το τελευταίο φως

το τελευταίο φως της ζωής μας
μόλις είδα την φώτο σκέφτηκα πως θα μου άρεσε όταν πεθάνω να με έθαβαν σε κάποιο τόσο ωραίο νεκροταφείο
μακάβριο λίγο το θέμα αλλά αληθινό
θα μου άρεσε πραγματικά μια βόλτα στο κοιμητήριο αυτό, ανάμεσα στα δέντρα και στους νεκρούς, ένα παγκάκι και ένα βιβλίο με ιστορίες για πράγματα που έχουν χαθεί από καιρό


η φώτο είναι από αυτό το άρθρο της ανεξάντλητης πηγής

Prypiat

συνεχίζω και σήμερα με τις εικόνες, και πάλι από την ανεξάντλητη πηγή της wikipedia!
Prypiat, είναι το όνομα της πόλης και βρίσκεται στην Ουκρανία 100 χλμ. από το Κίεβο, χτίστηκε το 1970 για να στεγάσει τους εργάτες και τους επιστήμονες που θα δούλευαν στο εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας του Τσέρνομπιλ. με πληθυσμό 50.000 κατοίκων εκκενώθηκε σε δύο μέρες μετά το πυρηνικό ατύχημα τον Αύγουστο του 1986.

έχει κάτι το ποιητικό, ο τροχός κάτι που συμβολίζει την διασκέδαση, σε κάνει να τον φαντάζεσαι νύχτα με αναμμένα τα φώτα του να γυρίζει και πάνω του άνθρωποι που περνάνε ευχάριστα τον χρόνο τους. και τώρα κοιτάζεις την φωτογραφία και βλέπεις την απόλυτη μοναξιά, ξέρεις πως δεν ακούγεται κανένας ήχος και πως ο τροχός αυτός έχει να γυρίσει πάνω από 20 χρόνια, βλέπεις τις πλατείες άδειες και λες πως ο κόσμος μπορεί να είναι στα σπίτια του αλλά διαβάζεις σε ποια πόλη είναι τραβηγμένη η φώτο και ξέρεις πως δεν μένει πια κανένας εκεί. κάπως σαν το τέλος του κόσμου ή της ανθρωπότητας, εμείς θα χαθούμε, μπορεί και μέσα σε ένα πρωινό, παγωμένο σαν και αυτό και όλα όσα έχουμε φτιάξει θα μείνουν πίσω μας, χωρίς κανέναν σκοπό, απλά μνημεία, θα υπάρχει όμως κανείς για να αναρωτηθεί τον σκοπό της ύπαρξης τους;

PS. υπάρχει ένα ενδιαφέρον σχόλιο στην πρώτη ανάρτηση αυτού του μπλογκ, την οποία καλό είναι να επισκέπτεστε ανά διαστήματα γιατί υποψιάζομαι πως θα υπάρξουν και άλλα σχόλια ενδιαφέροντα και μη

σημύδες

μια ακόμα εικόνα, και πάλι από τις σελίδες της wikipedia. την βρήκα μέσα στο άρθρο Attachment theory που είχε στην πρώτη σελίδα σήμερα, η φωτογραφία του άρθρου ήταν μια οικογένεια Εσκιμώων και μου τράβηξε την προσοχή. (βρείτε το και διαβάστε το.. )
η περιγραφή της πιο πάνω φωτογραφίας είναι "μια νεαρή γυναίκα με λαστιχένιες μπότες περπατάει μέσα σε ένα λασπώδες ξέφωτο σε ένα δάσος κοντά στην φάρμα για ταράνδους Κοστρόμα, ακολουθούμενη από έναν πολύ μικρό τάρανδο που προσπαθεί να την ακολουθήσει " τι μου τράβηξε την προσοχή; πρώτον.. γενικά είναι ωραία φώτο, δεύτερον τα δέντρα που είναι σημύδες και έχω μια ψύχωση από όταν διάβασα ένα βιβλίο που ο ήρωας περιπλανιόταν συνεχώς σε δάση από σημύδες και εγώ προσπαθούσα να φανταστώ τι είναι αυτές οι σημύδες και πως μοιάζουν. τρίτον τα χρώματα της φώτο που είναι τόσο ψυχρά.. τέταρτον το 70΄ς 80'ς looκ της νεαρής γυναίκας με λαστιχένιες μπότες. πέμπτον η καλύβα στο πίσω μέρος και ο φράχτης έκτον οι λάσπες και τα υγρά χόρτα και έβδομον όλα τα υπόλοιπα..
θα ήθελα να είμαι στο μέρος που απεικονίζει αυτή η φωτογραφία, να σηκωνόμουν το πρωί και να έκανα έναν μεγάλο περίπατο σε ένα δάσος από σημύδες, κάτω από τα πόδια μου το χώμα υγρό και αλλού λάσπη.. η ατμόσφαιρα κρύα και όλα να μοιάζουν σταματημένα, μόνο μερικά πουλιά ίσως να ακούγονται και οι κινήσεις μικρών ζώων ανάμεσα στα χόρτα και στα πεσμένα κλαδιά.
έχουμε χάσει τόσο πολύ την επαφή με την φύση.. όχι την ιδανική μορφή.. αλλά την καθημερινή, πότε είναι η τελευταία φορά που πιάσατε υγρό χώμα, η που μυρίσατε την πρωινή δροσιά στον κορμό κάποιου δέντρου;
εγώ πάντως έχει πολύ καιρό..