Wrestle Jam '88

.



μια ταινία που αξίζει να δει κανείς..

μια σκηνή που μου έκανε εντύπωση για διάφορους λόγους είναι εκείνη που ο Ρουρκ φωνάζει ένα παιδάκι στο τροχόσπιτο του για να παίξουν Νιντέντο και βάζει ένα παιχνίδι πάλης που τον είχε ως playable character και μάλιστα είχε και την special move του εκείνο το πήδημα από την κορυφή των σχοινιών του ρινγκ, στην σύγχρονη εποχή το παιχνίδι εκείνο, η κονσόλα ήταν τόσο ξεπερασμένη (το παιδάκι του μιλούσε για διάφορα σύγχρονα παιχνίδια με 3d γραφικά κτλπ αλλά ο Ρουρκ δεν καταλάβαινε τίποτα) αλλά για τον Ρουρκ ήτανε ακόμα ένα ενθύμιο της παλιάς του δόξας και ένας τρόπος σύνδεσης με τον μικρό, να παίζουν video games..
όλα είχαν περάσει αλλά εκείνος υπήρχε και το παιχνίδι υπήρχε και το παιδάκι υπήρχε και πιθανόν να θυμόταν ακόμα κάποιες ευχάριστες στιγμές που πέρασαν παίζοντας το συγκεκριμένο παιχνίδι

EDIT AT 2:04 am (Σαββάτο)
http://kotaku.com/5158834/the-making-of-wrestle-jam-the-wrestlers-unsung-hero
ένα σάιτ που περιγράφει την δημιουργία του παιχνιδιού

blueberry mood

.
πριν από την παραπάνω τελεία υπήρχε ένα ποστ, το οποίο έσβησα, ίσως επειδή δεν ήταν η ώρα του, ίσως επειδή δεν ήμουν έτοιμος εγώ.. έχει συμβεί και άλλες φορές, μάλλον συμβαίνει σε όλους μας, να γράφουμε και μετά να βλέπουμε πως αυτό που γράψαμε δεν μπορούμε να το αναρτήσουμε. από δω και πέρα θα βάζω την τελεία αυτή για να μπορείτε να αναγνωρίσετε πως κάτι τέτοιο συνέβη. μπορεί ο καθένας λοιπόν αναγνώστης να φτιάξει με την φαντασία του το ποστ που λογοκρίθηκε. τις περισσότερες φορές αυτά που επιβιώνουν είναι τα πιο κατάλληλα (για την περίσταση), μερικές φορές όχι..
βλέπω ξανά το my blueberry nights, θα το δω μέχρι το σημείο όπου η Elizabeth φεύγει από την πόλη, και ίσως εκείνη την σκηνή που είναι ο Τζέρεμυ με την κοπέλα από την Ρωσία (που της αρέσουν τα ηλιοβασιλέματα πιο πολύ από τα κλειδιά) αν μπορέσω να την βρω φυσικά.. και ίσως το τέλος, ανάλογα..
κατεβάζω και μια ταινία που είχα δει πριν καιρό αλλά την έσβησα λόγω χώρου, Two Lovers, loosely based στις λευκές νύχτες του Ντοστογιέφσκη.. την κατεβάζω μόνο και μόνο για μια σκηνή.. δεν μπορώ να πω πως ενθουσιάστηκα από την ταινία αυτή, αλλά έχει μερικές στιγμές... που με αγγίζουν. έτσι και αλλιώς για αυτές τις στιγμές και τα κομμάτια ζούμε πια (ή ζω) ποιος περιμένει να βρεί κάτι ολόκληρο;
κάτι ακόμα που μου αρέσει στην ταινία αυτή είναι το γκρίζο και ψυχρό περιβάλλον
back to blueberry
οι αντεστραμμένες επιγραφές...
η προσπάθεια..
τι είναι αυτό που θα χαθεί;

Two Lovers
είδα την σκηνή..
αυτό που θα έπρεπε να κάνω
εκεί που δεν μπορώ να χαθώ

η πρόσκληση

Όπως έχω γράψει και παλιότερα, περίμενα σήμερα να γίνει κάτι και δεν έγινε. Τα πράγματα είναι όπως είναι και οι άνθρωποι είναι αυτοί που είναι ανεξαρτήτως (δυστυχώς) των επιθυμιών μας. Μπορώ να δω πόσο παράλογες είναι οι προσδοκίες μου, πόσο αβάσιμες οι ελπίδες μου αλλά δεν μπορώ να μην τις έχω.

η μέρα μου θα ήταν πολύ χειρότερα αλλά βγήκα για έναν καφέ μετά την δουλειά και ξέφυγα κάπως, απομακρύνθηκα, είμαι τυχερός που οι δύο αυτοί κόσμοι δεν έχουν καμιά επαφή, όπως καλό μου έκαναν και οι μέρες αυτές που ήμασταν κλειστοί. Όταν είμαι μακρυά τα πράγματα μοιάζουν λιγότερο τραγικά αλλά όταν είμαι εκεί νιώθω λές και όλη μου η ζωή είναι εκείνη(εκείνη η ζωή στην δουλειά, και εκείνη εκείνη) βγαίνει κανένα νόημα; τεσπα καλύτερα να μην συνεχίσω για αυτό το θέμα γιατί θα αρχίσω να πέφτω και πάλι.

Είπα σήμερα σε έναν φίλο μου για το μπλογκ μου, άρχισε να με πτοεί λίγο η μοναξιά που επικρατεί εδώ μέσα:Ρ μπορεί στο τέλος της διαδρομής να με περιμένει ο Τελευταίος αναγνώστης αλλά ήθελα και κάποιον λίγο νωρίτερα. Τον έβαλα να υπογράψει φυσικά ένα έγγραφο που έλεγε πως δεν θα αποκάλυπτε πουθενά την ύπαρξη και την διεύθυνση του μπλογκ. Μένει να αποδειχθεί αν θα τηρήσει την συμφωνία...

Εχθές είδα το Zodiac, ωραία ταινία αλλά αρκετά μεγάλη, με κούρασε κάπως. Η φωτογραφία και η σκηνοθεσία ήταν ίσως το καλύτερο στοιχείο, το σενάριο αφού είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία δεν θα μπορούσε να είναι και πολύ διαφορετικό και αυτό είναι το κακό.. αν ήταν μια φανταστική ιστορία και ο σεναριογράφος είχε περισσότερη ελευθερία είμαι σίγουρος πως η ταινία θα ήταν πολύ καλύτερη, επίσης δεν έχουμε ένα οριστικό τέλος, ήταν ο δολοφόνος εκείνος ο κανείς δεν με λέει Άρθουρ η όχι;

η επόμενη ταινία που θα δω είναι το Public Enemies με τον Johnny Depp, και τα δύο στο παρελθόν και τα δύο με εγκληματίες και αστυνομικούς και τα δύο αληθινές ιστορίες, έχω αρκετές ελπίδες για το Public Enemies και ελπίζω το ότι βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα να μην τραβήξει την ιστορία και την ταινία προς τα κάτω. Περισσότερα μόλις την δω!