σημειώσεις- περιμένοντας

τα παρακάτω τα έγραψα την προηγούμενη βδομάδα στην δουλειά, περιμένοντας να περάσει η ώρα για να μπω, είχα σκοπό να τα περάσω στο μπλογκ εκείνη την νύχτα αλλά προφανώς δεν το έκανα και σήμερα που έχω χρόνο βρήκα την ευκαιρία, λέξεις λέξεις λέξεις
πολλές έχουν χάσει το νόημα τους και άλλες βρήκαν άλλα νοήματα, έτσι είναι τα πράγματα.. (το τελευταίο σχόλιο είναι γενικό και όχι για το κείμενο που θα ακολουθήσει)

έχω μια ώρα μπροστά μου μέχρι να πιάσω δουλειά, ήρθα νωρίτερα για να κάνω παρέα σε Εκείνη, τώρα είναι πάνω και εγώ κάθομαι στα αποδυτήρια, ακούω τραγούδια στο κινητό μου και αποφάσισα να γράψω κάτι, για να περάσει η ώρα αλλά και απλά για να γράψω, πρέπει να γυρίσω ξανά στο "να μην περάσει μέρα που να μην γράψεις μια γραμμή" στον παλιό μου εαυτό, έτσι όπως είναι τα πράγματα το γράψιμο είναι η μόνη μου σύνδεση, η μόνη μου σύνδεση με κάτι άλλο, με το έξω με το διαφορετικό, ακόμα και αν είναι αυτά τα κοινά πράγματα. το γράψιμο ώς πράξη και όχι ως αποτέλεσμα ή δημιουργία. αναρωτιέμαι αν αργότερα θα βγάζω τα γράμματα μου για να τα περάσω στο μπλογκ. χρησιμοποιώ ένα σημειωματάριο της και ένα στυλό της γιατί δεν ήρθα προετοιμασμένος. πρώτα πεθαίνεις από μέσα, νοιώθω κάπως έτσι, έχω παρατήσει τα πάντα και αφέθηκα στην καθημερινότητα μπορεί κάποιος να ρωτήσει πότε έκανες κάτι διαφορετικό; .. σωστά.. αλλά τώρα το νοιώθω πιο έντονα, ίσως γιατί σταμάτησα να έχω όνειρα, η ζωή μου μάλλον δεν θα έχει καμία εξέλιξη.. όσα ήθελα να κάνω μοιάζουν αδύνατα γιατί προέχει το να δουλεύω για να ζήσω, θα είναι για πάντα έτσι; τεσπα δεν μου αρέσει η κατεύθυνση στην οποία οδηγεί το κείμενο αυτό.. dido white flag, φραπές.. φοράω την μπλούζα της δουλειάς, σε λίγο θα είμαι ψητάς. είδα προχθές το πρώτο επεισόδιο του house season 7, ήταν πολύ ευτυχισμένο και χαρούμενο για τα γούστα μου, αναρωτιέμαι τι θα γίνει και θα στραβώσουν ξανά όλα (όπως θα έπρεπε) το τελευταίο επεισόδιο της season 6 έμοιαζε τέλειο, ο house κατεστραμμένος και μόνος έτοιμος να κυλήσει ξανά στα vicodin μέχρι που εμφανίστηκε η cuddy και του είπε πως τον αγαπάει.. happy end??? στο house??? η Κάντι φίλησε το ακρωτηριασμένο μέρος του ποδιού του House, πόσο εύκολο να φιλάς, να αγγίζεις να αγαπάς το τέλειο, και πόσο δύσκολο το ημιτελές το διαφορετικό το άσχημο
το ότι είναι πιο δύσκολο άραγε το κάνει και πιο αληθινό;
σε λίγο πρέπει να ανέβω για δουλειά οπότε κάπου εδώ τελειώνουν οι σημειώσεις, γύρω στις 11 θα είμαι και πάλι ελεύθερος για να κάνω την νυχτερινή μου διαδρομή.. αλλάζει ο καιρός και μου αρέσει :)

nescafe season premiere

εάν αυτό το μπλογκ ήταν σειρά τώρα μάλλον θα βρισκόμασταν στην season 2
στην εικόνα πιο πάνω είναι ο "πρωινός" καφές μου.. το πρωινός σε εισαγωγικά γιατί τον ήπια γύρω στις 4 αλλά δεν έχει σημασία, τότε ξύπνησα, τότε τον ήπια.. πριν λίγο διάβαζα ένα κείμενο του Έκο για την ιδιωτικότητα και την προστασία της και αμέσως μετά έρχομαι και γράφω εδώ :Ρ τι να σημαίνει άραγε αυτό..
αν εξαιρέσουμε έναν Νες που ήπια την προηγούμενη βδομάδα από ένα μπουγατσατζίδικο πακέτο αυτός είναι ο πρώτος ζεστός καφές που πίνω την καινούρια αυτή "χρονιά"
το χρονιά σε εισαγωγικά αλλά είναι περιττό το να εξηγήσω το γιατί..
οι καινούριες σαιζόν των σειρών ξεκίνησαν.. είδα το πρώτο επεισόδιο απο το the big bang theory, έχω δει τα τα δύο πρώτα από house και σε λίγο θα δω το τρίτο.. stargate φίλε μου skeptikisti δεν έχω δει ακόμα γιατί.. (ντροπή μου:( ) δεν τέλειωσα ακόμα.. (!) την πρώτη season.. κατεβάζω την τρίτη του Dexter, τελειώνω την τρίτη του Gossip girl και θα αρχίσω την τέταρτη και ξεκίνησα να βλέπω μια καινούρια σειρά που λέγεται the Event.. μυστηρίου.. no lost this season και αισθάνομαι κάπως lost, η αγαπημένη μου συνήθεια τελείωσε.. :(
σαν να ξεκίνησαν λίγο νωρίς τα κρύα φέτος ή ίσως έτσι να μου φαίνεται..

soundtrack of the night

στην αγκαλιά σου θα θελα για πάντοτε να ζούσα..

οι ζωές των άλλων

μόνο μπροστά στην απώλεια, στην σκέψη πως θα χαθεί αυτό που έχουμε
επέστρεφα
έφυγα από μια καινούρια στάση και πέρασα από νέους δρόμους, τελικά τα πράγματα αλλάζουν
είδα μία μπλούζα που θα ήτανε ωραίο δώρο για Εκείνη
καθόμουν δίπλα στο παράθυρο και φυσούσε, σκέφτηκα το φθινόπωρο και τον χειμώνα που θα έρθουν, τις νύχτες που θα ακούω την βροχή
θα είμαστε μαζί;
μαλώσαμε, θα τα ξαναβρούμε
αλλά το διάστημα που ήμασταν μακρυά ήτανε σαν μια ματιά στο μέλλον που θα είμαστε χώρια
ένοιωσα πόσο μίζερη και άδεια θα είναι η ζωή μου
μια υπενθύμιση μάλλον

η διαδρομή που κάνω με το λεωφορείο τα βράδια που επιστρέφω από την δουλειά, είναι ο προσωπικός χρόνος που μου λείπει, ο χρόνος που είχα με τον εαυτό μου παλιότερα που περίμενα στην Στάση
ανάμεσα σε όλους τους επιβάτες τον καθένα με τα προβλήματα του υπάρχω και εγώ, απόμακρος να νιώθω πως είμαι από αλλού
πως όλοι ζούνε τέλειες ζωές
ξέρω πως δεν είναι έτσι
τέσπα..

πως θα με θυμάται; όταν όλα τελειώσουν;
πως θα με θυμάσαι; όταν όλα τελειώσουν;
η ανησυχία για τις αναμνήσεις της
ποια αλήθεια βλέπει και ποια θα θυμάται
όταν όλα τελειώσουν
δεν τελειώνει ποτέ τίποτα, σε ένα μέλλον είμαστε μαζί για πάντα
και σε ένα παρελθόν δεν γνωριστήκαμε ποτέ
τώρα κοιμάσαι και σου είπα καληνύχτα

μία γυναίκα με ένα πράσινο φόρεμα κάθεται κάτω από ένα δέντρο και κοιτάει κάπου μακρυά, έξω από τον πίνακα, με ανησυχεί που δεν γνωρίζω τι βλέπει και τι περιμένει, ποιον περιμένει
το βλέμμα της

μου είπες να σταματήσω και το έκανα

οι βροχές που ξεκίνησαν και η συννεφιά, το φθινόπωρο που ήρθε, δεν ξέρω αλλά αντί να το βλέπω σαν το ξεκίνημα μιας καινούριας εποχής, σαν το πέρασμα από το παλιό στο καινούριο το βλέπω σαν μια επιστροφή, σαν ένα πισωγύρισμα
όλα θέλω να επιστρέφουν, να πηγαίνουν στο πίσω, τίποτα καινούριο δεν μπορεί να υπάρξει και όσα καινούρια έρχονται θέλω να τα χρησιμοποιήσω για να κερδίσω κάποιες χαμένες στιγμές του παρελθόντος
πάντα τα ίδια..

i can't sleep alone anymore need someone here with me

all i ever wanted and moooreee my dreams are fighting for, never ending nightmare always there instead of you, never ending nightmare punishing me for the things i do, never ending nightmare no escape this time from you..

διαβάζοντας το ποστ του Κέβιν, και ειδικά το σημείο που λέει πως Εκείνη είναι το τελευταίο πράγμα που θέλει να βλέπει πριν κοιμηθεί και το πρώτο όταν θα ξυπνήσει, σκέφτηκα την δική μου περίπτωση, το έζησα για λίγο καιρό και όντως είναι ωραίο, αλλά μου φαίνεται ακόμα πιο ωραίο, ακόμα πιο σημαντικό αυτό που έζησα μια άλλη νύχτα, πριν να είμαστε ακόμα μαζί, μιλούσαμε στο msn με κάμερα, Εκείνη μάλλον μεθυσμένη, να θέλει να αφήσουμε την κάμερα ανοιχτή όλη νύχτα για να κοιμηθούμε μαζί..
να κοιμάται νωρίτερα από εμένα και εγώ να σκέφτομαι πως θα ήταν αν κοιμόμασταν πραγματικά μαζί καθώς με έπαιρνε ο ύπνος ακούγοντας την βιαστική ανάσα της μέσα από το μαύρο της οθόνης

όλα μοιάζουν να εξασθενούν όταν περάσεις στο μετά
και αυτό που είναι σημαντικό είναι οι ελπίδες που έχεις και τα όνειρα για όσα κάποια μέρα θα γίνουν, μέχρι να φτάσει αυτή η μέρα, μετά δεν ξέρω τι υπάρχει