κάτι καινούριο ή κάτι γνωστό;

αύριο επιστρέφουμε στην δουλειά.. η ξεκούραση τελείωσε.. οι μέρες πέρασαν γρήγορα και σήμερα που είναι η τελευταία μέρα νιώθω πως δεν ήταν αρκετές..
από αύριο θα είναι μαζί μας μια φίλη, μια κοπέλα που δουλεύαμε μαζί για χρόνια στο παλιό μαγαζί που δούλευα, έχουν περάσει πέντε χρόνια από τότε.. έχω λίγο άγχος για το πως θα είναι να δουλεύουμε ξανά μαζί μετά από τόσο καιρό, τότε δεν υπήρχε άλλος άνθρωπος στον οποίο μπορούσα να βασιστώ πάνω στην δουλειά περισσότερο από ότι σε αυτήν και κάθε φορά που είμασταν στην ίδια βάρδια μπορούσα να είμαι ήσυχος, πως ότι και να γίνει θα τα καταφέρουμε, είναι πολύ σημαντική αυτή η γαλήνη, αυτή η ησυχία μέσα σου το να έχεις εμπιστοσύνη σε κάποιον.. ελπίζω έτσι να συνεχίσουμε και τώρα :) πιστεύω πως με αυτήν δίπλα μου, την ικανότητα της και την ψυχολογική υποστήριξη που θα μου προσφέρει απλά η παρουσία της θα πάνε όλα καλά και θα μπορέσω να πετύχω τους στόχους μου για την σαιζόν
lol αν απογοητευτώ και από αυτήν θα χάσω την πίστη μου στον άνθρωπο οριστικά!

ένα περίεργο όνειρο

είδα σήμερα το απόγευμα ένα όνειρο, περίεργο.. επισκέφτηκα μια ηλικία και ένα μέρος που δεν έχω επισκεφτεί ποτέ στα όνειρα μου, την εποχή που ήμουν στο δημοτικό..
έβρεχε και πηγαίναμε στο σχολείο με τρεις συμμαθητές μου, τρέχαμε για κάποιον λόγο, και οι τρεις τους φορούσαν μπλε αδιάβροχα, εγώ δεν φορούσα.. μόνο το πρόσωπο του ενός μπόρεσα να αναγνωρίσω και αυτό όχι με απόλυτη βεβαιότητα, ανεβαίναμε μια ανηφόρα που οδηγούσε στο σπίτι του παππού μου στο χωριό, δεν είχε καμία σχέση με την τοποθεσία του σχολείου που ήταν στην πόλη και την την διαδρομή αυτή δεν την είχα κάνει ποτέ μαζί τους
φτάσαμε στο σχολείο και μπήκαμε σε μια αίθουσα επίσης άγνωστη, είμασταν μαζεμένα τα παιδιά της τάξης μου, έξω έβρεχε και μέσα στην αίθουσα που έμοιαζε πιο πολύ με κουζίνα σπιτιού είχε αναμμένη μια ξυλόσομπα, ζέστανα τα χέρια μου.. υποτίθεται πως ετοιμαζόμασταν για εκδρομή (μέσα στην βροχή;) οι δάσκαλοι ήταν σε μια δίπλα αίθουσα και συζητούσαν, τρία πρόσωπα μόνο αναγνώρισα, το ένα μόνο σαν όνομα.. το δεύτερο ήταν το κοριτσάκι που αγαπούσα τότε και φυσικά πήγα και κάθησα δίπλα του, δεν μπόρεσα να διακρίνω καλά το πρόσωπο της αλλά ήταν αυτή, καθόταν σε έναν πάγκο πιο ψηλά από μένα και μου έδωσε κάτι φαγώσιμο να δοκιμάσω, χτύπησε ένα τηλέφωνο δίπλα της και το σήκωσε και εγώ είπα το σήκωσε η διευθύντρια και γελάσαμε, σε ένα στρόγγυλο τραπέζι καθόταν μια άλλη συμμαθήτρια μου που έχει πεθάνει και μου έδωσε δύο κομμάτια από κάτι σαν κριτσίνι και μάλιστα ολικής άλεσης.. κάπως της παραπονέθηκα δεν θυμάμαι καλά.. και έδωσα το δεύτερο κομμάτι στην άλλη κοπέλα που είχα αναγνωρίσει μόνο με το όνομά της, έξω έβρεχε.. μέσα είμασταν με τα μπουφάν μας και η σόμπα έκαιγε..
μου άφησε μια δυνατή εντύπωση αυτό το όνειρο, πρώτη φορά επιστρέφω σε εκείνη την εποχή και θυμήθηκα πρόσωπα που έχω να σκεφτώ πάρα πολλά χρόνια, σκεφτόμουν πως αν πήγαινα στην πόλη μου αυτό το καλοκαίρι θα επισκεφτόμουν το παλιό μου δημοτικό να δω πως είναι τώρα, αλλά δεν πήγα τελικά, έμεινα εδώ

Αυτό που θα μείνει στο τέλος

είμαι μπερδεμένος.. και δεν ξέρω πως μπορώ να βγω από το μπέρδεμα αυτό.. δεν είμαι έτοιμος να ξεκόξω (και δεν ξέρω αν θα μπορούσα) αλλά επίσης δεν μπορώ να συνεχίσω με τον ίδιο τρόπο, μια αλλαγή πρέπει να έρθει αλλά πουθενά μέσα μου δεν μπορώ να βρω τον καταλύτη που χρειάζεται, οπότε το μόνο που μένει είναι ένας εξωτερικός παράγοντας

Έγραφα πάντα εδώ.. στην αρχή μιμούμενος τον τρόπο που έγραφα παλιά στα χαμένα μου αρχεία, τα οποία τώρα έχουν μείνει μόνο σαν ονόματα..
και τώρα δεν ξέρω πια αν έτσι έγραφα πάντα και αυτός είναι ο τρόπος μου η αν ακόμα προσπαθώ να πλησιάσω εκείνα που έγραφα και χάθηκαν
οι λέξεις πάνω κάτω ίδιες θα ταν, ίσως μόνο η σειρά να άλλαζε


είναι περίεργος ο φόβος μου η ο εγωισμός μου, δεν θέλω να πεις ποτέ πως σε άφησα και έφυγα, πως σε εγκατέλειψα, πως μπορείς να πεις όμως πως εγκατέλειψες κάποιον με τον οποίο δεν ήσουν μαζί;
και όμως εσύ θα το έλεγες.. το έχεις προβλέψει και το έχεις εκφράσει σαν φόβο, θα σε αφήσω..
ίσως να είναι απλά ο εγωκεντρισμός σου και ο ναρκισσισμός σου, να θεωρείς πως πρέπει να έχεις τα πάντα από όλους, εγώ όμως δεν το μπορώ.. να πεις πως έφυγα
κάποιος θα έλεγε πως κρατάω την ζωή μου σκλαβωμένη αλλά δεν ισχύει γιατί δεν υπάρχει επιλογή μέσα μου προς το παρόν, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ζήσω

διάβαζα εχθές σε ένα παλιό μου αρχείο, μια σχετικά πρόσφατη καταχώρηση και έπεσα πάνω σε ένα σημείο που άφηνα να εννοηθεί κάτι αλλά δεν το έλεγα ξεκάθαρα, σκέφτηκα εκείνη την στιγμή πως είμαι τυχερός που ακόμα θυμάμαι τι εννοούσα και πως αν περνούσε και άλλο ο καιρός ίσως φτάσει κάποτε η στιγμή που δεν θα θυμάμαι τι ακριβώς ήθελα να πω.. μήπως έπρεπε να κάνω μια υποσημείωση; για να μην το αφήσω να χαθεί; όχι πως ήταν σημαντικό αλλά και πάλι..
υπάρχει και εδώ ένα ποστ που αναφέρω κάτι, μια κουβέντα ανάμεσα σε μένα και έναν ταξιτζή μια νύχτα που επέστρεφα από την δουλειά και λέω πως θα αναφέρω το τι συζητήσαμε στο επόμενο ποστ γιατί τότε είχα να πω κάτι πιο σημαντικό αλλά στο επόμενο ποστ δεν το αναφέρω και ακόμα και τώρα όταν τυχαίνει και το διαβάζω πάντα αναρωτιέμαι τι σκατά είχαμε πει.. τι θα μπορούσαμε να είχαμε πει που το θεώρησα άξιο αναφοράς;

πόση απόσταση μπορεί να δημιουργηθεί μόνο μέσα σε λίγες μέρες.. και πόσο διαφορετικά τα λόγια που λέμε τώρα από τα λόγια που λέγαμε τότε, μερικές φορές φοβάμαι πως σιγά σιγά σκοτώνουμε κάθε τι όμορφο που θα μπορούσε να γεννηθεί ανάμεσά μας, κάνουμε τα πράγματα ανάποδα και δεν ξέρω τι είναι αυτό που θα μας μείνει στο τέλος

ξένος

σήμερα ένιωσα πως είμαι ξένος.. πως σου είμαι ξένος, πως είμαι ξένος στην πραγματική σου ζωή, αυτήν που υπάρχει για τον έξω κόσμο και όχι την φυσαλίδα που συγκρατούμε στις συνομιλίες μας και στις βλακίες μας,  ένα παράταιρο κομάτι που δεν κολλάει πουθενά, ήταν σκληρό, όπως κάθε τέτοιου είδους συνειδητοποίηση
είσαι στο νοσοκομείο και έρχομαι κάθε μέρα, δεν κολλάω και πολύ αλλά έρχομαι, σε είδα να κοιμάσαι και σου κράτησα το χέρι για να κάνουμε βόλτα, μου έκανε εντύπωση που χρησιμοποιώντας διάφορες φράσεις που για εμάς έχουν άλλη σημασία και εκφράσεις του προσώπου σου και ματιές προσπάθησες να συνδεθούμε και να επικοινωνήσουμε ανάμεσα στους άλλους, αναρωτήθηκα γιατί να το κάνεις αυτό τέτοιες στιγμές..
τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι τραγικά αλλά την γλίτωσες σχετικά ελαφρά, αναρωτιέμαι αν πρέπει να έρθω αύριο.. το θέλω αλλά δεν ξέρω αν πρέπει..

αυτό το καλοκαίρι

βλέπω βιντεάκια για την άμαζον και κάνω και εγώ όνειρα για αυτοκρατορίες, πλησιάζει ο καιρός που θα κλείσουμε και πάντα τον καιρό που είμαστε κλειστά και είμαι προστατευμένος από την καθημερινότητα και την ρουτίνα σκέφτομαι το μέλλον, το επαγγελματικό μέλλον.. πως μπορούμε να εξελιχθούμε τι άλλα βήματα να κάνουμε, πως θα φτάσουμε να γίνουμε αυτοκρατορία.. πέρασαν 4 καλοκαίρια αλλά ακόμα δεν γίναμε.. έχω βάλει όριο τα 40 αν δεν γίνουμε μέχρι τότε τα παρατάω..
με Εκείνη είμαστε κάπως περίεργα τις τελευταίες μέρες, δεν πολυμιλάμε.. θα περάσει και θα επανέλθουμε στα "φυσιολογικά" μας.. εχθές για λίγη ώρα μπόρεσα να δω την ζωή μου χωρίς Εκείνη, πίστεψα πως ίσως το ξεπεράσω, επανήλθα φυσικά αλλά κάτι είναι και αυτό.. ένα σημάδι πως κάποτε (ίσως πιο σύντομα από όσο φοβάμαι) θα τα καταφέρω
μακάρι αυτό το καλοκαίρι και η απόσταση που θα δημιουργήσει να είναι η λύση, αν υπήρχε ένας διακόπτης θα τον έκλεινα αλλά δεν υπάρχει, από την καινούρια σαιζόν θα επιγκεντρωθώ περισσότερο στην δουλειά και θα προσπαθήσω έτσι να κρατάω το μυαλό μου μακρυά, αναρωτιέμαι αν θα έχει νόημα τίποτε χωρίς αυτήν

επιστροφή με το δώδεκα, όχι με το δεκατέσσερα!

σήμερα είμαι κουρασμένος.. κλείσαμε νωρίτερα από το κανονικό.. πήγα μια βόλτα με μια φίλη και γύρισα σπίτι, δεν ήθελα να πάω βόλτα αλλά πήγα, ίσως απλά για να πω πως έκανα κάτι και δεν γύρισα αμέσως στο σπίτι, ήταν σχεδόν όλη η βόλτα διαδικαστική, ακόμα και το μέρος που πήγαμε για καφέ, εκεί που πάμε σχεδόν πάντα, στην επιστροφή όμως θυμήθηκε η φίλη μια ιστορία μας από το παρελθόν και σαν όλα να μπήκανε στην θέση τους, νόμιζα πως δεν θα θυμόταν κάτι τέτοιο και εγώ ο ίδιος το είχα ξεχάσει μέχρι που μου το θύμησε, ήταν μια αστεία επιστροφή μας με το λεωφορείο από την δουλειά, μια όμορφη στιγμή γεμάτη οικειότητα.. έχουν περάσει σχεδόν 7 χρόνια από τότε.. συνήθως βλέπω εκείνη την εποχή σαν να είμασταν άλλοι, αλλά σήμερα θυμήθηκα πως είμαστε εμείς

χωρίς κεφαλαίο έψιλον

έβγαλε κρύο σήμερα.. και εχθές και προχθές αλλά σήμερα το ένιωσα περισσότερο, άναψα σόμπα..
εχθές ήμουν με μια φίλη σε ένα καφέ, καθόμασταν δίπλα στο παράθυρο, στην τζαμαρία και βλέπαμε έξω τα τραπεζάκια το πεζοδρόμιο, τον δρόμο.. τα αυτοκίνητα τους περαστικούς, εκείνη είχε σχολάσει από την δουλειά της και εγώ είχα τελειώσει νωρίτερα από την δική μου, απέναντι μας ήτανε ένα
ψητοπωλείο που φαινόταν κλειστό από καιρό, είχε τζαμαρία ολόγυρά του και ένα πατάρι, μεγάλα πεζοδρόμια και από τις δυο πλευρές και δέντρα που τα κλαδιά τους ανέβαιναν μέχρι το πατάρι και τα φύλλα τους έμοιαζαν με κισσό όπως κρέμονταν και μπλέκονταν γύρω από το μαγαζί, για λίγο χάθηκα σε πιθανά σενάρια και μελλοντικά σχέδια, τι ωραίο μέρος για να κάνει κανείς μια συνοικιακή ταβέρνα; βγαλμένη από το παρελθόν; η γειτονιά μου άρεσε, είχε κάτι.. ένας φούρνος κοντά ένα σουπερμάρκετ, ένα σχολείο.. μικρά εμπορικά καταστήματα, θα ταίριαζε πολύ ένα ταβερνάκι!
σήμερα είχε γενέθλια Εκείνη.. δεν της έστειλα κάτι, δεν το ένιωθα και δεν ήθελα να το κάνω χωρίς να είναι αληθινό μόνο και μόνο γιατί έτσι συνηθίζεται.. ή ίσως είναι εγωισμός, περιμένω την στιγμή που θα είναι Εκείνη χωρίς κεφαλαίο έψιλον, εκείνη..