Φωνές

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε·
κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας —
σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει.

το έχω ποστάρει ξανά αλλά σήμερα είναι ιδιαίτερη ημέρα!

αυτό το "σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει" ...  ώρες ώρες νομίζω πως είναι ότι καλύτερο έχει γραφτεί, ώρες ώρες..

θέλησα πολλές φορές να γράψω αλλά έχω πλέον τόσα φίλτρα λογοκρισίας που δεν απομένει τίποτα που να μετράει
επίσης είμαι στο στάδιο που δεν μπορώ να ξεχωρίσω την αλήθεια από την φαντασία και τις προθέσεις από το τυχαίο και τα όνειρα

η δουλειά πάει καλά, τόσο που φοβάμαι πως θα προσγειωθούμε απότομα..
σε λίγο καιρό θα κάνουμε ένα πολύ σημαντικό βήμα και είναι μια μάχη που πρέπει να κερδίσουμε, η χώρα πάει κατά διαόλου και έχω χάσει κάθε ελπίδα πως μπορεί να σωθεί η κατάσταση

σήμερα περπατούσα και έπεσα πάνω στην περιφορά του επιταφίου, όλα τα μαγαζιά είχαν κλειστά τα ραδιόφωνα και τις μουσικές, ήταν περίεργο..

περπατούσαν όλοι με τα κεριά στο χέρι και στο πεζοδρόμιο ήτανε μια ζητιάνα απλωμένη κάτω, ούτε εγώ της έδωσα κάτι (μεγάλη κουβέντα αλλά το να τους δίνεις χρήματα είναι ότι χειρότερο γιατί συντηρείς μια κατάσταση) αλλά σαν εικόνα ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, σχεδόν σαν παραβολή οι χριστιανοί και η ζητιάνα

εχθές περπατούσα (όλο περπατάω τώρα που είμαστε κλειστά) και συνάντησα δύο κοριτσάκια με ένα σκυλάκι, με χαιρέτησαν από το πουθενά και ήτανε μια ευχάριστη στιγμή :) τους είπα πως είναι πολύ όμορφο το σκυλάκι τους και μου είπαν ευχαριστούμε, τους ρώτησα πόσο χρονών είναι και πως το λένε και μου είπαν τριών μηνών και πως το λένε κόσια ή γκόσια στα ρώσικα (δεν το κατάλαβα) και στα ελληνικά ρόκι! μου έκανε μεγάλη εντύπωση πως έδωσαν δύο ονόματα στο σκυλί τους και σκέφτηκα πως μάλλον και αυτές θα είχαν δύο ονόματα ένα ρώσικο και ένα ελληνικό

μου είχε κολλήσει μια σκηνή από τον Ηλίθιο στο μυαλό, η Ναστάζια Φιλίποβνα να πετάει τα 100,000 ρούβλια στο τζάκι για να τα πάρει ο Γκάνια και ο Ρογκόζιν να την αποκαλεί Βασίλισσα, μουγκρίζοντας σε όλους να  μείνουν μακρυά, Βασίλισσα..
το βιβλίο το δανείσαμε σε έναν φίλο και το μόνο αντίτυπο που έχω είναι μια μετάφραση που απεχθάνομαι.. το βρήκα online στα αγγλικά και χάθηκα για λίγο στις λέξεις και τις εικόνες

το απόγευμα δεν είχε δουλειά και πήρα μπροστά μου ένα καινούριο τετράδιο και ένα στυλό, ήθελα να γράψω κάτι η να σχεδιάσω το πρόσωπο της, δεν έκανα τπτ από τα δύο, μόνο κάτι μουντζούρες στο χάρτινο κυπελάκι του καφέ

έριξα μια κλεφτή ματιά στην ζωή σου! έμεινες αληθινή και χάρηκα, σ' αναγνώρισα στις λέξεις και χαμογέλασα :)

με τα λόγια, τις μουσικές και τις φωνές των άλλων..

Ανάθεμα τον αίτιο

κάποιες φορές με πιάνουν ψευδαισθήσεις μεγαλείου και νομίζω πως είμαι κάποιος ή μάλλον πως είμαι σε μια προδιαγεγραμμένη τροχιά για να γίνω κάποιος και κάποιες φορές συνειδητοποιώ πως δεν είμαι τίποτα (ακόμα..)
και σε μια τέτοια στιγμή θύμωσα που δεν είμαι αυτό που θα ήθελα να είμαι, με το πόσο ανίκανος να βοηθήσω πραγματικά κάποιον που με είχε ανάγκη
με κάτι πιο χειροπιαστό από τα λόγια
τη στιγμή που βλέπεις τα πράγματα κάτω από το μοναδικό πρίσμα που μετράει και στην σωστή προοπτική τους, γιατί να είμαστε τόσο αδύναμοι να αλλάξουμε τον κόσμο γύρω μας;

Dark Dark Dark - The Snow Magic - 11 Trouble No More