the shape of things to come?

πραγματικά ο Σεπτέμβριος μοιάζει να είναι η αληθινή αρχή της χρονιάς, βγάζει αυτήν την αίσθηση. ήπια σήμερα τον δεύτερο νες μου για φέτος (μεγάλη υπόθεση!) όχι πως έκανε αρκετό κρύο για νες απλά η συνεφιά.. μπορούσε να το δικαιολογήσει κάπως, και όπως πάντα μια δικαιολογία για να κάνεις κάτι που σου αρέσει είναι αρκετή. δεν υπάρχει τίποτα συγκεκριμένο για σήμερα, απλά έτσι.. θα ήθελα να μπω στο παλιό πρόγραμμα της μίας ανάρτησης κάθε μέρα. τελικά πρέπει να βοηθούσε κάπως
δεν ξέρω αν είμαι έτοιμος όμως και αν θα μπορέσω να το τηρήσω, θα ήθελα να το προσπαθήσω όμως, το πότε δεν το ξέρω ούτε και αυτό. από ότι είδα την βδομάδα αυτήν αρχίζει το fringe s4, το the big bang theory, τον οκτώβριο ο House, και τον Νοέμβριο ο Dexter, υπάρχουν πράγματα για να δει κανείς, τελειώνω τώρα την 3 σαιζόν του fringe, καλή σειρά αλλά καμία σχέση με την ένταση που προκαλούσε το LOST..
διάβασα στην προεπισκόπηση την ανάρτηση, μοιάζει κάπως αποσπασματική αλλά δεν πειράζει, έτσι είναι αυτά

ένας χρόνος μετά

ένας χρόνος περίπου πριν, όταν δημιούργησα το μπλογκ αυτό.. πόσο άλλαξαν τα πράγματα στην διάρκεια αυτού του χρόνου, βρίσκομαι πάλι όμως λίγο πριν τα χριστούγεννα στην ίδια ακριβώς κατάσταση μόνος, πιστεύω πως και πάλι το μπλογκ θα με βοηθήσει να ξεπεράσω όλα τα δυσάρεστα συναισθήματα, το γράψιμο δηλαδή..
γενικά η κατάσταση είναι ίδια, όπως και τότε κανένα μέλλον, όπως και τότε καμιά αλήθεια
δεν ξέρω τι σκατά θα γίνει και δεν μπορώ να σκεφτώ, υποθέτω πως ότι είναι να γίνει θα γίνει και εγώ θα το δεχτώ όπως μπορώ, με κάποιον τρόπο θα την παλέψω και θα ζήσω, την δική μου εκδοχή της ζωής
μια ανοιχτή πληγή που δεν μπορώ να σταματήσω να ακουμπάω μου έχει αφήσει Εκείνη

200th post

το σημερινό ποστ, εκτός αν κάνω κάποιο τραγικό λάθος (ποτέ δεν ήμουν καλός στα μαθηματικά) είναι το 200!
καιρός για μια ανασκόπηση και αποτίμηση των ημερών που πέρασαν
πέρασε γρήγορα ο καιρός, από τα 100 στα 200, και κατάφερα να αναρτώ τουλάχιστον ένα ποστ κάθε ημέρα. (σοβαρή δουλεια :Ρ)
στις μέρες αυτές που μεσολάβησαν, πήρα κάποιες αποφάσεις, αναθεώρησα κάποιες άλλες
δεν μπορώ να πω πως εξελίχθηκα ιδιαίτερα σαν άνθρωπος
Η ζυγαριά, ευτυχία και δυστυχία, μάλλον γέρνει προς την δυστυχία με μερικές ευχάριστες στιγμές το καλό είναι όπως ξαναείπα πως βλέπω πια μια προοπτική, μια άλλη επιλογή
το μπλογκ νιώθω πως έχει πάρει μια στροφή προς τα μέσα
στον έξω κόσμο νιώθω πως έχω χάσει κάπως τον εαυτό μου, έχω χαθεί ανάμεσα στους ρόλους που παίζω, απομακρύνομαι από τον αληθινό μου εαυτό γιατί είναι τόσο απαισιόδοξος και σκοτεινός που δεν τον αντέχω
βάζω αυτά τα "φράγματα" άραγε μόνο για μένα; η με ενδιαφέρει και η εικόνα που έχουν οι άλλοι; ίσως να είναι και τα δύο αλλά πιο πολύ για εμένα
σήμερα ήταν μια χαρούμενη ημέρα, υποτίθεται.. ο Άλλος (έτσι θα αναφέρομαι στον όχι πραγματικό commentator αλλά στο προσωπείο) πέρασε μια χαρά.. αλλά η μέρα πέρασε και γύρισα σπίτι και είμαι μόνος μου, με τον εαυτό μου και δεν χρειάζεται να χρησιμοποιώ κανένα προσωπείο και όσα έγιναν δεν μου έχουν αφήσει καμιά χαρά.
όταν ο ρόλος τελειώσει και εγώ γυρίζω στον πραγματικό εαυτό μου όλοι λένε, τί έπαθες; είσαι καλά; τέσπα.. καθόλου καλή μέρα για εορτασμούς
λυπάμαι

100th Post

Η σημερινή ανάρτηση, είναι η 100η.. βέβαια δεν έκανα τίποτα από όσα έλεγα πως θα κάνω στους εορτασμούς της ανάρτησης αυτής, ούτε τούρτα έκοψα:Ρ ούτε τίποτα, δεν πειράζει όμως, εξάλλου είναι αργά για γλυκά. σκέφτηκα για αρκετή ώρα τι να γράψω για να είναι πιο επετειακό το ποστ αλλά όπως πάντα δεν κατέληξα πουθενά. η παραπάνω εικόνα είναι ο τίτλος της πρώτης ανάρτησης, αρχικά σκεφτόμουν να βάλω σκόρπιες λέξεις από όλα τα ποστ, μετά τους τίτλους από όλα τα ποστ, μετά ένα κείμενο με τους τίτλους από όλα τα ποστ που θα είναι hyperlinks και θα οδηγούν ο καθένας στο ποστ του, αλλά τα απέρριψα κυρίως λόγω χρόνου. αποφάσισα τελικά να αφήσω μαύρο το φόντο και στο κέντρο τον τίτλο. η πρώτη νύχτα.. αυτός ο τίτλος, αυτές οι λέξεις αρχίζουν και παίρνουν μια ιδιαίτερη σημασία, σχεδόν μαγική.. η πρώτη νύχτα.. (και το σταματάω εδώ για να μην αρχίσω όπως με το μυστικός αναγνώστης:Ρ) τώρα δεν ξέρω ποιος είναι ο επόμενος στόχος, οι 200 αναρτήσεις; η ο χρόνος; αποκλείεται να μην γίνει κάτι και να μην αποχωριστώ ούτε για μια μέρα το computer και το ίντερνετ. τέσπα φτάνει με αυτά.. μια σκέψη που μου ήρθε και ήθελα να την αναφέρω, σχετικά με τις ώρες που γράφω και τις μέρες.

εχθές π.χ.. έγραψα το ποστ (αν και δεν έγραψα και τίποτα αλλά λέμε τώρα..) γύρω στις 3, η Κυριακή που ήταν του Αγίου Βαλεντίνου (θα ξεράσω..) είχε τελιώσει.. η καθαρά Δευτέρα δεν είχε αρχίσει ακόμα.. εκείνες οι ώρες που γράφω είναι σαν να είναι ανάμεσα στις μέρες.. σαν να μην ανήκουν πουθενά, όλα είναι η στο τέλος τους ή πριν την αρχή τους, στην ουσία δεν είναι τίποτα..

σήμερα τέλειωσε η τριήμερη εξορία μου στην βραδινή βάρδια.. από αύριο ξανά στο συνηθισμένο ωράριό μου.. για να καταλάβετε την διαφορά, σήμερα ήρθα στο σπίτι στις 2, ενώ συνήθως έρχομαι στις 12..

το καλό ήταν ότι κάναμε και πάλι πειράματα.., το κακο είναι ότι με δεσμεύει το σύμφωνο μυστικότητας που έχω υπογράψει και δεν μπορώ να τα μοιραστώ.. ο κόσμος δεν είναι ακόμα έτοιμος..

εναλακτικός τίτλος του ποστ θα μπορούσε να είναι η έβδομη νύχτα part 2, ότι λέει εκείνη η ανάρτηση τό ένοιωσα και σήμερα.. plus μια τρυφερότητα.. (μου είναι τόσο δύσκολο να γράφω τέτοια πράγματα..) δεν περίμενα να νοιώσω έτσι.. δεν έχει σχέση με τον έρωτα, απλά οι καταστάσεις.. μακάρι να ήμουν λίγο πιο εκδηλωτικός και λιγότερο ψυχρός..

φεύγω, πριν με πάρει η κάτω βόλτα

C'era una volta

μικρόκοσμος

ο τρόπος που λέει το moοοree.... ο McAuley στο Nightmare είναι τα πάντα.. είναι το νόημα.. το τέλος και η αρχή, το όλον και το σημείο..
Needed to fill in the space That once sheltered you...
σιγά σιγά το blog εκτός των άλλων θα γίνει και ένα αρχείο με τραγούδια που μου αρέσουν. Σε κάποιο ποστ είχα γράψει πως το μπλογκ με βοήθησε να ξεφύγω από το γράψιμο στο ημερολόγιο μου και τον μικρόκοσμο που είχα δημιουργήσει εκεί μέσα (δεν είμαι σίγουρος αν αυτά είναι τα ακριβή μου λόγια αλλά το νόημα είναι αυτό) τώρα αναρωτιέμαι (όχι εντελώς μόνος μου αλλά με μια υπενθύμιση) αν δημιουργώ και εδώ μέσα έναν παρόμοιο μικρό κόσμο που κάποια στιγμή θα πρέπει η θα θελήσω να ξεφύγω, πραγματικά θα ήθελα μια απάντηση σε αυτό από όποιον διαβάζει το emeroblogio αυτό..
ξεφεύγω άραγε η παγιδεύομαι;
το προφανές είναι πως κανείς δεν ξέρει την απάντηση εκτός από εμένα αλλά θα ήθελα την γνώμη ενός εξωτερικού παρατηρητή..
εγώ πάντως δεν νιώθω κάτι τέτοιο. έστω και αν είμαι λιγάκι εθισμένος (δεν μπορεί κανείς να είναι λίγο εθισμένος commentator, ή είσαι ή δεν είσαι)
καθώς περίμενα το βράδυ το αστικό, σκεφτόμουν όπως κάθε φορά το θέμα της σημερινής ανάρτησης.. και μόνο αυτά που γράφω τώρα δεν πέρασαν από το μυαλό μου.. αυτά τα λεπτά πάντως που περιμένω μέχρι να έρθει το λεωφορείο δεν είναι καθόλου χαμένος χρόνος σκέφτομαι χιλιάδες πράγματα.. και παρατηρώ άλλα τόσα.. που δεν θα τα σκεφτόμουν αν έκανα οτιδήποτε άλλο εκείνες τις στιγμές.. σκεφτείτε πόσα λεπτά έχετε μέσα στην ημέρα που δεν έχετε απολύτως τίποτα να κάνετε.. τίποτα να απασχολεί τις σκέψεις σας και είστε μόνοι με τον εαυτό σας, πολύ λίγα..
για αυτό.. η αναμονή στις στάσεις κάνει καλό, αν δεν υπήρχε και αυτό ίσως να μην σκεφτόμουν καθόλου.. (οκ έγινα υπερβολικός.. αλλά μόνο έτσι περνάς το μήνυμα που θέλεις..)
και όταν λες ψέμματα πρέπει πάντα να είσαι υπερβολικός γιατί ο άλλος θα σκεφτεί, μπα αποκλείεται να μου λέει τόσο ξεδιάντροπα υπερβολικά ψέμματα μπροστά μου.. μάλλον πρέπει να είναι η αλήθεια.. όσο παράλογη και αν μου φαίνεται..
σε ένα πράσινο παγκάκι, η Αγλαΐα Ιβάνοβνα με ένα κηροπήγιο στο χέρι και ο Πρίγκιπας Μίσκιν δίπλα της να την ακούει να μιλάει για πράγματα άλλα από αυτά που θέλει να πει
εκείνος τι περίμενε όμως να ακούσει; υπάρχει περίπτωση να περίμενε κάτι; δεν το νομίζω

no tv

τον τελευταίο καιρό, τους 3-4 μήνες έχω σταματήσει να βλέπω τηλεόραση, οι ώρες που έχω στην διάθεσή μου είναι λίγες και προτιμώ να τις περνάω μπροστά στον υπολογιστή. η τηλεόραση όμως ήταν για μένα η μοναδική πηγή ειδήσεων μιας και δεν διάβαζα ποτέ εφημερίδες συστηματικά, μόνο τυχαία αν έπεφταν στα χέρια μου και συνήθως ότι διάβαζα το είχα ήδη ακούσει στις ειδήσεις κάποιου καναλιού. Τώρα οι εφημερίδες πέφτουν στα χέρια μου τυχαία όπως πάντα οπότε δεν μπορώ να πω ότι ενημερώνομαι από αυτές και σε συνδυασμό με την τηλεόραση που δεν βλέπω πρέπει να ομολογήσω πως έχω χάσει κάθε επαφή με την καθημερινότητα, μου έτυχε αρκετές φορές τον τελευταίο καιρό να μου μιλήσουν για θέματα που μάλλον γνώριζαν οι πάντες και εγώ να μην έχω ιδέα. δεν ξέρω πόσο κακό είναι αυτό αν είναι καθόλου.. αλλά για να το αναφέρω εδώ μέσα προφανώς με απασχολεί.. ίσως θα έπρεπε να βάλω στα αγαπημένα και καμιά σελίδα με ειδήσεις και επικαιρότητα για να έχω έστω και μια μακρινή επαφή με το τι γίνεται. από την άλλη τον τελευταίο καιρό ζω σε έναν κόσμο που είναι φτιαγμένος σύμφωνα με τα δικά μου θέλω, οι ανησυχίες είναι δικές μου και οι χαρές είναι επίσης δικές μου. επιλέγω (ή μάλλον έχω αποκλείσει όλα τα άλλα) τι θέλω να δω και να μάθω.. οπότε στο μυαλό μου υπάρχει μόνο η δική μου καθημερινότητα, δεν αισθάνομαι μέρος καμιάς κοινωνίας.. ίσως να είναι αναισθησία, μάλλον θα έπρεπε να ενδιαφέρομαι περισσότερο και να σταματήσω να είμαι τόσο εγωκεντρικός.
κριτική του μπλογκ τώρα..
Post mortem, σκέψεις ημέρες και νύχτες
όλα περιστρέφονται γύρω από μένα, οι δικές μου σκέψεις, οι δικές μου μέρες και νύχτες, πόσα μπορούν να βγουν αναλύοντας τον εαυτό σου αποκομμένο από τους άλλους; αποκομμένο από τον κόσμο στον οποίο ζει; η μόνη αναφορά σε άλλους εδώ μέσα είναι εκείνη, Εκείνη, και οι άνθρωποι της δουλειάς.. και όλα αυτά με κέντρο εμένα φυσικά, τι υλικό;
δεν θα έπρεπε να γράφω για την κατάσταση της οικονομίας; την κοινωνία; την οικολογία; τα εργατικά δικαιώματα; τους πολέμους; τις ανθρωπιστικές κρίσεις;
ναι θα έπρεπε..
θα το κάνω; Όχι..
ίσως απλά βάλω καμιά σελίδα με ειδήσεις στα αγαπημένα για να μην με πιάνουν αδιάβαστο..
άλλη μια νύχτα..
πάμε σε κάτι άσχετο τώρα..
ήμουν σήμερα στην δουλεία(είχαμε αρκετή) πλησίαζε απόγευμα.. κάτι έγινε που μου έσπασε τα νεύρα και γω κάθισα για μια στιγμή και οι σκέψεις μου ήρθαν στο blog και χαλάρωσα, σκέφτηκα μπορεί να έγινε ότι έγινε.. μπορεί να γίνουν και άλλα πράγματα μέχρι να σχολάσω αλλά όταν φύγω από εδώ πρέπει να πάω να γράψω μια ανάρτηση. με χαλάρωσε η ηρεμία των στιγμών αυτών, η επιστροφή μου στην "ρουτίνα" αυτή, η γνώση του ότι εγώ θα γράψω κάτι και κάποιοι άλλοι θα το διαβάσουν, κάποιοι που θα είναι μακρυά, δεν θα έχουν καμία σχέση ούτε με εμένα ούτε με την ζωή μου και θα έχουν τις δικές τους σκέψεις και ανησυχίες, τα δικά τους προβλήματα. αλλά για λίγα λεπτά εμείς οι άγνωστοι (και οι γνωστοί:Ρ) θα ενωθούμε σε κάτι διαφορετικό, η αίσθηση της επικοινωνίας
άλλο ένα συν στο blog! αν αυτά τα έγραφα στο ημερολόγιο δεν θα ένιωθα το ίδιο όμορφα, γιατί εκεί λείπει το στοιχείο της επικοινωνίας
ο jubei δίπλα μου έχει λιώσει στον ύπνο.. κοιμάται υπερβολικά πολύ αυτό το γατί.. και ξυπνάει όταν εμείς κοιμόμαστε και έχει όρεξη.. σήμερα το πρωί τέλειωσα τον πρώτο τόμο του βιβλίου.. κανονικά θα έπρεπε να το είχα τελειώσει ολόκληρο τώρα αλλά δεν αφοσιώθηκα.
αυτά για απόψε.. τα λέμε:)

Δεν μπορούσα να αφήσω την νύχτα

η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και ένας ωραίος τίτλος είναι το μισό ή και παραπάνω μιας ωραίας ανάρτησης.
Δεν μπορούσα να αφήσω την νύχτα λοιπόν να περάσει χωρίς να γράψω και ένα πιο προσωπικό ποστ, η μέρα σήμερα ήταν ενδιαφέρουσα αν εξαιρέσουμε τις ώρες κατά τις οποίες δούλευα. Συζήτησα αρκετά για το μπλογκ αυτό με τους φίλους και πρόσφατους αναγνώστες μου. άκουσα την κριτική.. είδα με τα μάτια ενός άλλου πως φαίνεται το Post mortem..
οκ.. δεν ήταν όλα ρόδινα
αυτό που μου έμεινε είναι πως το ίδιο κείμενο έχει χιλιάδες διαφορετικές ερμηνείες, ανάλογα με τους αναγνώστες φυσικά. Δεν περίμενα όμως να μην φτάνει σχεδόν τίποτα από αυτά που θέλω εγώ εκεί έξω, είναι τόσο μπερδεμένα τα πράγματα και δεν το βλέπω; υποθέτω πως μιλώντας για αυτό τους γέμισα με τόσο μεγάλες προσδοκίες που ότι και αν διάβαζαν εδώ μέσα θα φαινόταν κατώτερο των προσδοκιών αυτών. Η βασική ένσταση ήταν πως δεν υπάρχει νόημα σε όλα αυτά(για κανέναν εκτός από μένα) οκ.. ναι μπορεί. Η ίσως ψάχνουμε το νόημα εκεί που δεν πρέπει
αν υπάρχει κάποιο νόημα σε όλο αυτό, δεν θα το βρούμε ούτε στην σφαίρα της φιλοσοφίας, ούτε στην σφαίρα της λογοτεχνίας, το νόημα είναι η καθημερινότητα
το Post Mortem είναι η περιγραφή της καθημερινότητάς μου, κάποιες φορές ασήμαντη και κάποιες όχι και τόσο, είναι οι σκέψεις και οι ανησυχίες μου. Πρέπει να τις περνάω με λούστρο πριν τις βγάλω εκεί έξω; πριν τις εκθέσω στους γενναίους εθελοντές; όχι γιατί αν το έκανα δεν θα ήταν αληθινό
τεσπά, η ώρα πέρασε..

Δεν μπορώ να σε ξεχάσω πάει τέλειωσε
η ζωή μου η παλιά ξεθώριασε και έλιωσε
οι δρόμοι κλείσανε για μένα
εσύ με ταξιδεύεις, εσύ με κυβερνάς..
εσύ με κυβερνάς..

2010

καλή χρονιά και ο καθένας μας ότι επιθυμεί!
δεν τα πιστεύω και πολύ αλλά τα γράφω..
2 χρόνια μέχρι το τέλος του κόσμου
δεν το πιστεύω καθόλου αλλά το γράφω:Ρ

το πρώτο μήνυμα που μου ήρθε ήταν από ένα πρόσωπο που δεν περίμενα
είναι 1:16 φυσιολογικά (σύμφωνα με τους άλλους) θα έπρεπε να είμαι κάπου έξω και να διασκεδάζω αλλά εγώ είμαι εδώ, δεν ξέρω αν διασκεδάζω(αν διασκέδαζα μάλλον θα το ήξερα) αλλά τουλάχιστον δεν είμαι κάπου έξω και να περνάω χάλια επειδή το απαιτεί η ημέρα.
αυτό είναι το πρώτο ποστ για το 2010 και θέλω να δω πως θα εμφανίζονται οι αναρτήσεις στο πλάι της σελίδας.
πέρασε σχεδόν ένας μήνας από την δημιουργία του blog, την πρώτη εκείνη νύχτα δεν περίμενα να φτάσω μέχρι εδώ, εκείνη η πρώτη ανάρτηση ήταν για να καλύψει την απουσία μιας άλλης ανάρτησης που δεν ερχόταν, άραγε είναι το ίδιο και με τις υπόλοιπες; δεν νομίζω σε κάποιο σημείο άλλαξα εγώ και το blog, τώρα γράφω για να με βρώ υποτίθεται
συχνά όμως γράφω και με χάνω
αλλά όπως και να έχει γράφω (σπουδαία δουλειά:Ρ)
μέσα στην ατελείωτη κίνηση των πραγμάτων και το χάος των συναισθημάτων αυτό το blog ελπίζω να είναι το σταθερό μου σημείο
μερικές φορές είμαι γελοίος και μερικές φορές είμαι υπερβολικός αλλά θέλω να πιστεύω πως πάντα είμαι αληθινός
τα λέμε:)

the selfish blog

διάβασα το προηγούμενο ποστ, fiction, μου φάνηκε διαφορετικό από ότι εχθές, και από το ποστ εννοώ το δεύτερο κομμάτι, εχθές μου φάνηκε καλό σήμερα όχι και τόσο:P
έχω αρρωστήσει... γρίπη..
το ότι γράφω δω μέσα με έχει βοηθήσει ήδη, με έχει βοηθήσει στο ότι δεν γράφω ποια τόσο στο ημερολόγιο μου και αυτό είναι καλό γιατί ξεφεύγω από τον μικρόκοσμο που είχα δημιουργήσει σε αυτό. έγραφα και διάβαζα καθημερινά τα ίδια πράγματα, περιέγραφα τις ημέρες μου επικεντρωμένος σε ένα συγκεκριμένο θέμα και αυτό με έκανε να τις ζω και με τον ίδιο τρόπο, φαίνεται κάπως περίεργο αλλά είναι αληθινό. Το ότι γράφω άλλα πράγματα εδώ μέσα πιστεύω πως με κάνει να ζω και ποιο ελεύθερα..
ποιος ενδιαφέρεται για όλα αυτά; ίσως και κανείς.. ίσως θα έπρεπε να αλλάξω τον τίτλο του blog και να τον κάνω "the selfish blog" θα το σκεφτώ... (παρεμπιπτόντως μόλις βρήκα τον τίτλο της σημερινής ανάρτησης) επίσης τα τραγούδια που προτείνω σήμερα είναι το Lonely nights και το Always somewhere των scorpions δεν βάζω βιντεάκια από youtube απόψε:P
επίσης ακούγωντας το Lonely nights καρφώθηκε στο νου μου ο στοίχος i follow your steps in the snow the traces dissapear.. (ή άκουσα το τραγούδι επειδή μου ήρθε στο μυαλό ο στίχος; ένα από τα δύο) και έψαξα στο google για εικόνες με ίχνη από βήματα στο χιόνι
αν δεν έγραφα λοιπόν αυτά, θα έγραφα κάτι για το χιόνι και ίχνη που χάνονται σ' αυτό

All the things come back to you

ο αναγνώστης

Βλέπω έξω από το παράθυρό μου την βροχή, φαίνεται στο φως της κολόνας και τον αέρα στα κλαδιά ενός δέντρου. Άκουσα το Turn the Page πρώτα από τους metallica και μετά από τον Bob Seger, ο καιρός με έκανε να το θυμηθώ, το video clip των metallica είναι πολύ ψυχοπλακωτικό, ως εκτέλεση όμως προτιμώ την δική τους. Θα ήθελα να μην έπρεπε αύριο να πάω στην δουλειά.. η μέρα σίγουρα θα είναι βροχερή και αν δεν βρέχει θα είναι μουντή και συννεφιασμένη, όταν δεν έχεις τίποτα να κάνεις αυτές οι μέρες μοιάζουν ιδανικές αλλά όταν έχεις τό μόνο που σκέφτεσαι είναι οι λάσπες και τα νερά, το κρύο και ο αέρας. Περίμενα να γίνει κάτι σήμερα αλλά δεν έγινε..

πού κάθε φύλλο κόκκινο πηγαίνει σαν ο αγέρας τ' αποσπάσει από το δέντρο
πετάει και περνά, το βογκητό του ανέμου είναι ότι απ΄το φθινόπωρο απομένει

μπορεί να μην έχουμε πια φθινόπωρο αλλά τα φύλλα συνεχίζουν να πέφτουν, το χαϊκού από πάνω μπορεί να είναι και λάθος αλλά κάπως έτσι το θυμάμαι. Όταν δεν έχει κάτι δικό σου πρόχειρο μπορείς πάντα να δανείζεσαι αυτά των άλλων για να γεμίσεις τις σελίδες (ίσως και το κενό μέσα σου) τί μπορεί άλλωστε να γράψει κανείς όταν όλα έχουν ήδη γραφτεί;
και για ποιόν να το γράψεις αν όλοι έχουν χαθεί;
παρόλα αυτά όμως γράφεις...
για τον εαυτό σου; ή για τους άλλους; θα έλεγα πρώτα για τον εαυτό σου αλλά δεν μπορείς παρά να απευθύνεσαι σε κάποιον
συμφωνώ με τον Συγγραφέα που λέει πως ακόμα και αν μια κοσμική καταστροφή ήταν να καταστρέψει το σύμπαν εκείνος θα έγραφε γιατί παρ όλη την βεβαιότητα της επικείμενης καταστροφής εκείνος θα έτρεφε την απεγνωσμένη ελπίδα πως με κάποιον τρόπο κάποιος, κάπου.. θα επιβίωνε και θα μπορούσε να αποκρυπτογραφήσει τα σημάδια του.
την ίδια απεγνωσμένη ελπίδα τρέφω και εγώ,το ίδιο απεγνωσμένος ακόμα και αν δεν με απειλεί κάποια κοσμική καταστροφή :Ρ (καμία που να γνωρίζω τουλάχιστον)
θα μπορούσα όλα αυτά να τα γράφω σε ένα τετράδιο, σε ένα αρχείο στην Word, το γράψιμο όμως εδώ μέσα και η δημοσίευση δίνουν περισσότερες πιθανότητες σε οτιδήποτε να διασωθεί και να διαβαστεί.
Μοιάζει σαν απολογία:Ρ απολογία για την ύπαρξη του blog
μια συνηθισμένη κρίση

η τέταρτη νύχτα

πρέπει να το σταματήσω αυτό με τις νύχτες.. θα φαίνεται γελοίο όταν θα έχω φτάσει στην 98 νύχτα και εγώ θα το γράφω σαν τίτλο.. εννενηκοστή όγδοη νύχτα.

το παραπάνω τραγούδι με ηρεμεί πάντα όταν το ακούω.. κάποτε θα περιγράψω πως το βρήκα.. σήμερα τελιώσαμε αργά στην δουλειά και η διάθεσή μου ήταν πεσμένη για διάφορους λόγους, μόλις ήρθα σπίτι άνοιξα τον υπολογιστή και μπήκα ίντερνετ, σκόπευα να γράψω άλλα πράγματα στο σημερινό ποστ, γιατί σκόπευα να κάνω άλλα πράγματα, τεσπα όμως.. στο msn βρήκα την καλύτερη μου φίλη και μιλήσαμε μετά απο αρκετό καιρό που είχαμε απομακρυνθεί και όλα άλλαξαν, δεν έκανα αυτά που σκόπευα πριν να κάνω και δεν έγραψα αυτά που ήθελα να γράψω... χαίρομαι που είμαστε και πάλι καλά:) είναι αργά και αύριο πρέπει να ξυπνήσω σχετικά νωρίς, οπότε απόψε δεν έχει Kung Fu, ο Kwai Chang Caine θα περιμένει μέχρι αύριο... το επεισόδιο που έχει σειρά λέγεται nine lives, οπότε ίσως έχει σχέση με γάτες :P θα έχει πλάκα αν το δω αύριο και τελικά δεν έχει ούτε μια γάτα μέσα.. σχετικά με το blog με απασχολεί το ότι δεν ξέρω πως να βάλω μια μετα ετικέτα που θέλει το google για να βρίσκει το blog μου στις searches του.. μέχρι τότε το blog αυτό θα παραμένει φτωχό, μόνο και καουμπόικο