η πράσινη βάρκα

όταν όλα αλλάζουν και χάνουν το νόημα τους
κοιτάς το παρελθόν και αυτό που υπήρχε
το παρόν μοιάζει να γλυστά προς τα πίσω και να αλλοιώνει τις αναμνήσεις
υπήρξε άραγε ποτέ αυτό που θυμάσαι;
ή μήπως υπάρχει το τώρα;
όλα αλλάζουν, γίνονται κάτι άλλο και αυτό το κάτι άλλο κάτι άλλο
μαζί με αυτά και εμείς, πονάμε γιατί δεν καταλαβαίνουμε πως αυτά που επιθυμούμε έχουν χαθεί
και μαζί με αυτά και εμείς οι ίδιοι
κάποιος άλλος τώρα υπάρχει και εμείς νομίζουμε πως είμαστε αυτός

Αληθινές Ιστορίες

αυτό που δεν μου αρέσει στις Αληθινές Ιστορίες είναι ότι γνωρίζουμε το τέλος τους, ξέρουμε πως έχουν τελειώσει και τα πράγματα δεν αλλάζουν
το ίδιο πράγμα άρχισε να με ενοχλεί και στο μπλογκ, είναι ένα ημερολόγιο, οι αληθινές μου ημέρες
νοιώθω να με περιορίζει αυτό το γεγονός, τι μπορώ να γράψω όταν με περιορίζει η πραγματικότητα της ημέρας που πέρασε; όταν ο καθένας γνωρίζει πως ο κεντρικός χαρακτήρας είμαι εγώ; και όλες οι σκέψεις, οι επιθυμίες και τα προβλήματα αφορούν εμένα;
δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε αυτό που θέλω να πω, θα ήθελα να γράφω σαν να μην πρόκειται για μένα
και δεν είναι λύση να γράφω στον τρίτο ενικό:Ρ
ίσως είναι μια μαλακία της στιγμής
μία λύση θα ήταν να ανακαλύψω ένα χειρόγραφο με το ημερολόγιο και τις σκέψεις κάποιου άγνωστου ανθρώπου και να τις αναρτώ και ανάμεσα τους να παρεμβάλω και δικές μου, έτσι κανείς δεν θα μπορούσε να καταλάβει ποιές είναι οι δικές μου και ποιες οι δικές του, κάποτε ίσως να ξεχνούσα και εγώ

βουτιά στο παρελθόν

.
η τελεία.
είχα γράψει 5 γραμμές από το ποστ, όταν συνειδητοποίησα πως δεν θα το δημοσίευα αλλά έγραψα μερικές ακόμα πριν το σβήσω
μάλλον έγραφα για τον εαυτό μου.
σχεδόν όπως πάντα δηλαδή.
τον τελευταίο καιρό έχω ψιλοπαγιδευτεί, δεν θα με πιάσει πάλι η γκρίνια, απλά το αναφέρω..
μου έχει λείψει ο παλιός καιρός, μια συγκεκριμένη περίοδος της ζωής μου εδώ.. (εδώ στην Θεσσαλονίκη)
δεν είχα πιάσει ακόμα δουλειά, υποτίθεται πως πήγαινα στην σχολή και παρακολουθούσα τα μαθήματα, το έκανα αλλά όχι εντατικά.. και όποτε πήγαινα και ένοιωθα και την παραμικρή υποψία βαρεμάρας έφευγα
αυτό που έκανα εντατικά τότε, ήταν να διαβάζω, πήγαινα συχνά στην δημοτική βιβλιοθήκη και δανειζόμουν βιβλία, λογοτεχνία, ιστορία, φιλοσοφία, επιστήμη
μου έχει λείψει αυτή η περίοδος, μέσα στα βιβλία που μιλούσαν για σπουδαία πράγματα ένοιωθα και εγώ σπουδαίος, η σχολή ήταν κάπου εκεί δίπλα (εννοώ στην άκρη του μυαλού μου) δεν με πίεζε ο χρόνος, δεν είχα αποδεχθεί πως είναι αδιέξοδο και απλά το αντιμετώπιζα σαν κάτι μακρινό.
περνούσα τις ώρες μου έτσι λοιπόν, διαβάζοντας και ονειροπολώντας.. ανάμεσα σε αυτά προσπαθούσα να γράψω κάτι και εγώ, δεν έβγαινε όμως και τίποτα, το πολύ πολύ κανένα δίστιχο
δεν με ενοχλούσε όμως, κάτι ήταν και αυτό, και επίσης η χαρά της ανάγνωσης και η πνευματική κούραση από την προσπάθεια να εμπεδώσω αυτά που διάβαζα με άφηναν με μια κάποια εξάντληση που με βοηθούσε να δικαιολογήσω τον εαυτό μου για το ότι δεν έγραφα τίποτα.
τώρα που το ξανασκέφτομαι, αυτό που μου λείπει είναι το οτι δεν πολυσκεφτόμουν το μέλλον
σαν εκείνη η εποχή να μπορούσε να διαρκέσει για πάντα, με βιβλία, σκέψεις και βλακίες χωρίς να χρειαστεί ποτέ να ασχοληθώ με το τώρα και αυτά που σημαίνει το τώρα για το μετά.

η ζέστη όπως πάντα σε εκείνο το διαμέρισμα ήταν αφόρητη, μόνιμος καύσωνας και ας ήτανε περασμένα μεσάνυχτα
είχα ανάγκη να γράψω, όχι όμως σε χαρτί, ήθελα να δω την φωτεινή οθόνη του υπολογιστή, την λευκή σελίδα της Word, και αφού το λαπτοπ ήτανε στον τεχνικό (να τον κάνει ο θεός) έκανα ότι καλύτερο μπορούσα, ξέθαψα το παλιό desktop computer μου και το σύνδεσα, το άναβα από καιρό σε καιρό και κάθε φορά ήταν σαν ιεροτελεστία (έπαιρνε ένα τέταρτο για να ανοίξει)
μέχρι να ανοίξει διαμόρφωσα το δωμάτιο, έφερα τον ανεμιστήρα κοντά μου (έκανε μόνο θόρυβο και δεν έβγαζε σχεδόν καθόλου αέρα) και πήρα από την κουζίνα ένα χυμό πορτοκάλι με πολλά παγάκια (η Zero δεν νομίζω πως υπήρχε τότε) δεν διψούσα και πολύ αλλά για κάποιον λόγο, περισσότερο ίσως σκηνογραφικό ήθελα να έχω δίπλα μου ένα ποτήρι με χυμό.

χάζευα το πληκτρολόγιο, σκονισμένο.. μου άρεσαν τα σημάδια του χρόνου πάνω του, τα πλήκτρα που χρησιμοποιούσα πιο συχνά είχανε γίνει πολύ λεία και γυαλιστερά.
όταν επιτέλους άνοιξε, βρέθηκα να κάνω αυτά που έκανα και όταν ήταν ο κύριος υπολογιστής μου αυτός. έπαιξα μια παρτίδα μπιλιάρδο σε ένα πολύ ξεπερασμένο παιχνίδι, άκουσα τραγούδια που είχανε μείνει από τις αρχές του 2000, είδα παλιές φωτογραφίες και κατέληξα να διαβάζω αυτά που είχα γράψει κάποτε αντί να γράψω κάτι καινούριο. για άλλη μια φορά η επιθυμία της ανάγνωσης ξεπέρασε την ανάγκη της συγγραφής.
μια βουτιά στο παρελθόν
για λίγες μέρες μετά, συνέχιζα να τον έχω στημένο στην μέση του σαλονιού και να τον ανοίγω καθημερινά, τις περισσότερες φορές διάβαζα και δεν έγραφα αλλά υπήρξαν και στιγμές που έγραφα, αυτό που είχε σημασία ήταν οτι το βουητό του ήταν η απόδειξη πως εκείνη η εποχή (μια ακόμα παλιότερη εποχή) υπήρξε πραγματικά

γκρίνια..

η δουλειά μου έχει την χαρακτηριστική ιδιότητα να με απορροφά τελείως.. να με αλλάζει να με κάνει δικό της, είναι ένας άλλος κόσμος και εγώ εκεί γίνομαι κάποιος άλλος (όχι ο Άλλος, απλά κάποιος άλλος..)
με το που πηγαίνω εκεί, ή μάλλον από κάποιο σημείο νωρίτερα, και χρονικό και χωρικό (χρόνος γύρω στην μία ώρα, χώρος, όταν βγαίνω από το σπίτι; όταν στρίβω στην γωνία πριν το μαγαζί; όταν πλησιάζω στα πρώτα τραπεζάκια μας; δεν είναι και πολύ ξεκάθαρο) αλλάζω, αλλάζει ο τρόπος που βλέπω τα πράγματα. είναι σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από το Εκεί, σαν όλος ο κόσμος να είναι το Εκεί. δεν υπάρχει έξω.
μου φαίνονται τόσο σημαντικά τα πάντα.. τα προβλήματα που έχω εκεί μέσα μοιάζουν να είναι τα μοναδικά και μεγεθύνονται.. φαίνονται τεράστια
δεν θέλω να πω πως δεν μου αρέσει η δουλειά μου ή ότι όλα είναι τραγικά, απλά όταν είμαι εκεί δυσκολεύομαι να θυμηθώ τον έξω κόσμο, τους έξω ανθρώπους, τις κοινωνικές μου σχέσεις με τους υπόλοιπους εξωτερικούς παρατηρητές
μου κάνει κακό αυτό το πράγμα αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει τρόπος να το αλλάξω
σκεφτόμουν σήμερα το μέλλον, πως θα είμαι Εκεί για ποιος ξέρει πόσο καιρό ακόμα.. αν θέλω να πάω σε ιδιωτική σχολή πρέπει να δουλεύω για να πληρώνω τα δίδακτρα..
πως θα συνεχίσω;
κάποιος μπορεί να πει, επικεντρώσου στον στόχο! ναι θα περάσεις μίζερα (με μερικά σύντομα διαλείμματα) αλλά κάποτε θα τελειώσεις και θα ασχοληθείς με κάτι που πραγματικά σου αρέσει και αυτές οι δύσκολες εποχές είναι ο μοναδικός τρόπος για να φτάσεις σε εκείνες τις ωραίες μελλοντικές εποχές.
ναι ίσως.. αλλά πως θα περάσουν αυτά τα χρόνια;
όπως πέρασαν και τα προηγούμενα δύο

τουλάχιστον πρέπει να αλλάξω τον τρόπο με τον οποίο λειτουργώ όταν βρίσκομαι Εκεί, πρέπει να θυμάμαι πως υπάρχει και έξω κόσμος και πως ο έξω κόσμος είναι ο αληθινός και όχι εκείνος ο μικρόκοσμος. τα σημαντικά είναι αυτά που συμβαίνουν έξω και όχι εκείνα που συμβαίνουν μέσα
οι ζωές μας μπλέχτηκαν λόγω των συνθηκών και όχι λόγο επιλογής
Εκείνη βρίσκεται Εκεί
μήπως φταίει αυτό το συναίσθημα που στρεβλώνεται τόσο η άποψη μου για τον κόσμο;
αν δεν υπήρχε Εκείνη Εκεί μήπως το Εκεί έπαυε να είναι τόσο σημαντικό;

η μέρα μετά το φινάλε (του LOST) και επίσης californication season 3 minor spoilers

κανένα ποστ δεν τελειώνει την ώρα που δείχνει η ανάρτηση του.. λέγοντας αυτό και γνωρίζοντας πως η ώρα δεν έχει σημασία συνεχίζω..
άρχισε να κάνει ΠΟΛΥ ζέστη(*) δυστυχώς.. την μισώ!
είδα σήμερα το φινάλε του LOST! δεν θα πω πολλά γιατί θα γράψω ένα ποστ για αυτό, το μόνο που θα πω είναι πως δεν με απογοήτευσε, ήταν το καλύτερο που μπορούσε να γίνει και κάποιες στιγμές ήταν πραγματικά τέλειες! (αν και τώρα που το σκέφτομαι για τις προσδοκίες που δημιούργησαν και όχι για αυτό που πραγματικά σήμαιναν ή δεν σήμαιναν αλλά τεσπά..)
άρχισα την τρίτη season του californication, τι μου έκανε εντύπωση; νούμερο 1 οτι ο Χανκ κάπως είναι στο πρώτο αυτό επεισόδιο, δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς, κάτι με το μαλλί του, το κόντυνε;(**) μου θυμίζει πολύ τον Μόλντερ από τα X-files και αυτό με έβγαλε κάπως εκτός κλίματος.. και επίσης είναι κάπως αδυνατισμένος και μαυρισμένος που επίσης με έβγαλε εκτός.. ποιος ξέρει γιατί;
και νούμερο ντος (που θα έλεγε και ο Χανκ) η guest εμφάνιση της Kathleen Turner! είχα πολύ πολύ καιρό να την δω αυτήν! (η ανεξάντλητη πηγή μου είπε πως ήταν άρρωστη.. αλκοολική και γενικά σκατά!)
επίσης η μπέκα σαν να εγκατέλειψε το γκοθ στυλ της.. αυτό είναι το νούμερο τρία so far..
παρατάω το σύστημα τι μου έκανε εντύπωση και απλά σχολιάζω.. (the commentator)
o Χανκ εύχεται η κόρη του να είναι λεσβία:Ρ σίγουρα πιστεύει πως όλοι οι άνδρες είναι σαν και αυτόν.
η Κάρεν δεν μου αρέσει καθόλου!

*
η ζέστη με αναγκάζει να αλλάζω την συνηθισμένη στάση μου κατά την διάρκεια της συγγραφής.. δεν μπορώ πλέον να έχω για πολύ ώρα το λαπτοπ ακουμπισμένο στα πόδια μου γιατί με ζεσταίνει..
**
πήγα σήμερα να κουρευτώ και έγινε ένα τραγικό ατύχημα.. ο κομμωτής μου τα πήρε όλα με την μηχανή από μια λάθος συνεννόηση και εγώ κατέληξα να μοιάζω με νεοσύλλεκτος.

τελειώσαμε και με τα αστεράκια (ή αστερίσκους.. βάλτε αστερίσκο και σημειώστε το πιο κάτω αν δεν σας φτάνει ο χώρος..)




Εκείνη...

Warren Zevon - My Shit's Fucked Up

η μέρα πριν το φινάλε (του LOST)

αύριο είναι η μεγάλη μέρα..
θα δω το φινάλε του LOST! από ότι ακούω γύρω μου δεν ήταν και ότι το καλύτερο και οι περισσότεροι είναι απογοητευμένοι, δεν έχω ιδέα τι γίνεται και διατηρώ ακόμα την ελπίδα μου πως θα είναι τέλειο!
όπως και να έχει όμως αυτή η σειρά στην διάρκεια της μας χάρισε τόσο όμορφες στιγμές, τόσα μυστήρια και τόση αγωνία, τόσο δυνατούς χαρακτήρες που ακόμα και αν το τέλος δεν είναι αυτό που θα περίμενε κανείς σύμφωνα με τα στάνταρ που έθεσε η σειρά, πρέπει να τους δικαιολογήσουμε. πόση σημασία έχουν πραγματικά οι απαντήσεις; και κάποια πράγματα χάνουν την μαγεία τους όταν απαντηθούν, δεν πιστεύω πως θα γράψω αυτό που θα γράψω αλλά δεν θα με πείραζε να έμεναν μετέωρα αρκετά ερωτήματα και ο καθένας μας να έφτιαχνε το Τέλος στο μυαλό του.