Το Τελευταίο Δωμάτιο

όπως πήγαινα στην δουλειά με το λεωφορείο, ήρθε στο μυαλό μου ένας κωδικός που μπορεί να άνοιγε το αρχείο word, με τις ιστορίες αλλά ήρθα τον δοκίμασα και τίποτα, δεν μπορώ να καταλάβω τι έγινε.. είμαι απόλυτα βέβαιος πως κάποιος από τους κωδικούς που δοκίμασα είναι ο σωστός, δεν χρησιμοποίησα ποτέ άλλους κωδικούς..

απίστευτο και όμως αληθινό.. πέρασε αρκετή ώρα από τις πιο πάνω γραμμές, έψαξα στο ιντερνετ για διάφορα εργαλεία που θα με έκαναν να σπάσω τους κωδικούς αλλά κανένα δεν δούλεψε, και τότε ανοίγω το μοναδικό αρχείο που ήξερα πως ανοίγει με έναν συγκεκριμένο κωδικό, και έχοντας ξεχάσει τελείως τι γράφει, ξεκινάω να το διαβάζω και διαβάζω τα παρακάτω..

25 iouniou 2009

Einai periergo na apothikeveis ton kodiko prosvashs enos arxeiou mesa sto idio to arxeio alla o kodikos gia na anoijo to Telefteo Domatio einai macgyver.. epistrofh ston palio kodiko, mias kai ta daxtyla mou aftomata, otan anoigo kapio apo ta arxeia mou, pane na grapsoun afto anti gia ton kainourio ********** eipa na ta akouso kai se afto to arxeio na ton valo

το οποίο μας λέει πως το macgyver ήταν κάποτε ο κωδικός για όλα, αλλά τον άλλαξα με τον καινούριο **********, σε όλα εκτός από το παραπάνω αρχείο.. 

ποιές οι πιθανότητες; το μοναδικό αρχείο που μπορούσα να ανοίξω, έγραφε τον κωδικό για να ανοίξω τα υπόλοιπα.. τελικά οι ιστορίες ανακτήθηκαν και δεν θα χρειαστεί να τις ξαναγράψω από μνήμης.. **********, μα τι σκεφτόμουν; 

Το Τελευταίο δωμάτιο, είναι ένα αρχείο, κάτι σαν προσχέδιο ενός μπλογκ που ήθελα να κάνω πριν ξεκινήσω αυτό, αναρωτιέμαι αν όταν έγραφα τα πιο πάνω είχα βρει το μπλογκ εκείνης που με έσπρωξε στο να δημιουργήσω το emeroblogio ή μάλλον το post mortem όπως ήταν ο αρχικός του τίτλος

3 γραμματοσειρές σε ένα ποστ, μάλλον μετά το paste που έκανα από το teleftaio domatio, ο blogger κράτησε εκείνην την γραμματοσειρά, garamond 16

για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας

η μαγευτική φωνή του παπακωνσταντίνου.. δεν ξέρω πως, αλλά μόνο εχθές άκουσα πραγματικά αυτό το τραγούδι, τις άλλες φορές σαν να το προσπερνούσα

ίσως να ήταν η κατάληλη στιγμή..
ίσως και να σώθηκα που δεν το άκουγα νωρίτερα γιατί μπορεί να είχα βουλιάξει ακόμα πιο βαθιά..

Evanescence- Missing

τραγούδια.. κολλάνε σε μια γωνιά του μυαλού σου και δεν ξεκολλάνε, δένονται με τα νοήματά σου και τις σκέψεις σου
το παρελθόν μάλλον είναι το πιο απρόσιτο μέρος, όλα τα άλλα μπορείς να τα προσεγγίσεις ενώ από αυτό μόνο να απομακρυνθείς μπορείς, γιατί τότε στο πιο απρόσιτο μέρος μοιάζουν να κρύβονται όλες οι στιγμές και κάθε νόημα; μακρυά μακρυά μακρυά, για μια φορά θα ήθελα όλα να είναι κοντά.
τις τελευταίες μέρες όταν είμαι στον δρόμο και κοιτάω τους περαστικούς και τα αστικά, αυτό το ποστ έρχεται στο μυαλό μου.. έχω την ίδια διάθεση μάλλον, επιθυμία.. της φυγής από τον εαυτό μου, της αλλαγής (λες και είναι θέμα επιλογής) anw.. μια καινούρια μέρα θα ξημερώσει, μάλλον γκρίζα αλλά δεν πειράζει

ούτε εγώ

από την μια θέλω να δω τα χαρούμενα πράγματα, την φωτεινή πλευρά και από την άλλη νοιώθω πως όλα τα καλά έχουν τελειώσει και οι ελάχιστες στιγμές ευτυχίας (αν υπήρξαν) δεν θα ξανάρθουν ποτέ, ότι είδαμε είδαμε..
μάλλον είναι άλλη μία από αυτές (εκείνες) τις νύχτες..
όλες μου οι σκέψεις περιστρέφονται γύρω από ένα σημείο, όσο μακρυά και αν προσπαθώ να κρατήσω το μυαλό μου, βγήκα για λίγο στο μπαλκόνι και μου έφταιξε ακόμα και ο καιρός, τα άσχετα σχόλια σε ένα βίντεο στο youtube..  τα πάντα. νοιώθω πως προχωράω αλλά ο ρυθμός είναι απίστευτα αργός, είχα μια επιθυμία (μία που δεν φανερώνει πως προχωράω αλλά πως επιστρέφω) την συγκράτησα.. το κενό που νοιώθω πονάει.. αν συνεχίσω να γράφω θα το ξεφτιλίσω τελείως, δεν υπάρχει τίποτα και κανένας

υπάρχουν μερικές λέξεις που πρέπει να πεις, που πρέπει να γράψεις ακόμα και αν δεν είναι αλήθεια
ακόμα και αν δεν είναι δικές σου

Αν μ΄αγαπάς θα με θυμάσαι
κάθε στιγμή σε κάθε βλέμμα
Αν μ΄αγαπάς θα περνάς
το ίδιο δύσκολα με μένα
Αν μ΄αγαπάς θα με θυμάσαι
κάθε στιγμή σε κάθε ψέμα
Αν μ΄αγαπάς θα περνάς
το ίδιο δύσκολα με μένα

διαφορετικό τραγούδι αλλά μέσα μου συμπληρώνει το άλλο

Frasier

from the past, μια σειρά που ηρεμεί!

μακάρι να μπορούσα

the shape of things to come?

πραγματικά ο Σεπτέμβριος μοιάζει να είναι η αληθινή αρχή της χρονιάς, βγάζει αυτήν την αίσθηση. ήπια σήμερα τον δεύτερο νες μου για φέτος (μεγάλη υπόθεση!) όχι πως έκανε αρκετό κρύο για νες απλά η συνεφιά.. μπορούσε να το δικαιολογήσει κάπως, και όπως πάντα μια δικαιολογία για να κάνεις κάτι που σου αρέσει είναι αρκετή. δεν υπάρχει τίποτα συγκεκριμένο για σήμερα, απλά έτσι.. θα ήθελα να μπω στο παλιό πρόγραμμα της μίας ανάρτησης κάθε μέρα. τελικά πρέπει να βοηθούσε κάπως
δεν ξέρω αν είμαι έτοιμος όμως και αν θα μπορέσω να το τηρήσω, θα ήθελα να το προσπαθήσω όμως, το πότε δεν το ξέρω ούτε και αυτό. από ότι είδα την βδομάδα αυτήν αρχίζει το fringe s4, το the big bang theory, τον οκτώβριο ο House, και τον Νοέμβριο ο Dexter, υπάρχουν πράγματα για να δει κανείς, τελειώνω τώρα την 3 σαιζόν του fringe, καλή σειρά αλλά καμία σχέση με την ένταση που προκαλούσε το LOST..
διάβασα στην προεπισκόπηση την ανάρτηση, μοιάζει κάπως αποσπασματική αλλά δεν πειράζει, έτσι είναι αυτά

εικόνες

 η παραπάνω εικόνα ή μάλλον τα χρώματα της μου φέρνει στο μυαλό το φθινόπωρο και τον χειμώνα, το κρύο, την παρακάτω την βρήκα στην wikpedia ψάχνοντας για την πρώτη και είναι μια τίγρης της Σιβηρίας, πρώτη φορά διάβασα για αυτές στον Τελευταίο των Σιού, ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία, κάποιος φορτηγατζής νομίζω είδε μία στον δρόμο ή νόμιζε πως είδε, τότε την φανταζόμουν σαν μια λευκή τίγρη αλλά έκανα λάθος

υπάρχει κάτι στις αναρτήσεις με εικόνες, κάπως με κάνουν και ηρεμώ.. ίσως γιατί είναι άσχετες με το σήμερα

σκέφτηκα σήμερα για άλλη μια φορά τα εναλλακτικά, παράλληλα σύμπαντα, σε σχέση με τον παράδεισο, πως μπορεί να υπάρχει κάποιο που η ζωή σου θα είναι σαν να ζεις στον παράδεισο, χωρίς καμιά προσπάθεια από εσένα, χωρίς να είναι ανταμοιβή για την ηθική σου, έτσι απλά.. αλλά από την άλλη για εσένα στο παρόν σύμπαν δεν θα άλλαζε τίποτα, άρα ακόμα και να ξέρεις πως κάπου υπάρχει ένας doppelganger σου που είναι τρισευτυχισμένος δεν θα σήμαινε και τίποτα, εκτός αν υπήρχε τρόπος να το επισκεφτείς και να πάρεις την θέση του αλλά τώρα γίνεται επιστημονική φαντασία.. (βλέπω fringe btw)
εντωμεταξύ ξενέρωσα με το LOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOST όταν αποκαλύφθηκε οτί η παράλληλη πραγματικότητα ήταν η ζωή μετά.. θα ήταν πολύ καλύτερο αν ήταν όντως αυτό, μια παράλληλη πραγματικότητα
lol σαν να έχω χάσει την ελπίδα πως υπάρχει οτιδήποτε που αξίζει στον κόσμο αυτό, μια φίλη από τα παλιά μου είπε πως έχω αλλάξει προς το χειρότερο γιατί έχω παραιτηθεί, με πλήγωσε κάπως αλλά είναι αλήθεια, δεν ξέρω αν υπάρχει επιστροφή
και ακόμα και αν επέστρεφα σε τι θα επέστρεφα; μήπως ήταν και εκείνο ένα ψέμα; δεν μπορώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που ήμουν χαρούμενος anw.. πάλι με έπιασε η αισιοδοξία! αυτά για απόψε

without comment

δύσκολα

καθόμουν απόψε σε ένα πεζούλι και σε περίμενα, κοίταξα για λίγο το φεγγάρι, δεν είχε πανσέληνο αλλά ήταν όμορφο, θυμήθηκα την νύχτα κάτω από τα αστέρια που ήθελα να ζήσουμε και ποτέ δεν έγινε
σε περίμενα, αλλά ήθελα να μην έρθεις.. καθόμουν εκεί πάνω μόνος απλά για να μην είμαι κοντά σου, να μην σε βλέπω να κάνεις πράγματα που με πληγώνουν, να μην ακούω την σιωπή σου, την σιωπή μου
τα πράγματα τελειώνουν δυό φορές.. θα φύγεις και δεν θα σε ξαναδώ, δεν θέλω να σε ξαναδώ, δεν μπορώ
δεν βλέπω να υπάρχει άλλη λύση για να σε ξεχάσω, ποιες θα είναι οι τελευταίες μας κουβέντες; σ'αγαπώ αλλά δεν σημαίνει τίποτα πια.. σ'αγαπώ

not about her 2

δεν ξέρω γιατί απόψε.. μάλλον με έπιασε
θα ήθελα αυτό το μήνυμα να μπορούσε να σε φτάσει, στο παρελθόν, στο παρόν στο μέλλον, όπου και αν είσαι
νοιώθω πως σε χρειάζομαι, την παρουσία σου.. να σκιάσεις όλα τα άλλα

μια φορά θυμάμαι μου μιλούσες..

μετα-αποκαλυπτικό

o john carter είναι ο Tom Mason στο falling skies, είμαι τώρα στην αρχή του πρώτου επεισοδίου
δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι έχουν επιζήσει αλλά αυτό που πάντα με προβλημάτιζε σε σειρές με παρόμοιο περιεχόμενο post-apocalyptic (αν έτσι γράφεται) είναι το πως ξεκινάς ξανά τον πολιτισμό, αν επιβιώσεις και νικήσεις στον πόλεμο με τους εισβολείς πως ξεκινάς ξανά;
με πολύ λιγότερους συγκριτικά ανθρώπους; με κατεστραμμένες υποδομές; τίποτα δεν μπορεί να είναι ξανά το ίδιο
και όταν πεθάνουν οι γηραιότεροι και μείνουν οι επόμενες γενιές αυτές που δεν γνώρισαν τον πολιτισμό όπως υπήρχε πριν την εισβολή; τίποτα δεν μπορεί να είναι το ίδιο
όχι οτι το ίδιο είναι ωραίο αλλά λέμε τώρα
μύθοι για αυτό που υπήρχε, παλιό μακρινό χαμένο, επιθυμία να επιστρέψουμε στο ίδιο στάδιο
μπορείς να είσαι ευτυχισμένος και μέσα στα ερείπια αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο από αυτόν που γνωρίζουμε εμείς

η νύχτα απόψε εξελίχθηκε με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που ήθελα, από αυτόν που είχα ανάγκη κατά κάποιο τρόπο
θα έκανα κάτι που αν και πάλι δεν θα ήταν αυτό που ακριβώς επιθυμούσα, θα μου πρόσφερε μια κάποια.. δεν ξέρω τι
ήθελα να περάσει η νύχτα χωρίς να σκέφτομαι πάλι τα ίδια, κάνοντας κάτι διαφορετικό, κάτι που δεν συνηθίζω
να ακολουθήσω ένα πρότυπο που δεν είναι το δικό μου
πως θα γίνει να χαθώ τελείως; να σκορπιστούν όλες οι σκέψεις μέσα σε άλλες και να μην μένει τίποτα;

το μπέρδεμα

σήμερα ήθελα να γράψω διάφορα, αλλά ή ώρα πέρασε κάνοντας άλλα πράγματα
έλεγα θα δω λίγο αυτό για να μην το έχω για μετά και να είμαι ελεύθερος και συγκεντρωμένος, μετά λέω ας διαβάσω λίγο αυτό γιατί θα με βοηθήσει.. μετά είδα πάλι κάποια πράγματα για να με βοηθήσουν.. και μετά έφτασε το τώρα, 6 και 25, πρέπει να κοιμηθώ γιατί πρέπει να ξυπνήσω! (πρέπει να κοιμηθώ γιατί πρέπει να ξυπνήσω.. μμ..)
τι θα έγραφα; κάτι για το γράψιμο
πως νοιώθω τον τελευταίο καιρό πιο έντονα την ανάγκη να αφιερώσω τον χρόνο μου σε αυτό
(στο σταρ δείχνει μια σειρά με την μακρυπούλια στα νιάτα της, τον Κωνσταντίνου στα γεράματα του και έναν ηθοποιό που μάλλον είναι προστατευόμενος του και παίζει τον ρόλο του λίγο βλάκα, ακριβώς τον ίδιο ρόλο που έπαιζε και στα 7 κακά της μοίρας μου πάλι με τον Κωνσταντίνου. ένας άλλος ηθοποιός που παίζει τον συνεταίρο φίλο του Κωνσταντίνου σε αυτό έπαιζε επίσης μαζί του στην ταινία η δε γυνή να φοβήται τον άντρα.. και επίσης τον άντρα της γιουλάκη στο αξέχαστο Ρετιρέ.. τον έλεγαν μίλτο παπάρα! λολ.. παρατράβηξε αυτή η παρένθεση.. την κλείνω και συνεχίζω εκτός της)
η δεν συνεχίζω.. χάθηκε μια ευκαιρία σήμερα, απλά επειδή το ανέβαλλα.. ή ίσως και να μην έγραφα κάτι που θα είχε περισσότερο νόημα από αυτό
τελικά η σειρά λέγεται το μπέρδεμα..

έξω

άρχισε επιτέλους ξανά το breaking bad! κάτι για να περιμένω κάθε βδομάδα..
η επόμενη σειρά που περιμένω είναι φυσικά το Dexter.. και το παρακάτω trailer με έκανε ακόμα πιο ανυπόμονο




θέλω να στείλω τις σκέψεις μου μακρυά, να ζήσω μέσα από κάποιους άλλους, σε κόσμους που δεν υπάρχει τίποτα γνωστό, άλλα ονόματα και άλλα προβλήματα

στα τραγούδια που λέγαμε οι δυό μας οι φωνές χαμηλώσαν

στην σκιά σου

μια περίεργη σκέψη ήρθε στο μυαλό μου καθώς επέστρεφα από την δουλειά, πως θα ήταν ο κόσμος μας αν η γη περιστρεφόταν γύρω από δύο ήλιους*
το αστεράκι θα εξηγηθεί αργότερα..
το πως έφτασα σε αυτήν την σκέψη;
πέρασα μερικές ωραίες στιγμές που με έκαναν να ξεχάσω για λίγο το Θέμα μου και σκέφτηκα πως υπάρχει μια διαφορετική ζωή μακρυά από Εκείνη, χωρίς Εκείνη
μπορεί κατά κύριο λόγο οι σκέψεις μου να περιστρέφονται γύρω από αυτήν αλλά οι ωραίες στιγμές που πέρασα μου έδειξαν πως υπάρχει κάτι άλλο διαφορετικό, ένα ίχνος πως η ευτυχία δεν είναι τόσο απόλυτα δεμένη μαζί της όπως πιστεύω και νοιώθω
αυτές οι σκέψεις, η νύχτα, τα αστέρια και το φεγγάρι με έκαναν λοιπόν να δω την ζωή μου σαν ένα ηλιακό (διπλό ηλιακό) σύστημα
μάλλον ξεπέρασα τον εαυτό μου με αυτές τις παρομοιώσεις για την ζωή μου (κατάντια ίσως ταιριάζει καλύτερα:Ρ) τι μένει πια άλλο; αν ξεπεράσεις και τα όρια του πλανήτη.. anw ήρθε η ώρα για το * και την εξήγησή του
έψαχνα καμιά φώτο για να προσθέσω στο ποστ με δύο ήλιους και ανακάλυψα ότι υπάρχει μια βλακεία, θεωρία προφητεία ή κάτι τέτοιο που λέει πως η γη το 2012 θα έχει δύο ήλιους... ξενέρωσα για κάποιον λόγο
έχει περάσει καιρός και οι γωνίες αμβλύνονται αλλά όχι με αρκετά γρήγορο ρυθμό.. φοβάμαι πως θα περάσει άλλος τόσος

έχουν περάσει τόσα χρόνια..

έβγαλα αυτήν την φωτογραφία σκεπτόμενος το προηγούμενο ποστ
.

μία τελεία για να δείξει πως υπήρχε κάτι αλλά διεγράφη
γίνονται πολλά, όχι μόνα τους (τί γίνεται μόνο του)
δεν θα καταλήξουν εκεί που θέλω, μάλλον το αντίθετο
αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς ή ίσως και να μπορώ αλλά δεν θα είναι τόσο εύκολο

ο jubei ξέρασε πάνω στο χαλί και άρχισε να το ξύνει λες και ήταν άμμος και προσπαθούσε να σκεπάσει αυτά που ξέρασε, το πιο καλό γατάκι σε όλον τον κόσμο!
έξω ψυχαλίζει αλλά δεν θα επηρεάσει το σημερινό ποστ, το ψυχαλίζει μάλλον δεν γράφεται έτσι, λες και έχει την ρίζα του στην ψυχή
τεσπά.. όλα είναι μάταια

corto maltese

αρχίζοντας από ένα βιβλίο του Έκο, μεταξύ ψεύδους και ειρωνείας, έφτασα στον Corto maltese, είχα ακουστά το όνομα αλλά δεν γνώριζα περί τίνος πρόκειται, ήξερα πως ήταν ναυτικός
τελικά στο youtube έχει μια animated έκδοση κάποιων περιπετειών του. αυτό που παρατήρησα είναι ότι οι ιστορίες σαν να μην έχουν κάποιον ουσιαστικό μύθο από πίσω τους αλλά με κάποιον τρόπο σε παγιδεύουν μέσα τους και εθίζεσαι, ίσως είναι οι χαρακτήρες και το μυστήριο τους, το κλίμα που βγαίνει,η πλοκή.. κάτι πάντως σε κάνει να κολλάς

αυτό που περιμένω

περίεργο πόσο κάποιες στιγμές μοιάζουν με άλλες, σε κάνουν να πιστέψεις πως μπορεί να είναι οι άλλες αλλά σαν τα deja vu, όταν σου τύχει ένα από αυτά που νομίζεις πως ξέρεις και την συνέχεια ποτέ δεν γίνεται αυτό που περιμένεις
τα φώτα είναι λαμπερά, ζεστά.. συγχέονται μεταξύ τους, τα όρια μπλέκονται αν και υπάρχουν
η τελευταία νύχτα..

πάντα μου άρεσαν οι ήχοι της βροχής, τα λάστιχα των αυτοκινήτων στην υγρή άσφαλτο,
έρχονται και φέυγουν, οι ήχοι μακρινοί μετά πιο δυνατοί και πάλι μακρινοί μετά

πάντα μου άρεσε η βροχή, με μελαγχολεί..
έχω μείνει χωρίς όνειρα,
και Εκείνη είναι εκεί, δίπλα μου να μου θυμίζει με την ευτυχία της πόσο μόνος είμαι
ανίκανος για όποιαδήποτε αληθινή επαφή και σύνδεση με κάποιον άνθρωπο

θέλω να σ'αγγίξω και να ακουμπίσω στο παλιό μου ψέμα