Ευγένιος Ονέγιν part 2

ολοκλήρωσα το βιβλίο σήμερα το μεσημέρι, το έβγαλα φώτο για να ξέρετε ποια έκδοση διάβασα, μόλις 63 σελίδες.. αλλά ο Πούσκιν λέει όσα πρέπει να πει, το πρώτο κεφάλαιο δεν μου άρεσε γιατί έμοιαζε να μην συμβαίνει απολύτως τίποτα, απλά μας προετοίμαζε για τα υπόλοιπα γνωρίζοντας μας τον Ονέγιν και το περιβάλλον του, μου έμοιαζε βαρυφορτωμένο με εικόνες και ποίηση, κάπως μπερδεμένο.. μάλλον φταίω εγώ που ανυπομονώ πάντα να μάθω τι έγινε μετά, από το δεύτερο κεφάλαιο και μετά ο ρυθμός της ιστορίας έγινε ίδιος με τον δικό μου και το ευχαριστήθηκα ως το τέλος, υπήρχαν γεγονότα και η αφήγηση ήταν ζωντανή, η ποίηση και οι εικόνες βοηθούσαν την εξέλιξη και δεν έμοιαζαν με αυτές του πρώτου κεφαλαίου που δεν μου φάνηκαν να εξυπηρετούν τίποτα. Υπάρχουν γραμμές που με έκαναν να ταξιδέψω, αυτό που αγαπώ στα βιβλία, εικόνες δοσμένες με τόσο λίγες λέξεις που όμως μοιάζουν ολοζώντανες, σε κάνουν να ψάχνεις στην ψυχή σου για να τις ολοκληρώσεις και τι όμορφα που νιώθεις όταν τις βρίσκεις μέσα σου. Μετρούσα με τα δάχτυλα μου τις σελίδες που απέμεναν και δεν ήθελα να τελειώσουν, τέλειωσαν όμως και μάλλον έτσι έπρεπε, αν ήταν ένα μυθιστόρημα δεν ξέρω αν θα ήταν τόσο καλό αλλά το μέγεθός του το κάνει ιδανικό. Σίγουρα υπήρξαν στιγμές που είπα αυτό θα ήθελε παραπάνω εξήγηση αλλά αυτό δεν σημαίνει και τίποτα ο Πούσκιν τ'άφησε στην ελευθερία μας, αυτό που θα ήθελα όμως να ήταν λίγο παραπάνω ανεπτυγμένο είναι το τέλος, τι γίνεται όταν μπαίνει ο σύζυγος της Τάνιας; και τι σημαίνει εκείνο το "έτσι και εγώ με τον Ονέγιν μου;" η φωνή τελικά που έγραψα στο πρώτο ποστ είναι του αφηγητή, και όχι κάποιου πρόσωπου της ιστορίας όπως νόμιζα..

όποιος το βρεί ας το αγοράσει!

Πούσκιν

Εν τω μεταξύ απολαύστε την φίλοι μου αυτήν την πρόσκαιρη ζωή. Εγώ βέβαια ξέροντας πόσο τιποτένια είναι, είμαι πολύ λίγο δεμένος μαζί της μα πότε πότε μ' ανησυχούν και μένα κάτι αόριστες ελπίδες. Θα λυπόμουν πολύ αν άφηνα αυτόν τον κόσμο χωρίς κανένα ίχνος πίσω μου. Δεν γράφω για να με επαινούν μα θα θελα να δοξάσω την πικρή μου μοίρα για να με θυμίζει, σαν φίλος πιστός, μια μοναδική φωνή που ίσως συγκινήσει μερικές καρδιές. Ίσως οι στροφές που θα γράψω δε χαθούν μέσ' στον χρόνο, κι' ίσως απ΄τους ανθρώπους που θά'ρθουν ύστερα από μένα πουν, νά αυτός ήτανε ποιητής.

δεν είχα σκοπό να γράψω πριν ολοκληρώσω τον Ονέγιν, αλλά έπεσα πάνω σε αυτό το κομμάτι και ήθελα οπωσδήποτε να το γράψω εδώ, μου θύμισε το παλιότερο ποστ μου για το γράψιμο...

Ευγένιος Ονέγιν

Αυτό θα είναι το δεύτερο ποστ μου που θα έχει δυο μέρη, έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο.. όπως μόνο τα βιβλία ξέρουν να πέφτουν στα χέρια σου. Ευγένιος Ονέγιν, του Πούσκιν φυσικά.

Έχω δει την ταινία με τον Ράλφ Φάινς (αν έτσι λέγεται..) και την Λιβ Τάιλερ (που σίγουρα έτσι λέγεται) και έχω διαβάσει για αυτό αλλά ποτέ δεν έτυχε να το διαβάσω, θα το διαβάσω λοιπόν και θα επανέλθω με το δεύτερο μέρος... βασικά έχω διαβάσει το πρώτο κεφάλαιο.. κάποιος αφηγείται αλλά δεν μπόρεσα να καταλάβω ποιος είναι ακόμα. btw όταν σκεφτόμουν για αυτό το έργο πάντα στο μυαλό μου το πρόφερα Ονέγκιν ή και Ονιέγκιν, ποτέ δεν το είχα σκεφτεί ως Ονέγιν και τώρα ήρθε αυτό το βιβλιαράκι να μου πει πως είναι έτσι; ακολουθεί και μια φώτο, που υπάρχει στην Wikipedia στο λήμμα Οnegin, και είναι η μονομαχία μεταξύ του Ευγένιου (Τριβιζά.. ποιός μόλις ακούσει το όνομα Ευγένιος δεν σκέφτεται αμέσως αυτόν;) Ονέγιν και του Λένσκυ (αν γράφεται έτσι γιατί δεν συνάντησα το όνομα του ακόμα στο βιβλίο)
λοιπόν τα λέμε στο επόμενο ποστ :)