Τετάρτη 7 Ιουλίου 2010
SENORITA-JAMES
ο καιρός πάει να μου χαλάσει τα σχέδια.. τι βλακία! γιατί να αρχίσει να βρέχει τώρα; τεσπά..
το τραγούδι αυτό εκτός από τέλειο, περιέχει τον μυστηριώδη, γεμάτο νοήματα και συμβολισμούς στίχο, don't treat me like a god, treat me like a dog i'll come home to you, to you...
τον σκέφτομαι συνεχώς και ψάχνω κάποιο νόημα, μπορεί κάποιος να μου δώσει μια εξήγηση; μια οποιαδήποτε εξήγηση..
Τρίτη 6 Ιουλίου 2010
το χαμόγελο σου
θα φύγει για τρεις μέρες.. θα πάει σε ένα μέρος που σφίγγεται η καρδιά της απλά και μόνο στην σκέψη του, μπορώ να φανταστώ πως νοιώθει γιατί υπάρχει και για μένα ένα τέτοιο μέρος, κάπου που δεν υπάρχει καμία χαρά και όταν είμαι εκεί μοιάζουν όλα μακρινά, σκοτεινά και απρόσιτα
δεν της το έχω πει και τώρα που το σκέφτομαι έπρεπε να το είχα κάνει
αυτήν την φορά δεν θα είναι όπως τις άλλες όμως γιατί θα μιλάμε και ελπίζω να μπορέσω να την κάνω να δραπετεύει για λίγο από εκεί, έστω και στιγμές
σκέφτομαι.. τι περίεργο..
πόσες φορές με έχει βοηθήσει με τον ίδιο τρόπο χωρίς να το συνειδητοποιεί
θέλω να την ακούσω να γελάει! ή να δω το χαμόγελο της
δεν της το έχω πει και τώρα που το σκέφτομαι έπρεπε να το είχα κάνει
αυτήν την φορά δεν θα είναι όπως τις άλλες όμως γιατί θα μιλάμε και ελπίζω να μπορέσω να την κάνω να δραπετεύει για λίγο από εκεί, έστω και στιγμές
σκέφτομαι.. τι περίεργο..
πόσες φορές με έχει βοηθήσει με τον ίδιο τρόπο χωρίς να το συνειδητοποιεί
θέλω να την ακούσω να γελάει! ή να δω το χαμόγελο της
Δευτέρα 5 Ιουλίου 2010
σούπα
έχω ένα μικρό πρόβλημα με τις λέξεις τις τελευταίες ημέρες, μάλλον πρέπει να βρω ένα καινούριο είδος ποστ μέχρι να επανέλθω στον παλιό "καλό" εαυτό μου
ο τζούμπεη τρέχει σαν τρελός κυνηγώντας ένα από τα μπαλάκια του
πιο παλιά έβαζα τις φώτο και έλεγα τις ιστορίες τους, μετά ήταν τα μικρά twitter posts, ανάμεσα τους απλά τραγούδια
τι είναι αυτό που θα καλύψει το κενό τώρα;
αυτό που έλεγα κάποτε πως θα γίνει, σχετικά με τα τραγούδια στο μπλογ, έγινε
αντί να ψάχνω στο youtube τώρα βρίσκω εδώ μέσα μερικά από τα αγαπημένα μου και μαζί με αυτά την εκάστοτε διάθεση
ακούω το the greatest, από το my blueberry nights.. ένα από τα ποστ στο οποίο επιστρέφω συχνά
είπα να διαβάσω λίγο σήμερα αλλά δεν μπόρεσα να καθήσω
το μυαλό μου είναι σούπα
έχουν γίνει διάφορα αλλά δεν τα έγραψα γιατί ξέρω πως σε λίγο θα χάσουν το νόημα τους
περνάω μάλλον καλά αλλά δεν μπορώ να νοιώσω τίποτα αληθινά
ο τζούμπεη τρέχει σαν τρελός κυνηγώντας ένα από τα μπαλάκια του
πιο παλιά έβαζα τις φώτο και έλεγα τις ιστορίες τους, μετά ήταν τα μικρά twitter posts, ανάμεσα τους απλά τραγούδια
τι είναι αυτό που θα καλύψει το κενό τώρα;
αυτό που έλεγα κάποτε πως θα γίνει, σχετικά με τα τραγούδια στο μπλογ, έγινε
αντί να ψάχνω στο youtube τώρα βρίσκω εδώ μέσα μερικά από τα αγαπημένα μου και μαζί με αυτά την εκάστοτε διάθεση
ακούω το the greatest, από το my blueberry nights.. ένα από τα ποστ στο οποίο επιστρέφω συχνά
είπα να διαβάσω λίγο σήμερα αλλά δεν μπόρεσα να καθήσω
το μυαλό μου είναι σούπα
έχουν γίνει διάφορα αλλά δεν τα έγραψα γιατί ξέρω πως σε λίγο θα χάσουν το νόημα τους
περνάω μάλλον καλά αλλά δεν μπορώ να νοιώσω τίποτα αληθινά
Κυριακή 4 Ιουλίου 2010
Σάββατο 3 Ιουλίου 2010
Παρασκευή 2 Ιουλίου 2010
Wrestle Jam '88
.
μια ταινία που αξίζει να δει κανείς..
μια σκηνή που μου έκανε εντύπωση για διάφορους λόγους είναι εκείνη που ο Ρουρκ φωνάζει ένα παιδάκι στο τροχόσπιτο του για να παίξουν Νιντέντο και βάζει ένα παιχνίδι πάλης που τον είχε ως playable character και μάλιστα είχε και την special move του εκείνο το πήδημα από την κορυφή των σχοινιών του ρινγκ, στην σύγχρονη εποχή το παιχνίδι εκείνο, η κονσόλα ήταν τόσο ξεπερασμένη (το παιδάκι του μιλούσε για διάφορα σύγχρονα παιχνίδια με 3d γραφικά κτλπ αλλά ο Ρουρκ δεν καταλάβαινε τίποτα) αλλά για τον Ρουρκ ήτανε ακόμα ένα ενθύμιο της παλιάς του δόξας και ένας τρόπος σύνδεσης με τον μικρό, να παίζουν video games..
όλα είχαν περάσει αλλά εκείνος υπήρχε και το παιχνίδι υπήρχε και το παιδάκι υπήρχε και πιθανόν να θυμόταν ακόμα κάποιες ευχάριστες στιγμές που πέρασαν παίζοντας το συγκεκριμένο παιχνίδι
EDIT AT 2:04 am (Σαββάτο)
http://kotaku.com/5158834/the-making-of-wrestle-jam-the-wrestlers-unsung-hero
ένα σάιτ που περιγράφει την δημιουργία του παιχνιδιού
μια ταινία που αξίζει να δει κανείς..
μια σκηνή που μου έκανε εντύπωση για διάφορους λόγους είναι εκείνη που ο Ρουρκ φωνάζει ένα παιδάκι στο τροχόσπιτο του για να παίξουν Νιντέντο και βάζει ένα παιχνίδι πάλης που τον είχε ως playable character και μάλιστα είχε και την special move του εκείνο το πήδημα από την κορυφή των σχοινιών του ρινγκ, στην σύγχρονη εποχή το παιχνίδι εκείνο, η κονσόλα ήταν τόσο ξεπερασμένη (το παιδάκι του μιλούσε για διάφορα σύγχρονα παιχνίδια με 3d γραφικά κτλπ αλλά ο Ρουρκ δεν καταλάβαινε τίποτα) αλλά για τον Ρουρκ ήτανε ακόμα ένα ενθύμιο της παλιάς του δόξας και ένας τρόπος σύνδεσης με τον μικρό, να παίζουν video games..
όλα είχαν περάσει αλλά εκείνος υπήρχε και το παιχνίδι υπήρχε και το παιδάκι υπήρχε και πιθανόν να θυμόταν ακόμα κάποιες ευχάριστες στιγμές που πέρασαν παίζοντας το συγκεκριμένο παιχνίδι
EDIT AT 2:04 am (Σαββάτο)
http://kotaku.com/5158834/the-making-of-wrestle-jam-the-wrestlers-unsung-hero
ένα σάιτ που περιγράφει την δημιουργία του παιχνιδιού
Πέμπτη 1 Ιουλίου 2010
βιαστικό ποστ
μία ανάρτηση της οποίας ο μοναδικός σκοπός είναι να μην χάσω την ημέρα, σχόλασα πριν λίγο και πρέπει να πάω κάπου και δεν προβλέπεται να επιστρέψω στο σπίτι πριν τις 12, οπότε..
είμαι σε ένα ίντερνετ καφέ, πόσο περίεργο μου φαίνεται να μπαίνω στο μπλογκ από εδώ, από τον έξω κόσμο
ζήτησα το πιο απομακρισμένο pc, είμαι ακριβώς δίπλα στο παράθυρο, και σκέφτομαι πως κάποιος μανιακός μου αναγνώστης θα με δει να γράφω και θα πει εσυ είσαι ο commentator? :P
τεσπά..
είχα κάποια σχέδια για σήμερα, όχι Τα Σχέδια αλλά ένα μικρό βήμα προς αυτά.. τα πράγματα άλλαξαν όμως, τεσπά τεσπά..
είμαι σε ένα ίντερνετ καφέ, πόσο περίεργο μου φαίνεται να μπαίνω στο μπλογκ από εδώ, από τον έξω κόσμο
ζήτησα το πιο απομακρισμένο pc, είμαι ακριβώς δίπλα στο παράθυρο, και σκέφτομαι πως κάποιος μανιακός μου αναγνώστης θα με δει να γράφω και θα πει εσυ είσαι ο commentator? :P
τεσπά..
είχα κάποια σχέδια για σήμερα, όχι Τα Σχέδια αλλά ένα μικρό βήμα προς αυτά.. τα πράγματα άλλαξαν όμως, τεσπά τεσπά..
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
