αυτό που περιμένω

περίεργο πόσο κάποιες στιγμές μοιάζουν με άλλες, σε κάνουν να πιστέψεις πως μπορεί να είναι οι άλλες αλλά σαν τα deja vu, όταν σου τύχει ένα από αυτά που νομίζεις πως ξέρεις και την συνέχεια ποτέ δεν γίνεται αυτό που περιμένεις
τα φώτα είναι λαμπερά, ζεστά.. συγχέονται μεταξύ τους, τα όρια μπλέκονται αν και υπάρχουν
η τελευταία νύχτα..

ο καθένας κάτι άλλο

όπως πάντα
γιατί πάντα τις νύχτες;

πάντα μου άρεσαν οι ήχοι της βροχής, τα λάστιχα των αυτοκινήτων στην υγρή άσφαλτο,
έρχονται και φέυγουν, οι ήχοι μακρινοί μετά πιο δυνατοί και πάλι μακρινοί μετά

πάντα μου άρεσε η βροχή, με μελαγχολεί..
έχω μείνει χωρίς όνειρα,
και Εκείνη είναι εκεί, δίπλα μου να μου θυμίζει με την ευτυχία της πόσο μόνος είμαι
ανίκανος για όποιαδήποτε αληθινή επαφή και σύνδεση με κάποιον άνθρωπο

θέλω να σ'αγγίξω και να ακουμπίσω στο παλιό μου ψέμα

διάφορα

ένας τίτλος που από παλιά ήταν κρατημένος για διάφορα αρχεία word, που περιείχαν διάφορα, διάφορα που δεν ταίριαζαν σε κάτι συγκεκριμένο. αν και με τον καιρό αυτά τα διάφορα κατέληγαν να γίνονται κάτι πιο συγκεκριμένο, να αποκτούν μια κάποια συνοχή
οι σκέψεις καταλήγουν πάντα σε σημεία μάλλον, anw..

σκέψεις που τριγυρνάν στο μυαλό μου για μελλοντικές (όπως πάντα) ιστορίες

η απάντηση σε κάτι που αφορά το παρόν και το μέλλον, βρίσκεται στο παρελθόν
κάποιοι ψάχνουν κάτι σημαντικό και δεν μπορούν να το βρουν, εμφανίζεται κάποιος από το παρελθόν και τους λέει πως όταν ήταν νέος είχε συναντήσει κάποιον μυστηριώδη άντρα, αυτόν που ψάχνουν, οι πληροφορίες που τους δίνει βοηθάνε
εκείνος είναι κρυμμένος στο παρελθόν

ένα ερώτημα..
μπορείς να αφήσεις ένα μήνυμα για το μακρινό μέλλον, μπορεί να είναι δύσκολο αλλά μπορεί να γίνει, το να στείλεις ένα μήνυμα όμως στο παρελθόν είναι αδύνατον
πως μπορεί κάποιος στο παρελθόν να δει ένα σημάδι που αφήνεις εσύ στο σήμερα;
ένα μήνυμα στο 2000 π.χ
σε αυτήν την ιστορία δεν μπορούν να υπάρξουν χρονομηχανές, κάτι στην γη ή στον ουρανό πρέπει να είναι η απάντηση
η σκέψη αυτή μου έχει γεννηθεί από πολύ παλιά διαβάζοντας ένα βιβλίο με εβραϊκούς μύθους νομίζω, κάτι για κάποιον βασιλιά, τον Σολομώντα; δεν θυμάμαι, ήθελε να στείλει ένα μήνυμα σε κάποιον μελλοντικό απόγονο του; κάτι σε σχέση με τον σταυρό που σταυρώθηκε ο χριστός, ήταν από το ξύλο ενός δέντρου που υπήρχε στον κήπο της Εδέμ, κάτι με μια γέφυρα, μπερδεμένα τα πράγματα αλλά ο Σολομώντας (αν ήταν αυτός) ήθελε να στείλει ένα μήνυμα στο μακρινό μέλλον και το κατάφερε, εγώ τότε σκέφτηκα πως θα μπορούσαν να στείλουν κάποιοι ένα μήνυμα σε εκείνον

ένα μυστικό
κάποιοι γνωρίζουν ένα μυστικό, κάποιος άλλος τυχαία αποκτάει γνώση σχετικά με το μυστικό αυτό, προσπαθεί να το πει αλλά ή το λέει σε λάθος ανθρώπους και το μυστικό παραμένει μυστικό, ή δεν τον πιστεύουν
αν το μυστικό αποκαλυπτόταν θα σώζονταν, όπως επίσης και αν τον πίστευαν

η εικόνα πάνω απεικονίζει τον πύργο της Βαβέλ, ποια η σχέση; κάποια θα υπάρχει
αν πίστευα στον θεό θα ζήλευα την πίστη τους, τόσο σίγουροι ήταν πως υπάρχει που έφτιαξαν έναν πύργο για να τον πλησιάσουν
*ok τώρα έψαξα στην γουίκι για τον πύργο και δεν τον έφτιαξαν για να τον πλησιάσουν αλλά ακόμα και έτσι..

όταν όλα τελειώσουν.. τίποτα δεν θα σημαίνει τίποτα
παλεύουμε για το εφήμερο που μοιάζει παντοτινό στις σύντομες ζωές μας

Για να μ'αγαπάς

ένα τραγούδι που άκουσα σήμερα!

θα βρεθεί αργότερα, ίσως (ζύμη cουρού)

οι γιορτές μοιάζουν να έχουν χάσει το νόημα τους, τουλάχιστον το θρησκευτικό
μπορεί μόνο για μένα, τουλάχιστον ήμουν ελεύθερος από τα δεσμά της νηστείας
και ενώ γύρω μου έβλεπα τους άλλους να βασανίζονται νηστεύοντας ακόμα και από το λάδι εγώ έτρωγα ότι μου κατέβαινε στο κεφάλι, σε τέτοιον βαθμό που δεν θυμάμαι να έχω νοιώσει πραγματική πείνα εδώ και καμιά βδομάδα, σε τέτοιον βαθμό που εύχομαι να πεινούσα λίγο παραπάνω για να μπορούσα να απολαύσω λίγο περισσότερο τα φαγητά που τρώω, anw.. απλά ένας πρόλογος (ή ίσως και το κυρίως θέμα, ποιος ξέρει..)

πράγματα που πρόσεξα, τώρα μου ήρθε αυτό..

όταν φοράς γυαλιά και πας να ανοίξεις τον φούρνο τα γυαλιά σου θολώνουν από τους ατμούς..
the same και όταν τρως ζεστή σούπα:Ρ
η φυσιολογική ανθρώπινη αντίδραση όταν σε καίει κάτι (π.χ ένα σκεύος) είναι να το αφήσεις
αν όμως έχεις συνηθίσει στο να καίγεσαι το ξεπερνάς και κάνεις πρώτα αυτό που θέλεις να κάνεις και το αφήνεις μετά, επίσης δεν ουρλιάζεις με το παραμικρό κάψιμο
μέχρι προσφάτως δεν είχα συνειδητοποιήσει κάτι προφανές, πως ξέρω να ψήνω
μπορεί να ψήνω για τρία χρόνια τώρα στην δουλειά, αλλά η σιγουριά και η αυτοπεποίθηση μου επί του θέματος σταματούσε εκεί, όταν ήμουν στο σπίτι και ψήναμε κάτι πάντα θα ρωτούσα κάποιον άλλον, μέχρι προχθές που ήμουν μόνος μου και έψηνα κάτι λουκάνικα και όταν είχαν γίνει τα έβγαλα χωρίς αμφιβολία για το αν ήταν έτοιμα, ήξερα πως ήταν
αυτό που πάντα παραμένει δύσκολο τουλάχιστον για μένα είναι το κοτόπουλο, έψηνα ένα φιλέτο και παρόλο που ήμουν σίγουρος πως ήταν έτοιμο το έκοψα για να το δω από μέσα, και ήταν όντως έτοιμο

προχθές (όλα συμβαίνουν στο προχθές!) έφτιαξα κάτι πιτάκια και καθώς τα έφτιαχνα έβγαλα φωτογραφίες με σκοπό να τις ανεβάσω εδώ και να μοιραστώ τις δημιουργίες μου, δεν το έκανα προχθές αλλά το κάνω σήμερα..
η ζύμη είναι μια ζύμη κουρού τουλάχιστον έτσι λέγεται, αν και είναι διαφορετική από ότι ζύμη κουρού έχω δοκιμάσει στο παρελθόν, και αυτό είναι καλό!
έβαλα μια φώτο πάνω με τα ψημένα πιτάκια, συνεχίζω..
η ζύμη αυτή η επονομαζόμενη κουρού (κουρού2 στο τετράδιο της μαμάς μου) είναι μια ζύμη που μου ξέφευγε και την αναζητούσα από τα παιδικά μου χρόνια
η θεία μου όταν ήμασταν μικροί έφτιαχνε κάτι τυροπιτάκια και λουκανοπιτάκια με τέτοια ζύμη και αυτόν τον τρόπο τυλίγματος σαν κρουασανάκια (οπτικά) αλλά μετά από κάποιο σημείο για κάποιον λόγο σταμάτησε, ίσως έχασε την συνταγή.. κάθε φορά που της έλεγα έλεγε πως την είχε αλλά πάντα έβγαινε κάτι άλλο.. άσε που δεν τα τύλιγε άλλο πια με αυτόν τον τρόπο
μέχρι που μια μέρα στην δουλειά μια κοπέλα έφερε κάτι τυροπιτάκια που ήταν τυλιγμένα έτσι και είπα, μήπως..;;; και ήταν όντως αυτή η ζύμη, η τουλάχιστον έμοιαζε αρκετά
την πήρα λοιπόν και την έδωσα στην μητέρα μου, εκείνη έφτιαξε λουκανοπιτάκια αλλά.. δεν τα τύλιξε έτσι.. μια μικρή απογοήτευση, και επίσης η συνταγή μάλλον θέλει παραπάνω αλάτι από ότι λέει
anw ήμουν μόνος αυτές τις μέρες και είχα χρόνο και είπα να κάνω και εγώ μια προσπάθεια και την έφτιαξα, οι ζύμες είναι περίεργο πράγμα.. μάλλον δύσκολο ειδικά όταν το προσπαθείς για πρώτη φορά αλλά τελικά όλα πήγαν καλά
ακολουθεί η συνταγή.. δεν θέλω να γράψω κουρού αλλά τι να κάνω; ας την πούμε Cουρού
1 κούπα νερό χλιαρό
1 κούπα γάλα
1 κούπα λάδι
1 κουτάλι αλάτι
1 μαγιά
αλεύρι όσο πάρει (ούτε πολύ σκληρή ούτε πολή μαλακή η ζύμη..)

αλάτι πιστεύω πως θέλει πιο πολύ αλλά όποιος την δοκιμάσει ας κάνει μια δόση έτσι και αν δεν του αρέσει την επόμενη φορά βάζει πιο πολύ

για την γέμιση χρησιμοποίησα φιλέτο κοτόπουλο (όχι αυτό στο οποίο αναφέρομαι πιο πάνω)
μπέικον και κόκκινη πιπεριά
και επίσης έκανα και μερικά με λουκάνικο (όχι αυτό στο οποίο αναφέρομαι πιο πάνω:Ρ)


για να βγει το σχήμα έτσι πρέπει να κόψεις το ζυμάρι σε τριγωνάκια βάζεις την γέμιση στην βάση του τριγώνου και τυλίγεις προς την κορυφή
για να φαίνονται πιο ωραία μπορείς να τα αλοίψεις με αυγό πριν το ψήσιμο αλλά εγώ δεν είχα!
αυτά.. μάλλον θα ακολουθήσουν μερικές ακόμα σκέψεις αργότερα αλλά πρέπει να μαγειρέψω.., χρησιμοποίησα το μαγείρεμα σαν διέξοδο και το χρησιμοποιώ ακόμα

απ'ότι λέει το google