έκανα ένα ταξίδι εχθές.. και αν και επέστρεψα σήμερα νοιώθω πως το ταξίδι δεν τέλειωσε, ήταν να αντιμετωπίσω κάτι σήμερα αλλά δεν έγινε, μετατέθηκε για αύριο, ίσως γι΄ αυτό αισθάνομαι έτσι..
είδα μέρη που είχα ξεχάσει πόσο όμορφα ήταν και θυμήθηκα το πως τα έβλεπα κάποτε, τα κοντινά αλλάζουν αλλά τα μακρινά μένουν ίδια
σαν να μας παρατηρούν αυτά, η ρευστότητα μας σε αντίθεση με την δική σους σταθερότητα
ακόμα και ένα σμήνος πουλιά θα μπορούσε να είναι Εκείνο το σμήνος πουλιών
έκανα ένα λάθος εχθές, μια στιγμή που ένοιωθα απόλυτα αδύναμος και μόνος
όλα περίμεναν αυτήν την στιγμή..
αύριο έρχεται κάτι πολύ δύσκολο που μπορεί να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό την ζωή μου και πρέπει να κερδίσω

soundtrack of the night

το τραγούδι αυτό έπαιζε στο ταξί εχθές όταν επέστρεφα, είχα πολύ καιρό να το ακούσω.. ο ταξιτζής άκουγε Rainbow..

πέρασε μια παλιά φίλη από το μαγαζί, τόσο παλιά που κάθε φορά που έλεγα το όνομα της εντυπωσιαζόμουν με το πόσο πολύ το είχα ξεσυνηθίσει και εντυπωσιαζόμουν επίσης από το πως μπορούσα να το λέω χωρίς να κάνω κάποιο λάθος και να λέω πχ κανένα κοντινό με αυτό όνομα..
οκ δεν είμαστε φίλοι πλέον αν ήμασταν και ποτέ, αλλά μέσα στην λίγη ώρα που μιλήσαμε μπορούσα να δω ποιά ήταν αυτά τα πράγματα που κάποτε την έκαναν τόσο συμπαθητική
πόσο περίεργο ήταν.. είχε βγει από το παρελθόν, ήταν μάρτυρας μιας εποχής, μιας αγαπημένης μου εποχής, ενός εαυτού μου με τον οποίο είχε περισσότερη επαφή εκείνη τώρα παρά εγώ

άλλη μια φορά

η αλήθεια όπως πάντα βρίσκεται στο παρελθόν, στο μυθικό παρελθόν, το πιο απρόσιτο

υπάρχουν κάποια τραγούδια, κάποιες εικόνες που σε πλησιάζουν με έναν μοναδικό τρόπο
φτάνουν σε ένα μέρος του εαυτού σου, σε μια ελάχιστη σχισμή-στιγμή που δεν ξέρεις ούτε εσύ ποια είναι ή τι σημαίνει, μόνο πως είναι κάτι δικό σου, αληθινά δικό σου που χάθηκε και θα θελες να βρεις ξανά

“Jamie: It's my favorite time of day, driving you.
Aurelia: [in Portuguese] It is the saddest part of my day, leaving you.”  

 

MIchael Jackson & Paul McCartney Say Say Say

οι λεκέδες του λαδιού

στο μαγαζί έχουμε χάρτινα τραπεζομάντηλα μιας χρήσης.. η τελευταία μου ασχολία είναι να περνάω με μαύρο μαρκαδοράκι τα περιγράμματα των λεκέδων σχηματίζοντας έτσι κάποιου είδους χάρτη, που όλοι οι λεκέδες είναι τα νησιά μια άγνωστης και τεράστιας νησιωτικής χώρας ή ίσως ένας παγκόσμιος χάρτης κάποιου διαφορετικού κόσμου
μια μέρα σχηματίστηκε ένα τεράστιο νησί που έμοιαζε πολύ με την Αυστραλία μόνο που έλειπε η Νέα Ζηλανδία από τα νότια παράλια και υπήρχε ένα άλλο μεγάλο νησί στην ανατολική πλευρά
PS το κάνω μόνο στο τραπέζι που κάθομαι εγώ ή κάποιος γνωστός και όχι σε τυχαίους άγνωστους:Ρ

ένα τραγούδι που ακούω τελευταία.. 

για να μην τα στείλω αλλού

έγινε αυτό που φοβόμουν..
το μαγαζί άνοιξε, όλα πάνε καλά..
αλλά ακόμα και στις καλύτερες μέρες η χαρά κρατάει πολύ λίγο
δεν μπορώ να νοιώσω κάτι αν δεν το μοιραστώ μαζί σου
τραγικό και ηλίθιο να είμαι ακόμα τόσο εξαρτημένος

δεν ξέρω τι είναι αυτό που με κρατάει, θα ήθελα να το σπάσω και να χαρώ τις στιγμές αυτές που δεν θα ξαναρθούν
να δεχθώ τα πράγματα όπως είναι και πως δεν μπορούν να αλλάξουν