Με αυτόν τον κοινότυπο τίτλο ξεκινάω, τελευταία μέρα σήμερα (αν και η μέρα έχει ήδη τελειώσει) από αύριο επιστρέφει ο καθένας μας στην καθημερινότητά του, την ρουτίνα και την συνήθεια, είτε αυτό λέγεται σχολή είτε δουλειά ή οτιδήποτε άλλο. Εγώ είμαι από αυτούς που επιστρέφουν στην δουλειά και δεν έχω καμία όρεξη. Με αγχώνει πολύ το γεγονός.. αυτές οι μέρες, η απόσταση.. έφυγα τόσο μακρυά που δεν ξέρω πως θα επιστρέψω εκεί πίσω. Πως θα επιστρέψω σε εκείνον τον ρόλο μου; να πρέπει να κάνω αυτά που έκανα, να βλέπω αυτούς που έβλεπα να ακούω αυτούς που άκουγα και γενικά να γίνω αυτός που ήμουνα. Σε αυτό το περιβάλλον γίνομαι κάποιος που δεν μου αρέσει, πρέπει να ξεκαθαρίσω πως δεν φταίει το είδος της δουλείας, ούτε οι άνθρωποι (που είναι αυτοί που είναι και δεν μπορούμε να περιμένουμε κάτι διαφορετικό από αυτούς όπως έχουμε ξαναπεί) το θέμα είμαι εγώ αποκλειστικά. Νιώθω πως έχω μπουχτίσει και θέλω να ξεφύγω αν μπορούσα θα δήλωνα παραίτηση αύριο αλλά οι συνθήκες δεν το επιτρέπουν και αυτό είναι που κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα, το ότι δεν έχω καμιά επιλογή.
Τίποτα δεν οδηγεί πουθενά.. απόψε δεν μπορώ να δω κανένα μέλλον
Κυριακή 3 Ιανουαρίου 2010
The Vanishing PoSt
Προσπάθησα να αφήσω σχόλιο σε ένα μπλογκ αλλά όταν πάτησα το καταχώρηση, το ποστ που ήθελα να σχολιάσω είχε εξαφανιστεί! τι κρίμα και ήταν ενδιαφέρον.. ήταν ένα ποστ περί γραψίματος και για κάποιον μυστηριώδη λόγο δεν μπορώ να αντισταθώ σε αυτά!
ήταν πράγματα που θα μπορούσα να είχα γράψει εγώ και διαβάζοντας τα κατάλαβα για άλλη μια φορά πόσο κοντά είναι οι σκέψεις των ανθρώπων, αυτό δεν τις κάνει λιγότερο πρωτότυπες ή ιδιαίτερες μάλλον τους δίνει περισσότερη αλήθεια. Γιατί όσοι γράφουν ψάχνουν μια δικαιολογία; γιατί φτάνεις στο σημείο να αναρωτιέσαι αν αυτό που κάνεις είναι καλό η κακό; η αν σου κάνει καλό η κακό; από που ξεκινάνε όλα αυτα;
νιώθεις διαφορετικός και γράφεις.. βλέπεις πως γράφεις.. και αναρωτιέσαι αν τελικά αυτό σε κάνει διαφορετικό, αν δεν το έκανες θα γινόσουν φυσιολογικός;
μερικοί άνθρωποι είναι αναγνώστες, μερικοί είναι συγγραφείς και μερικοί δεν είναι τίποτα από τα δύο(ανήκουν σε άσχετες με το γράψιμο κατηγορίες) παρά την αντίληψη που έχουμε οι συγγραφείς (και εγώ ανάμεσα τους) πως εμείς είμαστε οι λιγότεροι (ίσως για να νιώθουμε special) οι λιγότεροι είναι οι αναγνώστες. Για το ποιοί είναι οι περισσότεροι δεν διαφωνούμε:Ρ
ο τίτλος της ανάρτησης αρχικά ήταν The Vanishing Point αλλά τον άλλαξα σε The Vanishing PoSt για να είναι πιο εμφανές το νόημα
σήμερα είπα σε ακόμα έναν φίλο μου για το blog, γιατί το έκανα; δεν ξέρω ίσως ήθελα να μπει και να μου πει πόσο ωραία τα βρίσκει όλα (δεν το έκανε btw, φίλοι σου λέει μετά!) το θέμα είναι οτι έβαλα άλλον έναν περιορισμό σε αυτά που μπορώ πλέον να γράφω, σήμερα η διάθεσή μου για το blog έπεσε
lol το ποστ επανήλθε πάω να αφήσω το σχόλιο μου:Ρ
το σχόλιο εστάλη.. τεσπά αυτά για σήμερα:)
ήταν πράγματα που θα μπορούσα να είχα γράψει εγώ και διαβάζοντας τα κατάλαβα για άλλη μια φορά πόσο κοντά είναι οι σκέψεις των ανθρώπων, αυτό δεν τις κάνει λιγότερο πρωτότυπες ή ιδιαίτερες μάλλον τους δίνει περισσότερη αλήθεια. Γιατί όσοι γράφουν ψάχνουν μια δικαιολογία; γιατί φτάνεις στο σημείο να αναρωτιέσαι αν αυτό που κάνεις είναι καλό η κακό; η αν σου κάνει καλό η κακό; από που ξεκινάνε όλα αυτα;
νιώθεις διαφορετικός και γράφεις.. βλέπεις πως γράφεις.. και αναρωτιέσαι αν τελικά αυτό σε κάνει διαφορετικό, αν δεν το έκανες θα γινόσουν φυσιολογικός;
μερικοί άνθρωποι είναι αναγνώστες, μερικοί είναι συγγραφείς και μερικοί δεν είναι τίποτα από τα δύο(ανήκουν σε άσχετες με το γράψιμο κατηγορίες) παρά την αντίληψη που έχουμε οι συγγραφείς (και εγώ ανάμεσα τους) πως εμείς είμαστε οι λιγότεροι (ίσως για να νιώθουμε special) οι λιγότεροι είναι οι αναγνώστες. Για το ποιοί είναι οι περισσότεροι δεν διαφωνούμε:Ρ
ο τίτλος της ανάρτησης αρχικά ήταν The Vanishing Point αλλά τον άλλαξα σε The Vanishing PoSt για να είναι πιο εμφανές το νόημα
σήμερα είπα σε ακόμα έναν φίλο μου για το blog, γιατί το έκανα; δεν ξέρω ίσως ήθελα να μπει και να μου πει πόσο ωραία τα βρίσκει όλα (δεν το έκανε btw, φίλοι σου λέει μετά!) το θέμα είναι οτι έβαλα άλλον έναν περιορισμό σε αυτά που μπορώ πλέον να γράφω, σήμερα η διάθεσή μου για το blog έπεσε
lol το ποστ επανήλθε πάω να αφήσω το σχόλιο μου:Ρ
το σχόλιο εστάλη.. τεσπά αυτά για σήμερα:)
Σάββατο 2 Ιανουαρίου 2010
πίνακας
βρήκα εντελώς τυχαία το τραγούδι που έψαχνα:) πίνακας από Πυξ Λαξ, και έχει όλα τα στοιχεία που θυμόμουν ελαφρώς παραλαγμένα, ίσα ίσα για να μην μπορέσω να το βρω αμέσως
The Happy Few
η ημέρα μετά το Juno..
τέλεια ταινία. άκουσα λιγάκι τα δυο τραγούδια που έχω στο προηγούμενο ποστ, για να μου φτιάξουν την διάθεση, συγχρόνως όμως έψαχνα στο youtube για το μυστηριώδες κομμάτι των Πυξ Λαξ που λέει "είναι ο χρόνος που φεύγει" (θα σκάσω αν δεν βρω πως μου ήρθε αυτό.. είναι άραγε πράγματι Πυξ Λαξ ή κάτι τελείως διαφορετικό;) και όπως ήταν φυσικό έπεσα με τόση ερωτική απογοήτευση που έχουν τα κομμάτια τους. υπήρχε μια εποχή που τους άκουγα από το πρωί μέχρι το βράδυ, όπως όλοι μας μάλλον.. τώρα δεν μπορώ πια, μόνο σε ιδιαίτερες περιπτώσεις. Βάζοντας στο google "είναι ο χρόνος που φεύγει" και περιορίζοντας την έρευνα σε σελίδες γραμμένες στα ελληνικά, εμφάνισε και το blog μου στην δεύτερη σελίδα, αρχικά με έκανε να χαρώ γιατί σκέφτηκα πως μπορεί κάποιος μέσα από κάποια έρευνα του να οδηγηθεί εδώ.. μετά όμως μια ανησυχητική σκέψη πέρασε από το μυαλό μου, έγραψα jubei και όταν το περιόρισα στα ελληνικά μου εμφάνισε πάλι το blog.. τι θα γινόταν αν κατα τύχη η sister αποφάσιζε να ψάξει στο ίντερνετ για το όνομα του γατιού μας; (δεν είναι απίθανο, εγώ το έχω κάνει) η έρευνα θα την οδηγούσε εδώ.. και αυτό θα κατέστρεφε τα πάντα. Δεν είναι ένα blog για να το διαβάζει η family ούτε και κανείς άλλος από τους γνωστούς μου(εκτός από τους happy few:Ρ που επέλεξα εγώ) τι να κάνω; σκέφτηκα να αλλάξω όνομα στα ποστ, να βγάλω την φώτο του jubei.. τι θα έμενε όμως; :( είμαι σε δυσάρεστη θέση..
προχωράω σε κάτι άσχετο
έχω μέρες να γράψω στο ημερολόγιο μου (δεν το ανοίγω καν τώρα για να δω πόσες ακριβώς)
έχουν συμβεί πράγματα που κανονικά θα έγραφα αλλά τώρα το αποφεύγω γιατί είναι δυσάρεστα και ξέρω πως θα πληγωθώ(πολύ ευαίσθητος μας έγινες)
αναρωτιέμαι αν είναι όμως αυτή η σωστή στάση.. το ότι δεν τα γράφω δεν σημαίνει ότι δεν έγιναν, υπάρχουν μέσα μου και ακόμα και αν το αποφεύγω μου έρχονται στα ξαφνικά
σε τρία χρόνια από τώρα όμως μπορεί να τα έχω ξεχάσει(η έστω τις λεπτομέρειες) και όταν θα διαβάζω το ημερολόγιο αυτό το κενό που θα υπάρχει αυτόν τον καιρό ίσως να μην μπορώ να το εξηγήσω.. πως θα αντιδράσω τότε; θα πω μάλλον δεν είχε γίνει τίποτα; η θα ψιλοθυμάμαι και θα καταριέμαι τον εαυτό μου του παρελθόντος που ήταν τόσο αδύναμος και δεν έγραψε τι συνέβη για να μην χαλάσει το όνειρο και την ψευδαίσθηση του; που τότε μάλλον δεν θα έχει πια καμία σημασία;
κρατάω το ημερολόγιο για το τώρα ή για το μετά; η προφανής απάντηση μοιάζει το μετά, αλλά αυτό συνεπάγεται πως θα έπρεπε να γράψω εκεί.. άρα την απορίπτω γιατί δεν νιώθω έτοιμος ακόμα, ελπίζω σύντομα να είμαι (για χάρη του μελλοντικού εαυτού μου)
από την άλλη όσο λιγότερο γράφω εκεί μέσα τόσο περισσότερο γράφω εδω πέρα (και είναι αυτό καλό;)
μου ρθε να γράψω τι σημασία έχουν αυτά για οποιονδήποτε; αλλά αμέσως σκέφτηκα γιατί πρέπει να έχουν σημασία; άλλωστε τίποτα δεν έχει σημασία και νόημα σε αυτόν τον κόσμο,
-έτσι δεν πιστεύουμε;
-ναι έτσι πιστεύουμε..
-το δημοσιεύω λοιπόν;
-ναι..
-οκ
τέλεια ταινία. άκουσα λιγάκι τα δυο τραγούδια που έχω στο προηγούμενο ποστ, για να μου φτιάξουν την διάθεση, συγχρόνως όμως έψαχνα στο youtube για το μυστηριώδες κομμάτι των Πυξ Λαξ που λέει "είναι ο χρόνος που φεύγει" (θα σκάσω αν δεν βρω πως μου ήρθε αυτό.. είναι άραγε πράγματι Πυξ Λαξ ή κάτι τελείως διαφορετικό;) και όπως ήταν φυσικό έπεσα με τόση ερωτική απογοήτευση που έχουν τα κομμάτια τους. υπήρχε μια εποχή που τους άκουγα από το πρωί μέχρι το βράδυ, όπως όλοι μας μάλλον.. τώρα δεν μπορώ πια, μόνο σε ιδιαίτερες περιπτώσεις. Βάζοντας στο google "είναι ο χρόνος που φεύγει" και περιορίζοντας την έρευνα σε σελίδες γραμμένες στα ελληνικά, εμφάνισε και το blog μου στην δεύτερη σελίδα, αρχικά με έκανε να χαρώ γιατί σκέφτηκα πως μπορεί κάποιος μέσα από κάποια έρευνα του να οδηγηθεί εδώ.. μετά όμως μια ανησυχητική σκέψη πέρασε από το μυαλό μου, έγραψα jubei και όταν το περιόρισα στα ελληνικά μου εμφάνισε πάλι το blog.. τι θα γινόταν αν κατα τύχη η sister αποφάσιζε να ψάξει στο ίντερνετ για το όνομα του γατιού μας; (δεν είναι απίθανο, εγώ το έχω κάνει) η έρευνα θα την οδηγούσε εδώ.. και αυτό θα κατέστρεφε τα πάντα. Δεν είναι ένα blog για να το διαβάζει η family ούτε και κανείς άλλος από τους γνωστούς μου(εκτός από τους happy few:Ρ που επέλεξα εγώ) τι να κάνω; σκέφτηκα να αλλάξω όνομα στα ποστ, να βγάλω την φώτο του jubei.. τι θα έμενε όμως; :( είμαι σε δυσάρεστη θέση..
προχωράω σε κάτι άσχετο
έχω μέρες να γράψω στο ημερολόγιο μου (δεν το ανοίγω καν τώρα για να δω πόσες ακριβώς)
έχουν συμβεί πράγματα που κανονικά θα έγραφα αλλά τώρα το αποφεύγω γιατί είναι δυσάρεστα και ξέρω πως θα πληγωθώ(πολύ ευαίσθητος μας έγινες)
αναρωτιέμαι αν είναι όμως αυτή η σωστή στάση.. το ότι δεν τα γράφω δεν σημαίνει ότι δεν έγιναν, υπάρχουν μέσα μου και ακόμα και αν το αποφεύγω μου έρχονται στα ξαφνικά
σε τρία χρόνια από τώρα όμως μπορεί να τα έχω ξεχάσει(η έστω τις λεπτομέρειες) και όταν θα διαβάζω το ημερολόγιο αυτό το κενό που θα υπάρχει αυτόν τον καιρό ίσως να μην μπορώ να το εξηγήσω.. πως θα αντιδράσω τότε; θα πω μάλλον δεν είχε γίνει τίποτα; η θα ψιλοθυμάμαι και θα καταριέμαι τον εαυτό μου του παρελθόντος που ήταν τόσο αδύναμος και δεν έγραψε τι συνέβη για να μην χαλάσει το όνειρο και την ψευδαίσθηση του; που τότε μάλλον δεν θα έχει πια καμία σημασία;
κρατάω το ημερολόγιο για το τώρα ή για το μετά; η προφανής απάντηση μοιάζει το μετά, αλλά αυτό συνεπάγεται πως θα έπρεπε να γράψω εκεί.. άρα την απορίπτω γιατί δεν νιώθω έτοιμος ακόμα, ελπίζω σύντομα να είμαι (για χάρη του μελλοντικού εαυτού μου)
από την άλλη όσο λιγότερο γράφω εκεί μέσα τόσο περισσότερο γράφω εδω πέρα (και είναι αυτό καλό;)
μου ρθε να γράψω τι σημασία έχουν αυτά για οποιονδήποτε; αλλά αμέσως σκέφτηκα γιατί πρέπει να έχουν σημασία; άλλωστε τίποτα δεν έχει σημασία και νόημα σε αυτόν τον κόσμο,
-έτσι δεν πιστεύουμε;
-ναι έτσι πιστεύουμε..
-το δημοσιεύω λοιπόν;
-ναι..
-οκ
Juno
Μόλις είδα το Juno, ήταν από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει, οι διάλογοι ήταν τόσο ζωντανοί και έξυπνοι και οι πρωταγωνιστές απίστευτοι, δεν είχα ξαναδεί την Ellen Page και μου άρεσε πάρα πολύ, κατεβάζω τώρα μια ακόμα ταινία της.. τον Michael Cera, τον ήξερα από το Superbad και το Nick and Norah's infinite playlist του πάει αυτό το είδος χαρακτήρα που υποδύεται, το soundtrack επίσης ήταν πολύ καλό και θα βάλω δύο βιντεάκια από το youtube ως δείγμα.. fuck ήταν πολύ καλή ταινία:) όσοι δεν την είδατε δείτε την! δεν θα αποκαλύψω λεπτομέρειες της ιστορίας αλλά δείχνει μια άλλη πλευρά και έναν άλλον τρόπο να αντιμετωπίσει κανείς μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη από ότι έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε και η πρωταγωνίστρια αντιμετωπίζει την κατάσταση με έναν τρόπο που σε κάνει να σκέφτεσαι πως ναι δεν είναι ανάγκη να καταστραφεί η ζωή σου για πάντα, ναι δεν είναι ανάγκη να σκοτώσεις το μωρό επειδή δεν είσαι έτοιμος, φτάνει να έχεις ανθρώπους που θα σε στηρίξουν βέβαια. Οι σχέσεις των ηρώων σε αυτήν την ταινεία είναι αυτό που μου άρεσε πιο πολύ από όλα, βγάζουν μια αλήθεια αν και φαίνονται υπερβολικά καλές για να είναι αληθινές, γιατί όμως πάντα το κακό να είναι αυτό που είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα; το juno έδειξε την άλλη πλευρά και είπε πως και το καλό μπορεί να είναι εξίσου αληθινό.το πρώτο είναι από τους τίτλους αρχής και το δεύτερο ένα τραγούδι που τραγουδάν οι πρωταγωνιστές στο τέλος της ταινείας
Παρασκευή 1 Ιανουαρίου 2010
πριν περάσει ο καιρός
έβγαλα εχθές κάποιες φώτο, στην βιτρίνα ενός μαγαζιού(δεν μπορώ να θυμηθώ που ακριβώς ήταν ή το όνομά του γιατί δεν κοίταξα καθόλου) επειδή μου άρεσε και στην Αριστοτέλους που κατέβηκα για πρώτη φορά εχθές μέχρι το δέντρο και το καράβι, τις βάζω σήμερα πριν περάσουν οι μέρες και δεν θα έχουν καμία σχέση, όπως και να έχει σήμερα είναι πρωτοχρονιά άρα ακόμα γιορτές.
θα ήθελα να πάρω την μικρή υδρόγειο της πρώτης φώτο, την πυξίδα, μία από τις ταμπακέρες αν και δεν καπνίζω, οι φάροι είναι ωραίοι αλλά δεν μου άρεσε το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένοι so.. δεν θα τους έπαιρνα, το ρολόι είναι ωραίο μου θυμίζει Πίτερ Παν για κάποιον λόγο.. από την δεύτερη τον τροχό και το χιονισμένο βουναλάκι και από την τρίτη τον τάρανδο και τις δυο φιγούρες που είναι πίσω του. από την τέταρτη και πέμπτη τίποτα..
θα ήθελα να πάρω την μικρή υδρόγειο της πρώτης φώτο, την πυξίδα, μία από τις ταμπακέρες αν και δεν καπνίζω, οι φάροι είναι ωραίοι αλλά δεν μου άρεσε το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένοι so.. δεν θα τους έπαιρνα, το ρολόι είναι ωραίο μου θυμίζει Πίτερ Παν για κάποιον λόγο.. από την δεύτερη τον τροχό και το χιονισμένο βουναλάκι και από την τρίτη τον τάρανδο και τις δυο φιγούρες που είναι πίσω του. από την τέταρτη και πέμπτη τίποτα..
2010
καλή χρονιά και ο καθένας μας ότι επιθυμεί!
δεν τα πιστεύω και πολύ αλλά τα γράφω..
2 χρόνια μέχρι το τέλος του κόσμου
δεν το πιστεύω καθόλου αλλά το γράφω:Ρ
το πρώτο μήνυμα που μου ήρθε ήταν από ένα πρόσωπο που δεν περίμενα
είναι 1:16 φυσιολογικά (σύμφωνα με τους άλλους) θα έπρεπε να είμαι κάπου έξω και να διασκεδάζω αλλά εγώ είμαι εδώ, δεν ξέρω αν διασκεδάζω(αν διασκέδαζα μάλλον θα το ήξερα) αλλά τουλάχιστον δεν είμαι κάπου έξω και να περνάω χάλια επειδή το απαιτεί η ημέρα.
αυτό είναι το πρώτο ποστ για το 2010 και θέλω να δω πως θα εμφανίζονται οι αναρτήσεις στο πλάι της σελίδας.
πέρασε σχεδόν ένας μήνας από την δημιουργία του blog, την πρώτη εκείνη νύχτα δεν περίμενα να φτάσω μέχρι εδώ, εκείνη η πρώτη ανάρτηση ήταν για να καλύψει την απουσία μιας άλλης ανάρτησης που δεν ερχόταν, άραγε είναι το ίδιο και με τις υπόλοιπες; δεν νομίζω σε κάποιο σημείο άλλαξα εγώ και το blog, τώρα γράφω για να με βρώ υποτίθεται
συχνά όμως γράφω και με χάνω
αλλά όπως και να έχει γράφω (σπουδαία δουλειά:Ρ)
μέσα στην ατελείωτη κίνηση των πραγμάτων και το χάος των συναισθημάτων αυτό το blog ελπίζω να είναι το σταθερό μου σημείο
μερικές φορές είμαι γελοίος και μερικές φορές είμαι υπερβολικός αλλά θέλω να πιστεύω πως πάντα είμαι αληθινός
τα λέμε:)
δεν τα πιστεύω και πολύ αλλά τα γράφω..
2 χρόνια μέχρι το τέλος του κόσμου
δεν το πιστεύω καθόλου αλλά το γράφω:Ρ
το πρώτο μήνυμα που μου ήρθε ήταν από ένα πρόσωπο που δεν περίμενα
είναι 1:16 φυσιολογικά (σύμφωνα με τους άλλους) θα έπρεπε να είμαι κάπου έξω και να διασκεδάζω αλλά εγώ είμαι εδώ, δεν ξέρω αν διασκεδάζω(αν διασκέδαζα μάλλον θα το ήξερα) αλλά τουλάχιστον δεν είμαι κάπου έξω και να περνάω χάλια επειδή το απαιτεί η ημέρα.
αυτό είναι το πρώτο ποστ για το 2010 και θέλω να δω πως θα εμφανίζονται οι αναρτήσεις στο πλάι της σελίδας.
πέρασε σχεδόν ένας μήνας από την δημιουργία του blog, την πρώτη εκείνη νύχτα δεν περίμενα να φτάσω μέχρι εδώ, εκείνη η πρώτη ανάρτηση ήταν για να καλύψει την απουσία μιας άλλης ανάρτησης που δεν ερχόταν, άραγε είναι το ίδιο και με τις υπόλοιπες; δεν νομίζω σε κάποιο σημείο άλλαξα εγώ και το blog, τώρα γράφω για να με βρώ υποτίθεται
συχνά όμως γράφω και με χάνω
αλλά όπως και να έχει γράφω (σπουδαία δουλειά:Ρ)
μέσα στην ατελείωτη κίνηση των πραγμάτων και το χάος των συναισθημάτων αυτό το blog ελπίζω να είναι το σταθερό μου σημείο
μερικές φορές είμαι γελοίος και μερικές φορές είμαι υπερβολικός αλλά θέλω να πιστεύω πως πάντα είμαι αληθινός
τα λέμε:)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
