φρυγανισμένο ψωμί

πέρασα από κάπου, από κάποιο μαγαζί δεν μπορώ να θυμηθώ τώρα πιο και μου ήρθε η μυρωδιά του φρυγανισμένου ψωμιού, με ταξίδεψε καμιά δεκαριά χρόνια πίσω, πιο πολλά μάλλον 13-14.. όταν δούλευα σε ένα ξενοδοχείο και έφτιαχνα το πρωινό, τις φέτες από το ψωμί του τοστ που περνούσα από την σαλαμάνδρα για να ψηθούν, αναρωτήθηκα για ποιον λόγο έψηναν το ψωμάκι, αν έφτιαχναν κλαμπ σάντουιτς ή κάτι άλλο, πολύ περίεργο που δεν μπορώ να θυμηθώ που το μύρισα, θυμάμαι όμως την μυρωδιά και την απορία μου για το τι μπορεί να φτιάχνουν με το ψωμί αυτό.
ο χρόνος κυλάει και μοιάζει να ζω μηχανικά την ζωή μου, δεν μπορώ να βρώ κάποιον λόγο, κάποιο κίνητρο.. θεωρώ μπούρδες πως τα κίνητρα και τα νοήματα είναι εσωτερικά, ότι και να κάνουμε πάντα το κάνουμε για κάποιον λόγο που είναι έξω από τον εαυτό μας, αντιδρούμε σε ένα εξωτερικό ερέθισμα, θέλουμε να προκαλέσουμε κάτι, μια αλλαγή, οτιδήποτε..
προσπαθώ τελευταία να βάλω στόχους σχετικά με την δουλειά και να προσπαθώ να τους πετύχω, να έχω αυτό να με τραβάει προς τα εμπρός, έχω βαρεθεί το βάλτωμα και την ρουτίνα..  την επανάπαυαση.. σκέφτομαι πως αν καταστρεφόμασταν ίσως προσπαθούσα πιο πολύ
σήμερα σκεφτόμουν πάλι Εκείνη (συνέχεια την σκέφτομαι αλλά οκ) σκεφτόμουν μια συγκεκριμένη συζήτηση μας και πως είναι δυνατόν να έχουμε μοιραστεί τέτοιες στιγμές και τώρα να είμαστε έτσι, μου φαίνεται αδύνατον, μη λογικό τουλάχιστον, πόσο μπορεί να διαφέρει ένας άνθρωπος από έναν άλλον; αν εμένα μου είναι τόσο δύσκολο εσένα πως σου είναι τόσο εύκολο; ο τζούμπεη θέλει να έρθει στην αγκαλιά μου αλλά δεν τον αφήνω και νευριάζει :P νομίζει οτι μπορεί να πηγαίνει συνέχεια όπου θέλει και να μας αντιμετωπίζει σαν έπιπλα!!
νομίζω πως μια κοπέλα δείχνει ένα κάποιο ενδιαφέρον αλλά ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τα σημάδια αυτά οπότε μπορεί να είναι απλά η φαντασία μου ( αν και ΔΕΝ το νομίζω) 

μερικές φορές τα πράγματα μένουν για πάντα χαμένα, δεν τα κερδίζεις η δεν τα βρίσκεις ποτέ ξανά, σαν να προσπαθείς, μάταια, από το σήμερα να πιάσεις κάτι στο χθες

ανάμεσα

στιγμές ανάμεσα στις στιγμές, τις τελευταίες δυο μέρες η απουσία σου για κάποιον λόγο είναι πιο έντονη από οτι συνήθως, τριγυρνάω διαρκώς μέσα στις αναμνήσεις μας, στις κοινές μας στιγμές, μου εμφανίζονται άλλες καινούριες που δεν ζήσαμε αλλά θα μπορούσαμε να είχαμε ζήσει.. έχω κολήσει με εκείνη την νυχτερινή μας βόλτα μετά την δουλειά στην γέφυρα, την περίεργη εκείνη νύχτα που φυσούσε και ψιχάλισε για λίγο, σου ανέβασα κανα δυο φορές την κουκούλα της ζακέτας σου αλλά ο αέρας στην έριχνε, δεν στην ανέβασα ξανά όταν συνειδητοποίησα πως προτιμούσες να βρέχεσαι
πριν μια βδομάδα έσπασες την σιωπή σου με μια εικόνα, μου έστειλες κάτι που ήταν δικό μας και από τότε κάθε φορά που μπαίνω στο ίντερνετ από το κινητό περιμένω να δω μήπως έστειλες κάτι καινούριο, αναρωτιέμαι αν υπάρχουν οι λέξεις που θα μπορούσαν να σε κάνουν να επιστρέψεις, δεν θέλω να σε ξεχασω
άσχετο 1: βλέπω κάτι αρχαίες σειρές του μέγκα
άσχετο 2: αγόρασα ένα σχοινάκι γιατί το youtube με έπεισε πως είναι η καλύτερη γυμναστική :P

αναρωτιέμαι αν θα δημιουργήσουμε ξανά καινούριες αναμνήσεις, αν σε ξαναδώ και αν μιλήσουμε.. ή για πάντα θα μείνεις μακρυά, προσπαθώ να θυμάμαι την φωνή σου.. τα καταφέρνω με συγκεκριμένες λέξεις, το όνομά μου και κάποιες βλακείες που έλεγες συχνά
εχθές πήγα για πρώτη φορά στο καζίνο και πέρασα από εκείνη την γέφυρα που είχαμε πάει βόλτα μια φορά μετά την δουλειά και σκέφτηκα πως δεν ξαναπήγαμε και πως δεν βγάλαμε τις φώτο που είχαμε πει πως θα βγάλουμε.. πέρασα και από το νοσοκομείο που έκανες την εγχείρηση στο χέρι σου και θυμήθηκα τις επισκέψεις μου εκεί, τις διαδρομές και άλλες μικρές στιγμές εκεί μαζί σου, είναι πολύ δύσκολο..
στο καζίνο πήγα με την αδελφή μου και μια φίλη μου, χάσαμε.. (όπως ήταν αναμενόμενο) είχαμε συγκεκριμένα χρήματα για να παίξουμε οπότε δεν ήταν και τόσο βαριά.. συναντήσαμε μια γιαγιά κοντά στα φρουτάκια που ήταν όσο πιο κοντά μπορεί να είναι μια γιαγιά στο στερεότυπο των γιαγιάδων που παίζουν φρουτάκια, μας είδε εκεί να περιεργαζόμαστε τις μηχανές και μας έπιασε την κουβέντα, μας είπες πως κάθε φορά που έρχεται παίζει πάνω από 600 ευρώ και όταν της είπαμε πως είχαμε από ένα πενηντάρικο γέλασε, μας είπε πως δύσκολα να κερδίσουμε με τόσα λίγα λεφτά, μας έδειξε την αγαπημένη της μηχανή η οποία δίνει λεφτά και μας είπε πως αν βάλουμε και τα 150 ευρώ μαζί ίσως κερδίσουμε κάτι.. δεν το κάναμε.. πρέπει να μας πέρασε για πολύ μικρούς γιατί ανέφερε πως δεν πρέπει να παίζουμε τα λεφτά που μας δίνουν οι γονείς μας αλλά μόνο αυτά που θα παίρνουμε όταν δουλεύουμε :P παίξαμε στην ρουλέτα!! χάσαμε.. κάποια στιγμή ένιωσα πως μπορεί κάποιος να κολλήσει..

αλλαντίν

προσπαθώ να μην αφήσω το τώρα να επηρεάσει το τότε, δεν ξέρω αν τα καταφέρνω, η στάση σου τώρα με κάνει να αμφισβητώ όλες τις προηγούμενες στιγμές και το κατά πόσο ήταν αληθινές, πέρασε ένα παιδί σήμερα από το μαγαζί που δούλευε στο μαγαζί που πήγαμε στα γενέθλιά μου, με έκανε να σκεφτώ εκείνη την μέρα και αναπόφευκτα να την συγκρίνω με το σήμερα, πόση απόσταση.. και έχουν περάσει μόνο 3 μήνες, έχω πάρει μαζί μου στην δουλειά και διαβάζω τα απογεύματα το μαγικό δέρμα, είχα μια πολύ έντονη επιθυμία να το διαβάσω, γύριζε πολύ καιρό στο μυαλό μου (πρέπει να περιγράψω μια φορά την μέρα που πήγα και το αγόρασα, ήταν μουντή βροχερή και καταθλιπτική λες και ο καιρός αντανακλούσε την διάθεσή μου) μια φορά που μιλούσαμε για βιβλία και ήθελα να σου πάρω ένα σου είχα πει να σου έπαιρνα αυτό και με ρώτησες την υπόθεση και όταν σου είπα τα ισοπέδωσες όλα λέγοντας μου ή μάλλον ρωτώντας με αν θα σου έπαιρνα αλλαντίν να διαβάσεις.. :P μετά μου είπες να μην σου πάρω τον Μικρό πρίγκηπα γιατί στον έχουν πάρει 3 φορες και δεν μπόρεσες να το διαβάσεις καμία.. (δεν είχα τέτοιο σκοπό έτσι και αλλιώς ευτυχώς) μου ανέφερες κάποια βιβλία του Καραγάτση που θα ήθελες να διαβάσεις αλλά εγώ για τους δικούς μου λόγους σου είπα πως δεν θα σου έπαιρνα κανένα από αυτά.. τέσπα.. χαζομάρες μνήμες.. νιώθω, νομίζω, ελπίζω πως απλά είσαι κάπου μακρυά και κάποια στιγμή θα επιστρέψεις..

φθινόπωρο και βροχή

επέστρεφα σήμερα το βράδυ από την δουλειά, κοντά στο σπίτι μου πέρασα από ένα σημείο που ήταν γεμάτο από πεσμένα κίτρινα φύλλα σκέφτηκα πως ήταν πολύ όμορφη εικόνα, τα πεσμένα φύλλα ο δρόμος που γυάλιζε από την βροχή, να έβγαζα φώτο και να το ανέβαζα στο instagram ; να το δείξω σε όλους για να το δεις και εσύ
δεν έβγαλα, δεν ανέβασα.. αυτήν την στιγμή θα ήθελα να είχαμε ζήσει απόψε, να επιστρέφαμε μαζί και να βλέπαμε αυτήν την εικόνα, η μαλακία είναι πως ότι και να γίνει όποια και αν έρθει μετά δεν θα μπορέσω να ζήσω αυτά που θα ήθελα να ζήσω μαζί σου, μπορεί να ζήσω ομορφότερα και καλύτερα αλλά όχι τα ίδια, αυτή η σκέψη με θλίβει με ένα περίεργο τρόπο είναι τόσο απόλυτη και οριστική..

άκουσα αυτό το τραγούδι σήμερα στο γυμναστήριο, ή μάλλον μια εκδοχή αυτού του τραγουδιού, μου άρεσε παλιότερα αλλά είχα ξεχάσει την ύπαρξη του, έχω καιρό να γράψω γιατί ξέρω πως όλα θα περιστρέφονται γύρω από ένα σημείο, έχω χάσει την ελπίδα οπότε δεν μένει τίποτα να διηγηθώ, μόνο ίσως κάποιο παραλήρημα στο μέλλον για τα μάτια σου, τα μαλλιά σου και την φωνή σου