fiction

ξεκινάω πάντα με έναν τίτλο και καταλήγω σε κάποιον άλλο, δεν ξέρω σήμερα τι να γράψω.. όταν περίμενα στην στάση για να έρθει το λεωφορείο σκεφτόμουν για το τι θα γράψω σήμερα, μου ήρθαν διάφορες ιδέες αλλά εκείνη που ξεχώρισε ήταν για το νόημα, της ζωής των πραγμάτων γενικά.. δεν είμαι έτοιμος όμως απόψε για αυτό, η μέρα σήμερα δεν είχε καμιά ουσία τίποτα αξιόλογο, έπιασα ένα βιβλίο του Ντοστογιέφσκι για να γράψω κανένα απόσπασμα αλλά ούτε και αυτό το βρήκα σωστό. Δεν ήταν για απόψε...

Καθόταν με την πλάτη ακουμπισμένη σε μια στάση και περίμενε το αστικό, έκανε κρύο και ψιλόβρεχε, το κρύο το ένοιωθε μόνο στο πρόσωπο του, την βροχή πουθενά, κάποια τον ρώτησε αν έριχνε χιονόνερο και εκείνος της είπε πως δεν ξέρει. Προσπάθησε να δει στα φώτα των αμαξιών αν όντως έριχνε χιονόνερο αλλά δεν μπόρεσε να ξεχωρίσει, έτσι κι αλλιώς η γυναίκα είχε φύγει. Το αστικό αργούσε και οι σκέψεις του περνώντας από τα γνωστά μονοπάτια κατέληξαν στο blog του, τι θα έγραφε απόψε; θυμήθηκε το ποστ που είχε γράψει την προηγούμενη νύχτα, σε κάποιο σημείο του αναρωτιόταν για το νόημα που θα είχε μια πράξη.. μήπως να έγραφε για αυτό; ποιο είναι το νόημα της ζωής μας; δεν ήταν πολύ κοινότυπο όμως; ναι.. αλλά αυτός είχε μια θεωρία που δεν ήταν και τόσο κοινότυπη, κάπως θα την χωρούσε και αυτήν εκεί μέσα. Κάποια κοπέλα του ζήτησε λεφτά, εκείνος παρατήρησε πόσο καλοντυμένη ήταν, μήπως να έγραφε για αυτό; Το αστικό έφτασε και ανέβηκε με δυο τρεις ακόμα, ήταν αργά και ήταν σχεδόν άδειο, έξω έβρεχε...