When Marnie Was There

το είδα πριν λίγο! κόντεψα να κλάψω, πολύ καλό!

αυτό το καλοκαίρι

μοιάζει σαν καλοκαιρινό τραγούδι ο τίτλος :Ρ
αυτό το καλοκαίρι. μιλάω σαν να τελείωσε γιατί σε λίγο θα ανοίξουμε οπότε για εμένα τελείωσε, μου άφησε μια αίσθηση ικανοποίησης, μπορεί να μην έκανα κάποια πράγματα που κάποιος θα θεωρούσε απαραίτητα για ένα καλοκαίρι αλλά έκανα πράγματα που με ικανοποίησαν και ένοιωσα ωραία, έτοιμος για την σαιζόν που έρχεται!
αυτό που μάλλον με ικανοποίησε πιο πολύ είναι το οτι διάβασα! μια δραστηριότητα που είχα βάλει στην άκρη εδώ και αρκετό καιρό,  πιο πολύ λόγω της καθημερινής ρουτίνας
θυμήθηκα όμως ξανά την αίσθηση της ελευθερίας που μπορεί να σου δώσει ένα βιβλίο, τα ταξίδια στα οποία μπορεί να βάλει τις σκέψεις σου και από κάτι φαινομενικά άσχετο να φτάσεις σε κάτι πολύ συγκεκριμένο και όλα αυτά στην ουσία μέσα από τον εαυτό σου και τις συνδέσεις τις οποίες κάνεις. αυτήν την χρονιά παρέλειψα ακόμα και την τελετουργική ανάγνωση του Ηλίθιου που εδώ και χρόνια ακολουθούσα.. τώρα διαβάζοντας ξανά σαν να βρέθηκα λίγο πιο κοντά σε αυτό που θα ήθελα να είναι ο πραγματικός εαυτός μου και που κάποιες φορές πιστεύω πως όντως είναι.

τώρα τελευταία πιάνω τον εαυτό μου να παιδεύεται και να παγιδεύεται από δικές μου αυθαίρετες προθεσμίες ή στόχους, στην αρχή με έκανε και ένιωθα καλά γιατί έλεγα, πρέπει να κάνουμε αυτό, πρέπει να κάνουμε εκείνο και όλα θα πάνε καλά, αν μέχρι τότε έχουμε κάνει αυτό τότε πρέπει να κάνουμε και εκείνο για να προχωρήσουμε, με έκανε και ένιωθα καλά γιατί κατά κάποιον τρόπο έβαζα σε μια σειρά το μέλλον, έφτιαχνα μια εικόνα για το πως πρέπει να είναι τα πράγματα και μπορούσα να ακολουθήσω μια πορεία. αλλά τώρα νιώθω να πιέζομαι και βλέπω να απογοητεύομαι στην πορεία γιατί οι στόχοι μου (τοποθετημένοι σε μια από τις σπάνιες περιόδους αισιοδοξίας μου) είναι μάλλον υπέρμετροι..
δεν ξέρω αν θα τους πιάσω η όχι αλλά με πιέζουν, δεν θα είμαι ποτέ ευχαριστημένος, από την άλλη το να επαναπαύεσαι είναι το χειρότερο, τπτ δεν προχωράει αν δεν το πιέσεις αν δεν το σπρώξεις, ίσως αυτοί οι στόχοι να είναι το χέρι που θα με τραβάει προς τα μπρος από τα μαλλιά ή ίσως καταστραφούν όλα και τελειώσουμε :Ρ

σήμερα το πρωί γύρω στις έξι και μισή βγήκα για περπάτημα, ήταν πολύ ωραία είχε ελάχιστο κόσμο, δεν είχε ζέστη αν και είχε υγρασία.. παρατηρούσα διάφορα μαγαζιά που ετοιμαζόντουσα να ανοίξουν, πρωινές παραδόσεις των προμηθευτών, οι πρώτοι καφέδες, κάτι συνεργεία του δήμου που καθάριζαν, έφτασα στον λευκό πύργο και περπάτησα από την παραλία προς την αριστοτέλους
ήμουν από την απέναντι πλευρά της παραλίας, το μικέλ μόνο ήταν ανοιχτό και κάθονταν κάτι γιαγιάδες και κανα δυο ακόμα που δεν θυμάμαι τα ονόματα τους, το πεζοδρόμιο ήταν βρεγμένο σε μεγάλο μέρος τους από κάτι συνεργεία καθαρισμού πολυκατοικιών, η όλη ατμόσφαιρα μου θύμισε την κύπρο και συγκεκριμένα όταν σχολούσα τα πρωινά από το ξενοδοχείο (η βάρδια τελείωνε στις 7) την διαδρομή μέχρι να πάω στο σπίτι, πάντα σταματούσα σε έναν συγκεκριμένο φούρνο και έπαιρνα διάφορα σφολιατοειδή.. ακόμα δεν έχω καταφέρει να επιστρέψω και έχουν περάσει 11 (!!!!) χρόνια..

έχει αρχίσει να γίνεται πολύ μεγάλο το ποστ και πρέπει να το κλείνω σιγά σιγά..

κάτι που μου άρεσε σε αυτές τις διακοπές είναι ότι κατέβασα διάφορα ebooks και το έριξα στο διάβασμα, Μπόρχες, Εκο, βιογραφίες, βιβλία για επιχειρήσεις και διάφορα κομικς! έχω ανοίξει και ένα αρχείο που κρατάω τις σημειώσεις μου με όσα μου κάνουν εντύπωση και με ιδέες που μου έρχονται.. ελπίζω να βάλω κάτι από όλα αυτά σε εφαρμογή! (τα τελευταία χρόνια σαν να έχει αλλάξει κάπως ο τρόπος που προσεγγίζω τα πράγματα και θέλω όλα να οδηγούν κάπου, να υπάρχει ένα απτό αποτέλεσμα, να μην χάνω χρόνο σε καταστάσεις και ιδέες που δεν θα οδηγήσουν πουθενά)

κάτι γρήγορο

μέχρι να έρθει η 4η σαιζόν το 2017 (!!!!!!) θα έχουμε ένα special επεισόδιο τα Χριστούγεννα!

ανακάλυψα (μάλλον αργά) αυτό το τραγούδι σήμερα το πρωί! και μου άρεσε πολύ, πέρασα από τα γνωστά στάδια, να προσπαθώ να ακούσω κάποιους στίχους καθαρά για να τους ψάξω αργότερα.. ήταν από τις πιο εύκολες αναζητήσεις μου, Yeah, we're going down...
τα συναισθήματα που μου προκαλεί είναι κάπως ανάμικτα, μια ευχάριστη αίσθηση αλλά, ευχάριστη αίσθηση που την βρίσκεις όταν συνηδιτοποιείς πως χάνεσαι, anw όσα λόγια και αν γράψω νόημα δεν θα βγει :Ρ

οι τελευταίες δύο βδομάδες ήταν δύσκολες, αναφέρομαι στην γενική κατάσταση της χώρας, δεν θα κάνω πολιτική ανάλυση αλλά έπιασα τον εαυτό μου να είναι αφελής και να ονειρεύεται πως ίσως υπάρχει ελπίδα πως ίσως κάτι καινούριο και καλό μπορεί να έρθει, μπορεί να είναι απλά η  ανθρώπινη φύση

την επόμενη βδομάδα μάλλον θα κλείσουμε και λογικά θα έχω χρόνο και ίσως γράψω λίγο περισσότερο εδώ μέσα, μου έλειψε :( ήταν κάτι σταθερό!

μία απορία! The vanishing PoSt

χρησιμοποιεί κάποιος αναγνώστης το The vanishing PoSt για να επισκέπτεται το μπλογκ; κάθε φορά που μου εμφανίζει τα στατιστικά είναι συνεχώς μέσα στα ποστ με τις περισσότερες επισκέψεις και μου κάνει εντύπωση! είμαι περίεργος!!
στα υπόλοιπα νέα της ημέρας, έρχομαι για άλλη μια φορά αντιμέτωπος με το χειρότερο ίσως χαρακτηριστικό του εαυτού μου, να μην μπορώ να νιώσω ικανοποίηση με κάτι που αντικειμενικά θα έπρεπε να με ευχαριστεί, εστιάζω στην συνέχεια που μπορεί να μην είναι τόσο καλή και ακόμα και αν είναι, που μπορεί να οδηγήσει;; σε περιορισμένα πράγματα.. αρρώστια! (τώρα που είπα αρρώστια, έχω ψιλοκολήσει με το quizdom.. συνέχεια λέω πως θα το παρατήσω όταν βλέπω το βουνό των πόντων που χριάζεται για να ανέβω level, αλλά όλο λέω λίγο ακόμα και συνεχίζω..)

Racist Mario