το βέλος του χρόνου

μερικές εικόνες, σκέψεις.. που θα ήθελα να γίνουν ιστορίες, η πρώτη φανταστική, και η δεύτερη οχι φανταστική
υπάρχει μια έννοια στην φυσική (ή τουλάχιστον έτσι ισχυρίζεται η ανεξάντλητη πηγή) που ονομάζεται βέλος του χρόνου, the arrow of time, και από ότι κατάλαβα είναι απλά η φαινομενική κατεύθυνση του χρόνου από το παρελθόν προς το μέλλον
λοιπόν με βάση αυτό μια μέρα που περπατούσα σκέφτηκα, το βέλος του χρόνου.. το βέλος του χρόνου.. το βέλος του χρόνου, δεν ξέρω ακριβώς γιατί και μετά μου ήρθε η ιδέα για μια ιστορία, κάπου κάπως κάτι, υπάρχει ένα βέλος (ίσως τεράστιο, γιατί ήταν από το τόξο κάποιου τιτάνα, προφανώς του κρόνου.. ήταν ο κρόνος τιτάνας; νομίζω ναι.. οι πηγές δεν αναφέρουν κάποιο τόξο αλλά οκ..) το οποίο είναι το βέλος του χρόνου και αν χρησιμοποιήσεις ένα τόξο, το οποίο μπορεί να είναι και Το Τόξο για να ρίξεις αυτό το βέλος αλλάζεις την ροή του χρόνου, βασικά σκεφτόμουν ταξίδι στο παρελθόν..
ο ήρωας ψάχνει το θρυλικό αυτό βέλος που έχει την δύναμη να σε ταξιδέψει πίσω στον χρόνο για να αποτρέψει μια καταστροφή η οποία έχει ήδη συμβεί, μάλλον σε κάποιον φανταστικό, μυθικό παρελθόντα χρόνο, ίσως και σε έναν κόσμο περίπου σαν τον δικό μας (εννοώ του παρελθόντος..)
Γλύκα, επειδή αυτός είναι ο τομέας σου ( :) ) πως σου φαίνεται η ιδέα αυτή;;
έχω και μια άλλη αλλά δεν έχω χρόνο να την αναφέρω.. η οποία δεν είναι για φανταστική ιστορία αλλά πιο καθημερινή, ρεαλιστική και όλα αυτά και μάλλον αδιάφορη.. πω.. πρέπει να φύγω!

κάτι μικρό

μερικές λέξεις από εδώ, μερικές λέξεις από εκεί.. τα κείμενα μοιάζουν να έχουν γραφτεί όλα από έναν μοναδικό συγγραφέα αν είναι έτσι δεν μοιάζει μάταιο να ψάχνεις να βρεις το δικό σου νόημα στις λέξεις κάποιων άλλων

Αληθινές Ιστορίες

αυτό που δεν μου αρέσει στις Αληθινές Ιστορίες είναι ότι γνωρίζουμε το τέλος τους, ξέρουμε πως έχουν τελειώσει και τα πράγματα δεν αλλάζουν
το ίδιο πράγμα άρχισε να με ενοχλεί και στο μπλογκ, είναι ένα ημερολόγιο, οι αληθινές μου ημέρες
νοιώθω να με περιορίζει αυτό το γεγονός, τι μπορώ να γράψω όταν με περιορίζει η πραγματικότητα της ημέρας που πέρασε; όταν ο καθένας γνωρίζει πως ο κεντρικός χαρακτήρας είμαι εγώ; και όλες οι σκέψεις, οι επιθυμίες και τα προβλήματα αφορούν εμένα;
δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε αυτό που θέλω να πω, θα ήθελα να γράφω σαν να μην πρόκειται για μένα
και δεν είναι λύση να γράφω στον τρίτο ενικό:Ρ
ίσως είναι μια μαλακία της στιγμής
μία λύση θα ήταν να ανακαλύψω ένα χειρόγραφο με το ημερολόγιο και τις σκέψεις κάποιου άγνωστου ανθρώπου και να τις αναρτώ και ανάμεσα τους να παρεμβάλω και δικές μου, έτσι κανείς δεν θα μπορούσε να καταλάβει ποιές είναι οι δικές μου και ποιες οι δικές του, κάποτε ίσως να ξεχνούσα και εγώ

το χαμένο σύμβολο 2

συνεχίζω και σήμερα την παράδοση (των δύο τελευταίων ημερών :Ρ) να ακούω τον ήχο της βροχής καθώς γράφω..
άρχισε να κάνει πολύ ζέστη, στην δουλειά θα είναι χάλια.. τεσπα
είδα LOST σήμερα και το επεισόδιο ήταν πολύ ωραίο με αρκετές πληροφορίες.. μάλλον αύριο θα γράψω μια ανάρτηση σχετικά με αυτό, οπότε αυτή η ανάρτηση είναι spoiler free, διαβάστε ελεύθερα!
τέλειωσα σήμερα το χαμένο σύμβολο.. έμεινα απογοητευμένος στο τέλος, περίμενα κάποια σημαντική αποκάλυψη αλλά τίποτα, έφτασα κοντά στο να το παρατήσω(το βαριόμουν ώρες ώρες με αυτές τισ συχνές αλλαγές σκηνικού για να σε κρατάει σε αγωνία, ήταν εκνευριστικό) αλλά δεν το έκανα και γιατί ήθελα να δω τι θα γίνει και γιατί ένιωθα μια υποχρέωση, η γνώμη μου; δεν θα το αγόραζα.. αλλά οκ αν πέσει στα χέρια σας διαβάστε το, δεν θα σας κάνει κακό :Ρ
το βιβλίο σου υπόσχεται κάποια σημαντικά μυστικά και ενώ ξέρεις πως αυτά δεν υπάρχουν (οπότε δεν μπορεί να στα δώσει) ο συγγραφέας σε κοροιδεύει αφού συνεχώς σου υπόσχεται οτι στο τέλος θα τα μάθεις.. οι ήρωες ήταν ικανοποιημένοι με την ανατολή του ηλίου που είδαν και την ελπίδα για το αύριο αλλά εγώ δεν είμαι, θέλω τις απαντήσεις που μου υποσχέθηκε ο Dan brown

about her
κοίταξα και σήμερα το χαρτάκι μερικές φορές, οι λέξεις παραμένουν ίδιες..

οι ώρες

διάβασα σε ένα μπλογκ σήμερα, πως ο συγγραφέας του, προσπαθώντας να γνωρίσει και να καταλάβει καλύτερα τον Ανδρέα Κάλβο, καθόταν και αντέγραφε τις ωδές του πίνοντας μπύρα και ακούγοντας μουσική, από ότι κατάλαβα δεν τον βοήθησε και πολύ.. η ιστορία αυτή (πολύ ωραία πραγματικά.. να αντιγράφεις το έργο κάποιου, πίνοντας, στον κόσμο σου, δεν ξέρω αν κάπνιζε αλλά σκέφτομαι το δωμάτιο γεμάτο καπνούς, έχει κάποια ποίηση, η ζωή ενός λόγιου.. τέσπα) η ιστορία αυτή λοιπόν μου θύμισε μια δικιά μου ιστορία. πριν χρόνια, όταν ακόμα ήμουν στο Νησί, δούλευα στο ξενοδοχείο, νύχτα όπως πάντα και έβλεπα στην τηλεόραση, μάλλον στην Νετ η κάτι τέτοιο μια εκπομπή αφιερωμένη στον Καβάφη και είχε διάφορους που μιλούσαν για την γνωριμία τους μαζί του, με αυτόν με το έργο του και μου είχε αρέσει, όταν τέλειωσε λοιπόν, σκέφτηκα να γράψω και εγώ ένα κείμενο για την γνωριμία μου με τον Καβάφη. Πήρα λοιπόν ένα από τα κιτρινωπά χαρτιά που είχαμε με το λογότυπο του ξενοδοχείου, το στυλό με το μαύρο μελάνι που κουβαλούσα πάντα μαζί μου για αυτές τις ώρες, ή τις στιγμές που ήξερα πως θα έρθουν και άρχισα να γράφω.. όταν το τέλειωσα είδα πως δεν ήταν μόνο η περιγραφή της γνωριμίας μου με το έργο του αλλά και μια ιστορία της σχέσης μου με το γράψιμο. το έκλεισα, με τα συνηθισμένα, ημερομηνία και τόπο συγγραφής.
μόλις διάβασα την παραπάνω ιστορία στο μπλογκ θυμήθηκα αυτό το κείμενο, η πρώτη μου σκέψη ήταν να το βγάλω από εκεί που το έχω φυλαγμένο και να το διαβάσω, δεν το έκανα όμως για μάλλον περίεργους λόγους. θυμήθηκα την τελευταία φορά που το διάβασα, πριν δύο χρόνια περίπου, ήταν χειμώνας και θυμάμαι ακόμα πόσο κρύο ήταν το χαρτί, και κάπως υγρό, η σκέψη πως αν το έβγαζα και το διάβαζα τώρα δεν θα ένιωθα τα ίδια πράγματα, το κρύο και υγρό χαρτί, με σταμάτησε. θα περιμένω να έρθει ο χειμώνας για να το διαβάσω ξανά.

Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας αναγνώστης

στο βιβλίο του Ίταλο Καλβίνο, Αν μία νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης, αναφέρεται μια ιδανική στάση για τον αναγνώστη, και με το στάση εννοώ πως κάθεται κανείς όταν διαβάζει, καθώς άλλαξα θέση στο λαπτοπ για να γράψω την ανάρτηση αυτή το θυμήθηκα, δεν θα περιγράψω αυτά που λέει ο Καλβίνο γιατί δεν τα θυμάμαι :Ρ αλλά θα περιγράψω την δική μου στάση όταν γράφω.

λοιπόν.. την περισσότερη ώρα έχω το λαπτοπ πάνω σε ένα σκαμπό, μικρό και άσπρο.. που το έχω δίπλα ακριβώς από το κρεβάτι μου (από μέσα ακούστηκε ο ήχος της εκπομπής της Φλέσσα, μάλλον τέλειωσε *) εκεί το έχω όταν κάθομαι και βλέπω ταινίες, η διαβάζω διάφορα.. όταν αποφασίζω πως ήρθε η ώρα να γράψω, σηκώνομαι, στερεώνω τα μαξιλάρια μου στον τοίχο, κάθομαι στην μέση του κρεβατιού μου, τα πόδια μου στηρίζονται στο σκαμπό που πριν ακουμπούσα το λαπτοπ, και αυτό το έχω πάνω στα πόδια μου (σαν να κρύβεται κάποιο νόημα εδώ.. ο τρόπος που στηρίζονται τα πράγματα, ίσως και όχι:Ρ) anw.. έχω καταλήξει πως αυτή είναι η πιο βολική στάση.. και επίσης έτσι μπορώ να βαράω το πίσω μέρος του κεφαλιού μου στον τοίχο αν το θελήσω.. το ερώτημα είναι, εσείς που γράφετε; και υπάρχει τίποτα ιδιαίτερο σε αυτό;

*συνεχίζω εδώ αυτό που μου ήρθε για την Φλέσσα αλλά δεν μπορούσα να το γράψω στην παρένθεση πιο πάνω γιατί ο χρόνος που θα έπαιρνε για να το διαβάσει κανείς θα τον έκανε να ξεχάσει αυτά που υπήρχαν έξω από την παρένθεση.. (πως επηρεάζει η απόσταση την ανάγνωση.. και η σημασία του χρόνου*)

λοιπόν.. ήμουν στο Νησί και δούλευα στο ξενοδοχείο.. πρέπει να ήταν γύρω στις 2 και μάλλον Παρασκευή η Σάββατο γιατί έδειχνε Φλέσσα και παρακολουθούσα.. δεν θυμάμαι ποιον είχε ή τι έλεγαν, αλλά ήρθε ένας μουσικός όταν τέλειωσε το πρόγραμμα του στο εστιατόριο και κάθησε για λίγο και έβλεπε μαζί μου, και μου λέει μου αρέσει πολύ αυτή.. (σκέφτομαι η εκπομπή; η δημοσιογράφος;) και συμπληρώνει πολύ ωραία γυναίκα..

τώρα θυμήθηκα τα βιντεάκια του Θέμου που την δείχνουν να "φλερτάρει" με τους καλεσμένους της:Ρ anw...

*όχι εντελώς σχετικό με το θέμα της παρένθεσης αλλά το σκέφτηκα καθώς έγραφα εκείνα..

όταν διαβάζεις ένα βιβλίο και το κρατάς στα χέρια σου, μπορείς να αντιληφθείς τις σελίδες που σου απομένουν και το αν το τέλος είναι κοντά.. όταν σου μένουν πια μόνο 20-30 σελίδες αρχίζεις και αναρωτιέσαι, τι θα γίνει σε αυτές τις 30 σελίδες; πως θα τελειώσουν όλα αυτά; ή είναι δυνατόν;; ακόμα τόσες σελίδες τί άλλο πια μπορεί να ειπωθεί;

φανταστείτε αν για κάποιον λόγο δεν υπήρχε αυτό και το βιβλίο που διαβάζαμε μπορεί να τέλειωνε και στην επόμενη σελίδα!! καμία προειδοποίηση, τι ανασφάλεια; και αντιθέτως τι καθυσηχασμός.. έχω ακόμα αμέτρητες σελίδες να διαβάσω:)) ή δυστυχώς τελειώνει.. :(

όπως και να έχει προετοιμαζόμαστε για το τέλος, ακόμα και αν οι λέξεις δεν το λένε, μετράμε τις σελίδες που απομένουν

μπουμ μπουμ μπουμ, μεγαλειώδης πρωτότυπη σκέψη.. :) πως θα ήταν η ζωή μας αν γνωρίζαμε πόσες σελίδες απομένουν για το τέλος της, πόσο διαφορετική..

random thoughts και ημερολόγια

random thoughts και σκόρπιες σκέψεις. σκεφτόμουν σήμερα πως η απομάκρυνσή μου από το γράψιμο στο ημερολόγιο σημαίνει πως στην ουσία δεν είχα ανάγκη να γράφω εκεί μέσα αλλά κάπου και αυτό το κάπου τώρα είναι εδώ. δεν μπορώ να εξηγήσω πλήρως όμως γιατί επέλεγα το ημερολόγιο και όχι ένα από τα άλλα αρχεία που έχω για γράψιμο και μην δεσμεύεστε επειδή το ονομάζω ημερολόγιο. ίσως γιατί το περιεχόμενο του ημερολογίου ήταν πιο ευρύ από τα άλλα αρχεία που ήταν περισσότερο εξειδικευμένα αν μπορούμε να το πούμε έτσι...
ας τα πάρω με την σειρά, μια ημιτελής ιστορία για ένα παράλληλο σύμπαν όπου όλα είναι ίδια εκτός από κάποιες λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά, μια ημιτελής ιστορία για κάποιο ηλεκτρονικό πρόγραμμα που σου επιτρέπει να δημιουργείς προσωπικότητες να διαλέγεις τον χαρακτήρα τους και μετά να συνομιλείς μαζί τους, το ημερολόγιο (στο οποίο αναφέρομαι όταν λέω το.. ημερολόγιο),ένα αρχείο που μου επιτρέπει την επιστροφή στο παρελθόν και στο καταφύγιο μου(τότε δεν το είχα χάσει), το πραγματικό ημερολόγιο στο οποίο δεν αναφέρομαι και είναι ότι λέει η λέξη αλλά το παράτησα όταν άρχισα το δεύτερο ημερολόγιο που αντλούσε όλη τη συγγραφική μου ενέργεια, ένα αρχείο με δυο τρεις ημιτελείς ιστορίες, μια ημιτελής ιστορία που προοριζόταν να είναι το Μέγα Έργο μου, και το προσχέδιο ενός μπλογκ που σκεφτόμουν να δημιουργήσω αλλά δεν το έκανα τελικά γιατί πίστευα πως τα μπλογκ δεν έχουν ουσία και πως δεν είναι για μένα..
στο αρχείο αυτό που αποτελούσε το προσχέδιο για το μπλογκ, που θα ονόμαζα Το τελευταίο δωμάτιο, είπα να δοκιμάσω να γράφω όσο πιο συχνά μπορούσα αλλά μετά από καμιά βδομάδα το παράτησα και μετά είπα πως αυτό αποδεικνύει πως μου λείπει η σταθερότητα και η δέσμευση που απαιτεί ένα μπλογκ.. και πως πάλι καλά που δεν το δημιούργησα γιατί θα το είχα παρατήσει. προφανώς δεν υπολόγισα πως όταν γράφεις αληθινά σε κάποιο μπλογκ, δεσμεύεσαι από την πραγματικότητα, τις προσδοκίες τις δικές σου, των άλλων, αυτές που πιστεύεις πως έχουν οι άλλοι και αυτές που φαντασιώνεσαι πως έχουν οι άλλοι:Ρ

και κάτι που θέλω να αναφέρω εδώ και καιρό.. πάντα είχα πρόβλημα με τα ονόματα, ότι ιστορία και αν έγραφα πάντα ο κεντρικός χαρακτήρας θα είχε το όνομα μου, και όχι μόνο επειδή είμαι ψωνάρα και εγωιστής αλλά και επειδή διαφορετικά δεν μπορούσα να νιώσω τίποτα, αν τον έλεγα Τζακ κάθε πρόταση που έγραφα μου φαινόταν ψεύτικη. αναρωτιέμαι τι να σημαίνει αυτό το πράγμα.. αν μπορούσα να κάνω αυτό το ποστ να κολλήσει στην κορυφή των αναρτήσεων όσες μέρες και αν περνούσαν θα το έκανα μέχρι κάποιος να μου έδινε μια απάντηση σε αυτό το ερώτημα. και έχοντας αυτό το κόλλημα, έχω και τον Ουμπέρτο Έκο που θεωρώ των Θεό της συγγραφής να λέει πως τέχνη είναι να αποφεύγεις την προσωπική συγκίνηση.. μυστηριώδης φράση και ίσως χάνω το νόημα της αλλά πως μπορώ να αποφύγω την προσωπική συγκίνηση αν μπορώ να γράψω μόνο για χαρακτήρες που έχουν το όνομά μου; είμαι καταδικασμένος λοιπόν ότι δημιουργώ να μην είναι τέχνη; όχι πως είναι ο σκοπός μου να δημιουργώ τέχνη αλλά θα το ήθελα σαν μια παρενέργεια της συγγραφής μου.
λοιπόν.. πρέπει να βρώ κάποιο θέμα για μια ιστορία και να αφιερωθώ σε αυτήν, κάτι εντελώς καινούριο και αν είναι δυνατόν απαλλαγμένο από τα πάθη του παρελθόντος, κάτι φρέσκο.. το κοινό χαρακτηριστικό όλων των ιστοριών μου είναι ότι είναι ημιτελείς, ποτέ δεν τέλειωσα κάτι.. καταρχήν δεν ξέρω πως να τελειώσω κάτι.. ποιο θα πρέπει να είναι το τελικό δίδαγμα, αυτό που θέλεις να πεις.. και τι γίνεται αν δεν θέλεις να πεις τίποτα και απλά θέλεις να πεις πως έγιναν κάποια πράγματα; (έστω και αν δεν έγιναν) και επίσης δεν μου αρέσει να αφήνω τους κόσμους που δημιουργώ, θέλω επ'άπειρο να είναι στην διάθεσή μου, χωρίς να τελειώνουν κάποτε, χωρίς να κλείνουν οι ιστορίες να μπορώ να τους επισκέπτομαι και να τους εμπλουτίζω με διάφορες λεπτομέρειες να αλλάζω την σειρά των λέξεων
ίσως αυτό να δείχνει πως ποτέ δεν δημιούργησα κάτι που πίστευα πως θα μπορούσε να επιβιώσει εκεί έξω χωρίς εμένα, που να είναι τέλειο και να μην χρειάζεται καμιά διόρθωση η προσθήκη.. δεν ξέρω.. είμαι σίγουρος πως θα ακολουθήσουν και άλλα ποστ σχετικά με αυτό το θέμα και εννοώ το γράψιμο, ίσως έτσι ξεδιαλύνω τις σκέψεις μου και καταλήξω κάπου
και για να το θυμίσω στον εαυτό μου επαναλαμβάνω.. το να τα γράφω εδώ πέρα τους δίνει περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης..
αύριο έχουμε καινούριο μήνα, το κομπιούτερ λέει πως έχουμε ήδη αλλά για μένα οι μέρες ξεκινάνε όταν ξυπνήσω και αυτό το ποστ είναι για την Κυριακή και όχι την Δευτέρα.

ο αναγνώστης

Βλέπω έξω από το παράθυρό μου την βροχή, φαίνεται στο φως της κολόνας και τον αέρα στα κλαδιά ενός δέντρου. Άκουσα το Turn the Page πρώτα από τους metallica και μετά από τον Bob Seger, ο καιρός με έκανε να το θυμηθώ, το video clip των metallica είναι πολύ ψυχοπλακωτικό, ως εκτέλεση όμως προτιμώ την δική τους. Θα ήθελα να μην έπρεπε αύριο να πάω στην δουλειά.. η μέρα σίγουρα θα είναι βροχερή και αν δεν βρέχει θα είναι μουντή και συννεφιασμένη, όταν δεν έχεις τίποτα να κάνεις αυτές οι μέρες μοιάζουν ιδανικές αλλά όταν έχεις τό μόνο που σκέφτεσαι είναι οι λάσπες και τα νερά, το κρύο και ο αέρας. Περίμενα να γίνει κάτι σήμερα αλλά δεν έγινε..

πού κάθε φύλλο κόκκινο πηγαίνει σαν ο αγέρας τ' αποσπάσει από το δέντρο
πετάει και περνά, το βογκητό του ανέμου είναι ότι απ΄το φθινόπωρο απομένει

μπορεί να μην έχουμε πια φθινόπωρο αλλά τα φύλλα συνεχίζουν να πέφτουν, το χαϊκού από πάνω μπορεί να είναι και λάθος αλλά κάπως έτσι το θυμάμαι. Όταν δεν έχει κάτι δικό σου πρόχειρο μπορείς πάντα να δανείζεσαι αυτά των άλλων για να γεμίσεις τις σελίδες (ίσως και το κενό μέσα σου) τί μπορεί άλλωστε να γράψει κανείς όταν όλα έχουν ήδη γραφτεί;
και για ποιόν να το γράψεις αν όλοι έχουν χαθεί;
παρόλα αυτά όμως γράφεις...
για τον εαυτό σου; ή για τους άλλους; θα έλεγα πρώτα για τον εαυτό σου αλλά δεν μπορείς παρά να απευθύνεσαι σε κάποιον
συμφωνώ με τον Συγγραφέα που λέει πως ακόμα και αν μια κοσμική καταστροφή ήταν να καταστρέψει το σύμπαν εκείνος θα έγραφε γιατί παρ όλη την βεβαιότητα της επικείμενης καταστροφής εκείνος θα έτρεφε την απεγνωσμένη ελπίδα πως με κάποιον τρόπο κάποιος, κάπου.. θα επιβίωνε και θα μπορούσε να αποκρυπτογραφήσει τα σημάδια του.
την ίδια απεγνωσμένη ελπίδα τρέφω και εγώ,το ίδιο απεγνωσμένος ακόμα και αν δεν με απειλεί κάποια κοσμική καταστροφή :Ρ (καμία που να γνωρίζω τουλάχιστον)
θα μπορούσα όλα αυτά να τα γράφω σε ένα τετράδιο, σε ένα αρχείο στην Word, το γράψιμο όμως εδώ μέσα και η δημοσίευση δίνουν περισσότερες πιθανότητες σε οτιδήποτε να διασωθεί και να διαβαστεί.
Μοιάζει σαν απολογία:Ρ απολογία για την ύπαρξη του blog
μια συνηθισμένη κρίση