χρόνια πολλά :)

σήμερα έχεις γενέθλια.. και δεν μπορώ να σου ευχηθώ.. η απόσταση μακραίνει και κάποια στιγμή θα είναι τόσο μεγάλη που ούτε εγώ δεν θα μπορώ να την διασχίσω.. πόσο κρίμα :( 

μοιάζει να βρέχει όλη μέρα

δεν έχω βγει καθόλου από το σπίτι και το μόνο που ακούω είναι ο ήχος της βροχής, κοιμήθηκα με αυτόν, ξύπνησα.. ετοιμάζομαι πάλι να κοιμηθώ και η βροχή συνεχίζει.. βλέπω μια σειρά και μια σκηνή μου θύμισε εσένα, όσα πραγματικά συνέβησαν και όσα μπορούσαν να συμβούν, μια από τις τελευταίες φορές που σε είχα δει, χωρίς να το γνωρίζω βέβαια πως λίγες φορές θα ξαναβλεπόμασταν, ούτε και εσύ το γνώριζες.. πόσο περίεργο
στις συνομιλίες μας έχει μείνει η εικόνα προφίλ σου, την βλέπω κάθε φορά που μιλάω με κάποιον άλλο, δεν μου είναι πια οικεία, μοιάζεις τόσο μακρινή, σαν ξένη, με ενοχλεί πολύ αυτό το συναίσθημα, μου προκαλεί θλίψη..

2019

πάλευα τις τελευταίες μέρες.. από την μια ήθελα να γράψω και από την άλλη όχι, ήθελα να γράψω γιατί ένιωθα την ανάγκη και δεν ήθελα γιατί ήξερα ή φοβόμουν πως αυτά που θα έγραφα θα με παγίδευαν ακόμα περισσότερο

έχει περάσει τόσος καιρός αλλά έχω μείνει ίδιος, μέσα μου έχουν σταματήσει όλα και δεν μπορεί τίποτα να ξεκινήσει χωρίς εσένα

μπορεί να είμαι τρελός, κάτι ίσως ασήμαντο για τους περισσότερους εμένα με έχει κάνει και έχω κολλήσει έτσι

γιατί δεν μπορώ να προχωρήσω και να το αφήσω πίσω μου;

όλα με αγγίζουν επιφανειακά και τίποτα ουσιαστικά γιατί όλα πλέον υπάρχουν χωρίς εσένα, κάθε τι καινούριο δεν σε έχει γνωρίσει άρα..

προσπάθησα με διάφορους τρόπους να ξεφύγω αλλά δεν τα κατάφερα

θα ακολουθούσε μια περιγραφή στιγμών αλλά λογοκρίνομαι και σταματώ (μικρών στιγμών που σε θυμάμαι) 

ακόμα απορώ πως μπορείς να είσαι τόσο σκληρή και τόσο διαφορετική από αυτό που ήσουν, δεν θα δεχτώ ποτέ πως δεν ήσουν αυτό που νόμιζα πως είσαι και το παρόν δεν θα αλλάξει ποτέ το παρελθόν

το χρώμα του χρόνου

είδα μια άσχετη εικόνα, ή μάλλον τα χρώματα μιας άσχετης εικόνας και για κάποιον λόγο σκέφτηκα το παρελθόν, την παιδική μου ηλικία, τέλη δημοτικού πρώτη γυμνασίου, δεν μπορώ να το τοποθετήσω ακριβώς χρονικά, ήτανε μια αίσθηση παρά κάτι συγκεκριμένο και απόλυτο, μια αίσθηση εκείνης της εποχής, μια νοσταλγία, μια επιθυμία να επιστρέψω, σαν παρατηρητής πιο πολύ, να μπορούσα να δω απέξω αυτά που υπήρχαν τότε γύρω μου, θυμάμαι τις φωτογραφίες και τα χρώματα που έχουν και αναρωτιέμαι αν τέτοιο χρώμα είχε και ο κόσμος τότε (spoiler alert δεν είχε)
ταξίδι στον χρόνο, γιατί το επιθυμούμε τόσο; υπάρχει ένα σαντουιτσάδικο στην πόλη που μεγάλωσα, που έχει μείνει ακριβώς όπως το θυμάμαι και κάθε φορά που επιστρέφω πηγαίνω και τρώω εκεί, έχει μια ξεθωριασμένη φωτογραφία από ένα γιγαντιαίο κρύο σάντουιτς που το τρώει ένα μωρό και όταν ήμουν μικρός πάντα ήθελα να φάω κάτι τέτοιο!!

κλάψα

είχα σήμερα μια από αυτές τις στιγμές, μία από αυτές τις σκέψεις, τις αναμνήσεις που σε κάνουν να ανατριχιάζεις να νιώθεις περίεργα το στομάχι σου και να σταματάν τα βήματά σου.. (πολύ δραματικός ;) ) περπατούσαμε στον γνωστό μας δρόμο, ήτανε μέρα ακόμα.. δεν θυμάμαι πως έτυχε και σχολάσαμε τόσο νωρίς ή αν για κάποιον άλλο λόγο είχαμε βρεθεί προς τα εκεί, είχε προηγηθεί μια ιδιαίτερη μέρα με διάφορες μυστήριες συζητήσεις μας, περπατούσαμε και ένιωθα έντονα την ανάγκη να σου κρατήσω το χέρι, και στο είπα, θέλω να σου κρατήσω το χέρι, κράτησε το μου είπες :)  δεν γίνεται, θα μας δούνε η .. και η .... (κάποιες γνωστές μας που ήταν μαζί μας) σου είπα, δεν θυμάμαι τι μου απάντησες, δεν θα μας δούνε, δεν πειράζει, εγώ δεν στο κράτησα όμως
αναρωτιέμαι αν θα μου ήταν πιο δύσκολο να θυμάμαι πως το κράτησα και τώρα δεν μπορώ ή το ότι δεν το κράτησα ποτέ;
οι ζωές μας είναι τόσο διαφορετικές πλέον και υπάρχει μια απόσταση που δεν φανταζόμουν ποτέ πως μπορεί να υπάρξει
ανέβασα μια φώτο της ρωμαϊκής αγοράς στην πλατφόρμα της επιλογής μας, ελπίζω να την δεις και ας με έχεις κάνει μπλοκ (κανε με αδδ έχω μπλοκ) είσαι psycho και ξέρω πως ψαχουλεύεις

ανατολικά

ήμουν σήμερα ανατολικά, σε ένα καινούριο μαγαζί που ετοιμάζουν κάτι φίλοι, είναι ακόμα γιαπί, αλλά μου άρεσε, πολύ.. μπορούσα να δω πως θα είναι τελειωμένο, όχι τα χρώματα και την εικόνα αλλά την αίσθηση, τις μυρωδιές που θα το γεμίζουν και τους ανθρώπους
είναι όμορφα τα όνειρα που μπορείς να κάνεις σε έναν άδειο χώρο, όλα μοιάζουν να είναι μπροστά και εφικτά
σε έναν τοίχο έξω από το μαγαζί είχε κάποια γκράφιτι και εκτός από τα οπαδικά κάτι παιδάκια (έχει ένα σχολείο πολύ κοντά) είχαν γράψει κάτι στιχάκια για το πως δεν θα χαθούν ποτέ έστω και αν χωρίσουν οι δρόμοι τους :P μου φάνηκε πολύ γλυκό και όμορφο (not going to end up that way αλλά οκ..)
δεν ξέρω πότε θα μπορέσω να σε βγάλω από μέσα μου, ήμουν εκεί.. έβλεπα καινούρια πράγματα και με έπιασε μια θλίψη, ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σου, ακόμα και αν δεν τα βλέπαμε μαζί θα τα συζητούσαμε..
ξέρω πως δεν θα γυρίσεις ποτέ, πως εκείνη η εποχή πέρασε πως τα πράγματα δεν θα είναι ξανά έτσι, αλλά, αλλά.. αλλά..
το όνομά σου είναι ασυνήθιστο, επειδή το χρησιμοποιούσα τόσο συχνά είχα ξεχάσει πόσο περίεργο είναι και το θυμήθηκα ξανά προχθές σε μια άσχετη στιγμή που απλά καθόμουν και πρόφερα το όνομά σου

αρχαία

επέστρεφα από την δουλειά και σταμάτησα για λίγο μπροστά στην ρωμαϊκή αγορά, δυσκολεύομαι ακόμα να κάνω αυτήν την διαδρομή, είναι αυτή που κάναμε μαζί κάθε σαββατοκύριακο που σχολούσαμε παρέα, σε μάλωνα που προχωρούσες χωρίς να ρίχνεις ούτε ένα βλέμα στην αρχαία αυτή ομορφιά.. άνοιξα μια φωτογραφία σου στο κινητό για να νιώθω πως έστω και έτσι είσαι μαζί μου, δεν ξέρω γιατί κάποιες φορές μου λείπεις περισσότερο από άλλες αλλά συμβαίνει