είμαι τώρα (στις διάφορες ανα καιρούς ηλικίες μου) να πετύχω (ή και να μην πετύχω) σε εκείνον τον Κόσμο
θα περάσω σε λίγο scifi.. μοιάζει τώρα σαν να είναι ένα παράλληλο σύμπαν εκείνη η εποχή, τίποτα πιο απρόσιτο από το παρελθόν
αναρωτιέμαι αν στην διάρκεια της ζωής μας φτιάξουν κάτι με το οποίο να μπορούμε να επισκεπτόμαστε τις παλιές μας αναμνήσεις, όχι όμως μόνο να τις ξαναζούμε όπως ήταν αλλά και να τις αλλάζουμε, ξεχωριστοί κόσμοι για τον καθένα που επιλέγει να τις επισκεφτεί
σχεδόν σαν ταξίδι στον χρόνο χωρίς όμως τον κίνδυνο να δημιουργήσουμε κάποιο χρονικό παράδοξο
άραγε υπάρχουν όλες αυτές οι πληροφορίες μέσα μας ή πραγματικά ότι θυμόμαστε είναι όλα όσα έχουν απομείνει; αν είναι έτσι θα ήταν κρίμα γιατί οι κόσμοι αυτοί θα ήταν για πάντα χαμένοι
ultra scifi
οι επιστήμονες... κατασκευάζουν έναν κόσμο από τις συλλογικές αναμνήσεις όλων των ανθρώπων συμπληρώνοντας έτσι τα κομμάτια που λείπουν ατομικά από τον καθένα μας, ένα 2ο παρελθόν φτιαγμένο από την συλλογική μνήμη το οποίο μπορούμε να επισκεφτούμε
extra ultra scifi
το δεύτερο αυτό παρελθόν δημιουργείται, και στην ουσία είναι ένα μουσείο της ανθρωπότητας, μια ματια στο χθές μέσα από το σήμερα, το ανεβάζουμε σε έναν δορυφόρο (για κάποιον λόγο) η ανρωπότητα καταστρέφεται, είναι στην φύση μας.. τα δάση έχουν σκεπάσει ότι κάποτε ήταν πόλεις και χωριά, υπάρχουν μόνο ζώα.. και τίποτα δεν μπορεί να μαρτυρήσει πως κάποτε υπήρχε κάτι άλλο, και ακόμα και αν υπήρχε δεν θα υπάρχει κανείς για να το αναγνωρίσει (εκτός ίσως από τους εξωγήινους)
και πάνω από την γη, περιστρέφεται ο δορυφόρος (παίρνει την ενέργεια του από τον ήλιο) με την προσομοίωση του παρελθόντος, εκεί τίποτα δεν έχει αλλάξει, η προσομοίωση συνεχίζει να τρέχει και οι κάτοικοι του 2ου παρελθόντος συνεχίζουν τις ζωές τους (γιατί δεν θα μπορούσε να μην έχει κατοίκους, τι ουσία θα είχε ένας κενός κόσμος; )
anw κάποτε έβλεπα ομάδα δράσης 21...

κάτι μικρό, όχι και τόσο τώρα που το ξαναβλέπω..

από αυτά που συνήθως είναι για εσωτερική κατανάλωση...
προχθές το βράδυ είχα ένα πρόβλημα με την σύνδεση μου και δεν μπορούσα να μπω στο ίντερνετ και έτσι πέρασα μεγάλο μέρος της νύχτας διαβάζωντας κάποια παλιά αρχεία word, (τα οποία αν και παλιά ανήκουν στην 3η εποχή, η εποχή την οποία διανύουμε*)
μέσα σε όλα διάβασα έναν διάλογο δύο χαρακτήρων (δυο γραμμές βασικά) η οποίες κατάλαβα πως άνηκαν σε ένα παλιότερο αρχείο το οποίο δεν υπήρχε πια
και φυσικά με όσα μου έχει βάλει ο Έκο στο κεφάλι για τα κείμενα, την ζωή τους χωρίς εμάς, όταν αποχωρίζονται τον συγγραφέα τους μου φάνηκε πολύ σημαντική στιγμή
αυτές οι δύο γραμμές είναι οτι σώζεται από ένα κείμενο που περιείχε χιλιάδες (έστω και άνευ σημασίας, αν και ποιος ορίζει την σημασία;)
δεν μπορώ να θυμηθώ από ποιο κείμενο προέρχονταν, και είναι κάτι που έχω γράψει και εδώ και μου έκανε εντύπωση που το συνάντησα έχοντας ξεχάσει την ύπαρξη του

θα συνεχίσω τώρα από το αστεράκι * γιατί αν το έγραφα στην παρένθεση θα χανόταν κάθε συνέχεια στις σκέψεις
οι εποχές είναι τρεις.. ( 3 )
διανύουμε την 3 η οποία είναι και η μεγαλύτερη σε διάρκεια.. ο διαχωρισμός γίνεται σύμφωνα με τα κομπιούτερ στα οποία βρίσκονται τα γραπτά μου
η πρώτη εποχή ήταν η εποχή της Κύπρου με το αρχαίο desktop μου, η μυθική εποχή :Ρ , στην οποία άρχισα για πρώτη φορά να καταγράφω τις σκέψεις μου, τα αρχεία εκείνης της εποχής είναι κλειδωμένα στον παλιό μου υπολογιστή, κλειδωμένα και πολύ δύσκολα προσβάσιμα γιατί για να τα διαβάσω πρέπει να στήσω τον παλιό υπολογιστή, ο οποίος σέρνεται και επίσης έχει χαλασμένο ποντίκι το οποίο πάει μόνο πάνω κάτω οπότε άντε να κινηθείς με αυτό( δεν αναγνωρίζει άλλα ποντίκια για κάποιον λόγο)
η δεύτερη εποχή ξεκινάει και πάλι στην Κύπρο όταν αλλάξαμε εκείνον τον υπολογιστή για ένα λάπτοπ, όταν έκανα την μετάβαση μετέφερα με δισκέτες τα παλιά αρχεία στο λαπτοπ και συνέχισα να γράφω σε εκείνα αλλά δημιούργησα και καινούρια, οπότε υπήρχαν για κάποιον καιρό αρχεία με το ίδιο όνομα και περιεχόμενο μέχρι ενός σημείου και μετά το περιεχόμενο εξελισσόταν
η δεύτερη εποχή τελείωσε στην Ελλάδα όταν μια μέρα το λαπτοπ τα έφτυσε, παίρνοντας μαζί του όλα τα αρχεία :((( ήταν σαν ένας θάνατος (γιατί να μην είχα κάνει μπακ απ;;;) το δώσαμε σε έναν γνωστό μας που υποστήριζε πως μπορούσε να τραβήξει αρχεία από τον σκληρό αλλά τίποτα...
η τρίτη εποχή ξεκίνησε το 2008 στην Ελλάδα στην Θεσσαλονίκη, με το καινούριο τότε λάπτοπ.. το οποίο δεν περιείχε κανένα αρχείο τίποτα.. πόσο δύσκολο ήταν να ξεκινήσω ξανά από την αρχή έχοντας χάσει όλη την προϊστορία, τόσες σελίδες..
έφτιαξα ένα αρχείο το οποίο είχε το ίδιο όνομα με το πρώτο αρχείο που είχα ξεκινήσει στην πρώτη εποχή και ξεκίνησα..
έφτιαξα και άλλα αρχεία άλλα με ίδια ονόματα (προσπαθώντας να αιχμαλωτίσω το κλίμα; το συναίσθημα; που ένιωθα όταν επισκεπτόμουν εκείνα τα παλιά αρχεία) και άλλα με καινούρια τα οποία φτιάχνονταν για να εξυπηρετήσουν διαφορετικούς σκοπούς που δεν καλύπτονταν από τα προηγούμενα..
με τίποτα δεν μπόρεσα να προσεγγίσω την έκταση της πρώτης και της δεύτερης εποχής..
παραλίγο να περνούσαμε σε καινούρια εποχή όταν χάλασε το λαπτοπ μου και πάλι δεν είχα μπακ απ (!!!!) αλλά ο τεχνικός από τον οποίο αγόρασα το καινούριο μου μετέφερε όσα αρχεία ήθελα..
οπότε η τρίτη συνεχίζει και μακάρι να είναι και η τελευταία
ο τεχνικός μου ανέφερε πως μπορώ να του πάω το παλιό desktοp και να μου μεταφέρει από εκεί τα αρχεία! οπότε όταν το κάνω αυτό θα έχω μία μίξη της πρώτης με την σημερινή εποχή.. τι μεγαλείο! :Ρ

σε λίγες μέρες ανοίγει ξανά το μαγαζί μετά από τις καλοκαιρινές διακοπές και όπως πάντα με έχει πιάσει μια ανησυχία για το αν θα θυμάται κανείς την ύπαρξη μας:Ρ
η εποχή είναι δύσκολη αλλά πρέπει να πετύχουμε, έστω και με το μικρότερο μέτρο της επιτυχίας
υπάρχει ένα όνειρο, μια εικόνα μέσα μου, γαλήνης και ηρεμίας που νιώθω πως αν φτάσω θα είμαι ήσυχος, δεν ξέρω κατά πόσον είναι εφικτή όμως γιατί το πρώτο βήμα είναι να μειώσω το καθημερινό μου άγχος και αυτό το βρίσκω δυσκολότερο από όλα, η ανησυχία μοιάζει να μην τελειώνει ποτέ.
πόσο μεγάλη μαλακία ενώ υπάρχουν τόσες εξωτερικές αντικειμενικές δυσκολίες να επιβάλεις και ο ίδιος στον εαυτό σου παραπάνω..

ψάχνοντας κάτι σε ένα κουτί της μετακόμισης, βρήκα ένα παλιό κόμικ που είχα σχεδιάσει κάποτε, τον καιρό που ήμουν στο Νησί, ένα κόμικ βέβαια ίσως είναι υπερβολή γιατί είναι μια μόνο σελίδα αν και περιέχει μία αυτοτελή ιστορία:Ρ , είχα να το δω χρόνια. έβλεπα το μπλοκ που το περιείχε που και που αλλά δεν το είχα ανοίξει, μου έκανε εντύπωση το πόσο διαφορετικό μου φάνηκε από ότι το θυμόμουν, κάπως πιο απλοϊκό, δεν με έκανε να νιώσω όπως περίμενα..
όταν λέω απλοϊκό αναφέρομαι στο κείμενο του και όχι στο σχέδιο γιατί για το σχέδιο δεν θα μπορούσα να έχω ψευδαισθήσεις, ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα καλός σε αυτό, απλά οι σκέψεις.. τις θυμόμουν πάντα σαν να έχουν μεγαλύτερη ένταση, περισσότερο συναίσθημα.. ίσως φταίει το ότι δεν είμαι στην φάση που ήμουν τότε, ίσως ότι πάντα ωραιοποιούμε το παρελθόν
όπως και να έχει όμως με έκανε να ταξιδέψω για λίγο στο τότε, με έναν τρόπο που δεν το έχω ξανακάνει, το κόμικ διαδραματιζόταν στο σαλόνι του παλιού μου διαμερίσματος και ήταν όμορφο να βλέπω τα σχέδια από το σαλόνι και να θυμάμαι τον παλιό εκείνο χώρο..

Ας είν' καλά το γινάτι σου - Δημήτρης Χορν