υπάρχουν μερικές λέξεις που πρέπει να πεις, που πρέπει να γράψεις ακόμα και αν δεν είναι αλήθεια
ακόμα και αν δεν είναι δικές σου

Αν μ΄αγαπάς θα με θυμάσαι
κάθε στιγμή σε κάθε βλέμμα
Αν μ΄αγαπάς θα περνάς
το ίδιο δύσκολα με μένα
Αν μ΄αγαπάς θα με θυμάσαι
κάθε στιγμή σε κάθε ψέμα
Αν μ΄αγαπάς θα περνάς
το ίδιο δύσκολα με μένα

διαφορετικό τραγούδι αλλά μέσα μου συμπληρώνει το άλλο

δύσκολα

καθόμουν απόψε σε ένα πεζούλι και σε περίμενα, κοίταξα για λίγο το φεγγάρι, δεν είχε πανσέληνο αλλά ήταν όμορφο, θυμήθηκα την νύχτα κάτω από τα αστέρια που ήθελα να ζήσουμε και ποτέ δεν έγινε
σε περίμενα, αλλά ήθελα να μην έρθεις.. καθόμουν εκεί πάνω μόνος απλά για να μην είμαι κοντά σου, να μην σε βλέπω να κάνεις πράγματα που με πληγώνουν, να μην ακούω την σιωπή σου, την σιωπή μου
τα πράγματα τελειώνουν δυό φορές.. θα φύγεις και δεν θα σε ξαναδώ, δεν θέλω να σε ξαναδώ, δεν μπορώ
δεν βλέπω να υπάρχει άλλη λύση για να σε ξεχάσω, ποιες θα είναι οι τελευταίες μας κουβέντες; σ'αγαπώ αλλά δεν σημαίνει τίποτα πια.. σ'αγαπώ

έξω

άρχισε επιτέλους ξανά το breaking bad! κάτι για να περιμένω κάθε βδομάδα..
η επόμενη σειρά που περιμένω είναι φυσικά το Dexter.. και το παρακάτω trailer με έκανε ακόμα πιο ανυπόμονο




θέλω να στείλω τις σκέψεις μου μακρυά, να ζήσω μέσα από κάποιους άλλους, σε κόσμους που δεν υπάρχει τίποτα γνωστό, άλλα ονόματα και άλλα προβλήματα

στα τραγούδια που λέγαμε οι δυό μας οι φωνές χαμηλώσαν

στην σκιά σου

μια περίεργη σκέψη ήρθε στο μυαλό μου καθώς επέστρεφα από την δουλειά, πως θα ήταν ο κόσμος μας αν η γη περιστρεφόταν γύρω από δύο ήλιους*
το αστεράκι θα εξηγηθεί αργότερα..
το πως έφτασα σε αυτήν την σκέψη;
πέρασα μερικές ωραίες στιγμές που με έκαναν να ξεχάσω για λίγο το Θέμα μου και σκέφτηκα πως υπάρχει μια διαφορετική ζωή μακρυά από Εκείνη, χωρίς Εκείνη
μπορεί κατά κύριο λόγο οι σκέψεις μου να περιστρέφονται γύρω από αυτήν αλλά οι ωραίες στιγμές που πέρασα μου έδειξαν πως υπάρχει κάτι άλλο διαφορετικό, ένα ίχνος πως η ευτυχία δεν είναι τόσο απόλυτα δεμένη μαζί της όπως πιστεύω και νοιώθω
αυτές οι σκέψεις, η νύχτα, τα αστέρια και το φεγγάρι με έκαναν λοιπόν να δω την ζωή μου σαν ένα ηλιακό (διπλό ηλιακό) σύστημα
μάλλον ξεπέρασα τον εαυτό μου με αυτές τις παρομοιώσεις για την ζωή μου (κατάντια ίσως ταιριάζει καλύτερα:Ρ) τι μένει πια άλλο; αν ξεπεράσεις και τα όρια του πλανήτη.. anw ήρθε η ώρα για το * και την εξήγησή του
έψαχνα καμιά φώτο για να προσθέσω στο ποστ με δύο ήλιους και ανακάλυψα ότι υπάρχει μια βλακεία, θεωρία προφητεία ή κάτι τέτοιο που λέει πως η γη το 2012 θα έχει δύο ήλιους... ξενέρωσα για κάποιον λόγο
έχει περάσει καιρός και οι γωνίες αμβλύνονται αλλά όχι με αρκετά γρήγορο ρυθμό.. φοβάμαι πως θα περάσει άλλος τόσος

έχουν περάσει τόσα χρόνια..

έβγαλα αυτήν την φωτογραφία σκεπτόμενος το προηγούμενο ποστ
.

μία τελεία για να δείξει πως υπήρχε κάτι αλλά διεγράφη
γίνονται πολλά, όχι μόνα τους (τί γίνεται μόνο του)
δεν θα καταλήξουν εκεί που θέλω, μάλλον το αντίθετο
αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς ή ίσως και να μπορώ αλλά δεν θα είναι τόσο εύκολο

ο jubei ξέρασε πάνω στο χαλί και άρχισε να το ξύνει λες και ήταν άμμος και προσπαθούσε να σκεπάσει αυτά που ξέρασε, το πιο καλό γατάκι σε όλον τον κόσμο!
έξω ψυχαλίζει αλλά δεν θα επηρεάσει το σημερινό ποστ, το ψυχαλίζει μάλλον δεν γράφεται έτσι, λες και έχει την ρίζα του στην ψυχή
τεσπά.. όλα είναι μάταια

αυτό που περιμένω

περίεργο πόσο κάποιες στιγμές μοιάζουν με άλλες, σε κάνουν να πιστέψεις πως μπορεί να είναι οι άλλες αλλά σαν τα deja vu, όταν σου τύχει ένα από αυτά που νομίζεις πως ξέρεις και την συνέχεια ποτέ δεν γίνεται αυτό που περιμένεις
τα φώτα είναι λαμπερά, ζεστά.. συγχέονται μεταξύ τους, τα όρια μπλέκονται αν και υπάρχουν
η τελευταία νύχτα..

πάντα μου άρεσαν οι ήχοι της βροχής, τα λάστιχα των αυτοκινήτων στην υγρή άσφαλτο,
έρχονται και φέυγουν, οι ήχοι μακρινοί μετά πιο δυνατοί και πάλι μακρινοί μετά

πάντα μου άρεσε η βροχή, με μελαγχολεί..
έχω μείνει χωρίς όνειρα,
και Εκείνη είναι εκεί, δίπλα μου να μου θυμίζει με την ευτυχία της πόσο μόνος είμαι
ανίκανος για όποιαδήποτε αληθινή επαφή και σύνδεση με κάποιον άνθρωπο

θέλω να σ'αγγίξω και να ακουμπίσω στο παλιό μου ψέμα

αυτό που πραγματικά υπάρχει

δεν ξέρω γιατί μου ήρθε αυτός ο τίτλος, άκουσα στο σημερινό επεισόδιο του house το παρακάτω τραγούδι και σκέφτηκα πως έπρεπε να το βάλω εδώ μέσα, κάτι μου έκανε..

my body is a cage that keeps me from dancing with the one i love (but my life holds the key)
τι μαγική πρόταση
να χορέψω με αυτήν που αγαπώ
όλα είναι μακρινά, κάθε στιγμή που περνάει γίνονται ακόμα πιο μακρινά, σε λίγο θα υπάρχουν μόνο στο μυαλό μου
δεν έζησα τίποτα, που βρίσκεται αυτή η καταραμένη η ζωή;
αυτό που πραγματικά υπάρχει, γιατί μου ήρθε αυτό στο μυαλό; νόμιζα πως ήταν ο τίτλος κάποιου παλιότερου ποστ αλλά δεν υπάρχει κάτι σχετικό
σήμερα νοιώθω όπως περιγράφω εδώ
μ'ακολουθείς, όπως πάντα πάω στο πουθενά και εκεί καταλήγουμε

αισιοδοξία στο φουλ, lol

ξανά

στο σημερινό επεισόδιου του House έβρεχε και όλα ήταν σκοτεινά και υγρά..
προσπαθώ να θυμηθώ αν ζήσαμε καμιά βροχή μαζί, ίσως τον πρώτο καιρό νομίζω, μια καλοκαιρινή καταιγίδα
μου λείπεις, συνεχώς..
δεν θα σου στείλω μήνυμα, δεν θα σε πάρω τηλ, δεν θα σου πω τίποτα
μπορώ να δω πως δεν νοιώθεις
έφτιαξα σήμερα ένα μικρό ανθρωπάκι που σου μοιάζει, μερικές απλές γραμμές και σηματίστηκε η μορφή σου, στο δικό μου δεν τα κατάφερα και τόσο καλά
που να στείλω αυτά τα σ'αγαπώ;

ακόμα παγιδευμένος στην Ιδέα σου
σαν να είσαι κάπου μακρυά και θα επιστρέψεις

πως μπορώ να κάνω τον εαυτό μου να καταλάβει πως δεν είσαι πια δική μου

πέρασα σήμερα για λίγο από το παλιό μαγαζί, σαν ταξίδι στον χρόνο.. κάποια καινούρια πρόσωπα, κάποια παλιά, τα πράγματα συνεχίζουν και χωρίς εμένα, χωρίς εσένα
δεν ήταν πια δικό μου, όλα ήταν γνώριμα αλλά ένοιωθα την απόσταση
σαν να κοιτούσα μέσα από μια βιτρίνα, ακόμα και τα πρόσωπα
αν λείπει η καθημερινότητα τι μένει; μιας και ήταν το μόνο που πραγματικά μας κρατούσε κοντά, τίποτα μάλλον
οι αναμνήσεις και το στρέβλωμα των συναισθημάτων

μ'ακολουθείς

από την μια μέρα στην άλλη αλλάζουνε οι σκέψεις μέσα μου, από την μια στιγμή στην άλλη
και το περίεργο είναι πως νομίζω πως και οι δικές σου κάνουν το ίδιο, ακολουθούν την δική μου αλλαγή, πράγμα που δεν συμβαίνει φυσικά
εγώ όμως σ'αντιμετωπίζω σαν η αλλαγή αυτή να έχει πραγματικά συμβεί
μου θυμίζει κάτι παλιές μας συζητήσεις που δεν είχαν γίνει στην πραγματικότητα
υποθετικοί διαλόγοι μας στο μυαλό μου και στο πισί, προσπαθώντας να βρω τι συμβαίνει και τι αισθάνεσαι
και την επόμενη μέρα σε έβλεπα σαν αυτές οι συζητήσεις πραγματικά να είχαν γίνει
εσύ δεν είχες ιδέα και εγώ ήμουν απλά παράξενος

βιαστικό ποστ

ο χρόνος τελειώνει.. βιαστικό ποστ γιατί κλασικά πρέπει να φύγω για την δουλειά, γιατί να γράψω; και για ποιο θέμα; δεν υπάρχει τίποτα, απλά μερικές γραμμές, στο μέλλον όλα θα έχουν διαφορετική σημασία και ποιος ξέρει τι σκέψεις θα γεννηθούν από αυτές εδώ τις γραμμές.



και από αυτό εδώ το τραγούδι..
το είχα κατεβάσει εχθές για μια φίλη και το άκουσα για λίγο πριν της το στείλω και με χτύπησε, μέσα μου βαθειά
μπορεί βέβαια να είναι, να ήταν, όλα ψέμματα αλλά τα ένοιωσα για αληθινά

τα Χριστούγεννα

η σκοτεινιά και η σιωπή
είσαι μακρυά, εκεί που θα ήμουν και εγώ αν..
να με σκέφτεσαι.. μόνο αυτό ελπίζω πια, για όλα τα υπόλοιπα έχω χάσει την ελπίδα και έτσι έπρεπε.. ίσως ακόμα και αυτό να είναι πολύ, να με σκέφτεσαι
αν με σκεφτόσουν, αν με θυμόσουν.. στις μικρές στιγμές σου

και πάλι τίποτα.. Ξεκόλλα, θα θυμάμαι τις μέρες αυτές για να ρωτήσω την επόμενη Εκείνη τι έκανε, τα Χριστούγεννα του 2010

το απόγευμα πριν τα Χριστούγεννα

γιατί επιμένω να πιστεύω και να κυνηγάω ένα ψέμα; ξέρω πως κάποια στιγμή θα την ξεχάσω, ξέρω ήδη πως δεν ήταν η κατάλληλη για μένα, αλλά ακόμα μέσα μου υπάρχουν συναισθήματα, μπερδεμένα δεν είναι έρωτας, αγάπη αλλά κάτι είναι
την θέλω κοντά μου, όχι για αυτό που είναι αλλά για αυτό που πίστεψα πως είναι
υπάρχει κάποιο ψέμα που μπορείς να πιστεύεις ακόμα και αν γνωρίζεις πως είναι ψέμα; κάπως πρέπει να λέγεται αυτό
είναι Χριστούγεννα και δεν με νοιάζει, εχθές κάποιος μου είπε πως το μόνο που με ενδιαφέρει είναι εκείνη, είναι αλήθεια, δεν υπάρχει τίποτα άλλο μέσα μου, καμιά σκέψη κανένα ενδιαφέρον
μια εμμονή..
έρχονται στιγμές που θέλω να πέσω όσο πιο χαμηλά γίνεται, να νιώσω αληθινά αυτήν την μοναξιά χωρίς καμιά ψευδαίσθηση, προσπάθησα να στείλω τους δικούς μου στην πόλη μας, για να μείνω μόνος μου, να είμαι μόνος αυτήν την νύχτα που όλοι υποτίθεται πως είναι με αυτούς που αγαπούν
να είμαι όσο πιο μακρυά γίνεται από αυτό που ονειρευόμουν για αυτήν την νύχτα, μια νύχτα μαζί της
θέλω να κάνω τον πόνο μεγαλύτερο
γιατί; δεν ξέρω.. αλλά πιστεύω πως αυτό πρέπει να κάνω
σε λίγο θα την δω, μια ξένη που της μοιάζει

my constant

we have to go back..

ο ένας

δεν ξέρω γιατί έχω την εντύπωση πως είμαι για σένα ο Ένας, ο μοναδικός, αυτός που πρέπει να είσαι μαζί του, ίσως γιατί μοιάζεις να είσαι εσύ η Μία;

soundtrack of the night

ένα τραγούδι που πρωτοάκουσα απόψε και ψιλοκόλησα..
δεν μπορούσα να καταλάβω λόγω φασαρίας τι έλεγε ακριβώς αλλά από τα λίγα που έπιασα το βρήκα
όμορφες καταραμένες
πρέπει να μεγαλώσω την απόσταση γιατί έτσι πρέπει, αλλά δεν είναι αυτό που θέλω
είχα ρεπό και τα πράγματα θα ήθελα να είναι όπως παλιά για να περάσω μια χαρούμενη ημέρα, σχολούσε 7 και το μόνο που ήθελα ήταν να την πάρω τηλέφωνο και να της πω να βγούμε μια βόλτα, να μην κάτσουμε κάπου, απλά να περπατάμε και να της κρατάω το χέρι..
γελοίο μετά από όσα έχουν γίνει, εξωπραγματικό επίσης, δεν θα δεχόταν, δεν θέλει και το ξέρω αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να θέλω εγώ
θα έρθει όμως η μέρα

μερικές γελοίες κουβέντες

το παν είναι να ξέρεις τον εαυτό σου και το τι θέλεις στην ζωή σου, να έχεις κάποιους στόχους έστω και αόριστους, εγώ πάει καιρός που έχω χάσει τον εαυτό μου και ακόμα περισσότερος από τότε που είχα στόχους
είχα γράψει κάποτε σε ένα ποστ πως θα ήθελα οι στιγμές να μπορούσαν να σταθούν μόνες τους χωρίς να στηρίζονται σε κάποιες άλλες, χωρίς να οδηγούν σε κάποιες άλλες (ή κάτι τέτοιο τεσπα) αλλά τώρα θα ήθελα να είναι όσο εξαρτημένες γίνεται, να πιάσω την άκρη του νήματος από το τώρα και να πάω προς τα πίσω, να με βρω
υπάρχει ένας φόβος πως ακόμα και αν γινόταν κάτι τέτοιο πάλι θα με έβρισκα χαμένο, υπήρξε ποτέ καμιά εποχή που ήξερα τι ήθελα, που ήθελα κάτι; ή ήμουν πάντα έτσι, σβησμένος; δεν μπορώ να θυμηθώ..
κάποτε υπήρχε ένα μυθικό παρελθόν, κάπου που μπορούσα να κοιτάξω για να βρω κάποια γαλήνη, τώρα είναι πλέον πολύ μακρινό και ξένο, δεν ξέρω που να κοιτάξω, ναι υπάρχει το μέλλον αλλά.. όπως έχω ξαναπεί (ή μπορεί και όχι) δεν έχω καμιά εμπιστοσύνη πως θα το ζήσω..

είχα ρεπό σήμερα και μετά από πολύ καιρό βρέθηκα με τους φίλους μου, με έκαναν να ξεχαστώ κάπως και με έσπρωξαν στο να Την ξεπεράσω, υποθέτω πως όπως με βοήθησαν στο να μπορέσω να Της εκφράσω τα συναισθήματα μου μπορούν να με βοηθήσουν και στο αντίθετο, για σήμερα δούλεψε και δεν έκανα την προσπάθεια χωρίς νόημα που αναφέρω στο προηγούμενο ποστ, ελπίζω να με βοηθήσει και αύριο..
μια μάχη που θα κερδίσω μέρα με την μέρα
μπήκα στην βιβλιοβάρδια ψάχνοντας για κανένα φτηνό και καλό βιβλίο αλλά δεν πήρα τελικά τίποτα, αν και μου έκανε καλό ακόμα και το βιαστικό ξεφύλλισμα. πρέπει να αναδιοργανωθώ και αν δεν μπορώ να βρω τον παλιό εαυτό μου να φτιάξω έναν καινούριο αν και για να το κάνω αυτό πρέπει να βρω ποια είναι η αλήθεια μου τώρα.. δύσκολο έργο..

μαγική ξανά..

μακάρι να έγραφα περισσότερο τον καιρό που ήμασταν μαζί, να είχα κάτι ακόμα, έχω ανάγκη να διαβάσω μερικές όμορφες στιγμές, αληθινές
είναι περίεργο πόσα πράγματα σκέφτομαι τώρα που την έχασα, πόσα θα μπορούσαμε να κάνουμε και τότε δεν τα σκεφτόμουν, πόσες όμορφες στιγμές δεν έζησα γιατί είχα παραδοθεί στην καθημερινότητα
είναι αληθινό πως όταν χάσεις κάτι όχι μόνο το εκτιμάς αλλά μεταμορφώνεται μέσα σου, γίνεται κάτι άλλο, μαγικό και ιερό
επίσης είναι αληθινό πως ακόμα και με αυτήν την γνώση θα έκανα τα ίδια πράγματα, δεν μπορώ να ζήσω την ζωή στο έπακρο, δεν είμαι φτιαγμένος για αυτό

υπήρξαν κάποιες στιγμές εχθές που μπόρεσα και απομακρύνθηκα, που είδα μια ζωή σχεδόν χωρίς αυτήν
αλλά δεν κράτησε πολύ, τελικά όλα επέστρεψαν σε Εκείνη
απόψε θα κάνω άλλη μια προσπάθεια χωρίς νόημα, χωρίς ελπίδα
θα φάω τα μούτρα μου αλλά δεν πειράζει, μέχρι να το ξεπεράσω το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να την αγαπώ
και μέχρι να το ξεπεράσω δεν έχω επιλογή..

χαμένα

μπορεί να παίρνεις τα μηνύματα μου αλλά δεν τα στέλνω σε σένα
τα στέλνω σε Εκείνη που είναι χαμένη μέσα σου

ο παραλήπτης δεν βρέθηκε και το μήνυμα επεστράφη στον αποστολέα

θα καταλήξω κάποτε να σε μισώ, όχι για κάτι που θα μου έχεις κάνει
αλλά επειδή νοιώθω τόσα πολλά