Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

επιστροφή με το δώδεκα, όχι με το δεκατέσσερα!

σήμερα είμαι κουρασμένος.. κλείσαμε νωρίτερα από το κανονικό.. πήγα μια βόλτα με μια φίλη και γύρισα σπίτι, δεν ήθελα να πάω βόλτα αλλά πήγα, ίσως απλά για να πω πως έκανα κάτι και δεν γύρισα αμέσως στο σπίτι, ήταν σχεδόν όλη η βόλτα διαδικαστική, ακόμα και το μέρος που πήγαμε για καφέ, εκεί που πάμε σχεδόν πάντα, στην επιστροφή όμως θυμήθηκε η φίλη μια ιστορία μας από το παρελθόν και σαν όλα να μπήκανε στην θέση τους, νόμιζα πως δεν θα θυμόταν κάτι τέτοιο και εγώ ο ίδιος το είχα ξεχάσει μέχρι που μου το θύμησε, ήταν μια αστεία επιστροφή μας με το λεωφορείο από την δουλειά, μια όμορφη στιγμή γεμάτη οικειότητα.. έχουν περάσει σχεδόν 7 χρόνια από τότε.. συνήθως βλέπω εκείνη την εποχή σαν να είμασταν άλλοι, αλλά σήμερα θυμήθηκα πως είμαστε εμείς

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

χωρίς κεφαλαίο έψιλον

έβγαλε κρύο σήμερα.. και εχθές και προχθές αλλά σήμερα το ένιωσα περισσότερο, άναψα σόμπα..
εχθές ήμουν με μια φίλη σε ένα καφέ, καθόμασταν δίπλα στο παράθυρο, στην τζαμαρία και βλέπαμε έξω τα τραπεζάκια το πεζοδρόμιο, τον δρόμο.. τα αυτοκίνητα τους περαστικούς, εκείνη είχε σχολάσει από την δουλειά της και εγώ είχα τελειώσει νωρίτερα από την δική μου, απέναντι μας ήτανε ένα
ψητοπωλείο που φαινόταν κλειστό από καιρό, είχε τζαμαρία ολόγυρά του και ένα πατάρι, μεγάλα πεζοδρόμια και από τις δυο πλευρές και δέντρα που τα κλαδιά τους ανέβαιναν μέχρι το πατάρι και τα φύλλα τους έμοιαζαν με κισσό όπως κρέμονταν και μπλέκονταν γύρω από το μαγαζί, για λίγο χάθηκα σε πιθανά σενάρια και μελλοντικά σχέδια, τι ωραίο μέρος για να κάνει κανείς μια συνοικιακή ταβέρνα; βγαλμένη από το παρελθόν; η γειτονιά μου άρεσε, είχε κάτι.. ένας φούρνος κοντά ένα σουπερμάρκετ, ένα σχολείο.. μικρά εμπορικά καταστήματα, θα ταίριαζε πολύ ένα ταβερνάκι!
σήμερα είχε γενέθλια Εκείνη.. δεν της έστειλα κάτι, δεν το ένιωθα και δεν ήθελα να το κάνω χωρίς να είναι αληθινό μόνο και μόνο γιατί έτσι συνηθίζεται.. ή ίσως είναι εγωισμός, περιμένω την στιγμή που θα είναι Εκείνη χωρίς κεφαλαίο έψιλον, εκείνη..

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

πρέπει να βρώ έναν τρόπο να κρατήσω τον εαυτό μου μέσα στην ολοκληρωτική μου ήττα..

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

οδηγώντας στο Los Santos

κλείσαμε για τις διακοπές του πάσχα.. έχω μερικές μέρες ελεύθερες να λιώσω και να κάνω ότι θέλω..
πήρα 2 παιχνίδια για το playstation.. δεν ξεκίνησα ακόμα, ακούω ένα τραγούδι τώρα που έμαθα μέσα από το grand theft auto V, μου ξύπνησε μέσα μου την επιθυμία να οδηγήσω στο Los santos μέσα στην νύχτα και να βάλω τον σταθμό που έπαιζε αυτό το τραγούδι, non stop pop νομίζω.. στην real life δεν οδηγώ, ποτέ δεν μου άρεσε και ούτε ασχολήθηκα με αμάξια και μηχανάκια και μου κάνει εντύπωση κάθε φορά όταν με πιάνει αυτή η επιθυμία να επισκεφτώ την πόλη του Los santos και να οδηγήσω, όχι οτι με πιάνει συχνά αλλά με έχει πιάσει σίγουρα κανα δυο τρεις φορές ακόμα, το τραγούδι που άκουσα ήταν το Cooler than me - Mike Posner , επίσης άκουσα ένα τραγούδι και μου άρεσε και όταν έμαθα ποιος το λέει κόντεψα να πεθάνω.. Let me love you.. justin bieber.. :((( πόσο πιο κάτω μπορεί να πέσει κανείς;



Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

για πρώτη φορά αληθινοί

θέλω να σου στείλω μήνυμα.. οπότε ας γράψω καλύτερα εδώ.. μια φώτο σου στο ίνσταγκραμ μου θύμισε το πως έμοιαζες εχθές.. την δεύτερη εκδοχή σου, αυτή στο πεζούλι.. θα έπρεπε να κοιμάμαι αλλά δεν μπορώ, οι τελευταίες μέρες ήταν πολύ δύσκολες σωματικά.. από άποψη κούρασης και δουλειάς, δούλευα τουλάχιστον 12 ώρες και κοιμόμουν ελάχιστα και σήμερα τα ίδια και αύριο πάλι..
το πρωί έφυγα από το σπίτι και πήγα προς το μαγαζί, ο ουρανός ήταν γκρίζος η μέρα μουντή και φυσούσε, ένιωθα πως αντικατόπτριζε την ψυχική μου διάθεση, ήθελα να πέσω στην μέση του δρόμου και να κλάιω, δεν ξέρω γιατί τόσο πολύ αλλά σήμερα είμαι χειρότερα από
ότι εχθές.. ξεχνάω τα θετικά και μένω στο γεγονός
αύριο θα ειμαστε μαζί όλη μέρα.. όλη μέρα.. ίσως για πρώτη φορά αληθινοί μετά από πολύ καιρό, σκέφτομαι την αγαπημένη μου στιγμή της ημέρας, την διαδρομή που κάνουμε κάθε σαββάτο μετά το κλείσιμο πόσο διαφορετική θα είναι αύριο και μέχρι που θα αντέξω να περπατήσω μαζί σου
σήμερα μου έστειλες ένα άσχετο μήνυμα.. μου έκανε εντύπωση δεν περίμενα πως θα έστελνες κάτι μετά το χθεσινό.. από την μία χάρηκα και από την άλλη απογοητέυτηκα γιατί να μην μπορείς να νιώσεις πως δεν μπορούμε να είμαστε όπως ήμασταν; πάω να προσπαθήσω να κοιμηθώ..

καταραμένη δουλειά

αύριο θα βρεθούμε λόγω δουλειάς.. τρομάζω όταν φαντάζομαι πόσο άβολα θα είναι.. ευτυχώς που έρχεται το πάσχα και θα φύγεις..
 

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Της το είπα 2

της το είπα.. έφαγα την χυλόπιτα μου και ησύχασα.. δεν νιώθω χάλια.. πιο πολύ ξελαφρωμένος.. έχω κάποιες ελπίδες ακόμα αλλά για αρχή θα προσπαθήσω να κρατήσω μια απόσταση μπας και μου περάσει και τελειώνουμε
πήγαμε σε ένα μαγαζί που έβλεπε τον αυλόγυρο (:P) της αγίας σοφίας, γουρουνιάσαμε.. δεν μπόρεσα να της το πω εκεί και καταλήξαμε σε ένα πεζούλι στο παρκάκι πάνω από την καμάρα.. εκεί μπόρεσε και έγινε η κουβέντα..
όπως είπα και στην αρχή.. έφαγα χυλόπιτα, κράτησα κάποια θετικά που μου είπε έτσι για να μπορώ αν το θέλω να τροφοδοτώ τις φαντασιώσεις μου, θα προσπαθήσω να μην το κάνω αλλά δεν ξέρω αν θα αντέξω, τώρα θα απομακρυνθούμε εκ των πραγμάτων λόγω των διακοπών του πάσχα και θα είναι ένα ήρεμο διάστημα φοοοου :( κρίμα. :( είδα ένα όνειρο τις προάλλες, καθόμασταν σε έναν καναπέ και με άλλους δυο φίλους μου άσχετους και βλέπαμε στην τηλεόραση για τον σώρρα και τα 600 δις (ότι ναναι..) αυτή ήταν δίπλα μου και σε κάποια φάση αγγίξαμε τα χέρια για μας και για λίγο έπαιζαν τα δάχτυλα μας, δεν θυμάμαι να ένιωσα τόσο ευτυχισμένος ξανά, τουλάχιστον όσο θυμάμαι..
σαν μια ματιά σε ένα παράλληλο σύμπαν στο οποίο θα μπορούσαμε να είμασταν μαζί :((((((((((((((((((((((((((((((((((( γαμώτο..

Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

το ιδανικό παγκάκι

μέσα στις επόμενες μέρες θα της μιλήσω, το έκανα έτσι ώστε να μην μπορώ να κάνω πίσω.. τα πράγματα θα ξεκαθαρίσουν (εκτός αν είναι μη ξεκάθαρα μόνο στο δικό μου μυαλό) προσπαθώ να σκεφτώ ποιος θα ήταν ο ιδανικός τρόπος αλλά δεν νομίζω πως υπάρχει, ούτε εύκολος.. θα είναι αναγκαστικά νύχτα..  σκέφτομαι που μπορούμε να πάμε.. δεν μπορούμε να πάμε σε μαγαζί γιατί πολύ πιθανόν να τελειώσει η κουβέντα σε 5 λεπτά οπότε τι κάνουμε μετά; στο δικό μου μαγαζί δεν μπορούμε γιατί θέλω να είμαστε σε ουδέτερο έδαφος.. η μόνη λύση είναι ένας εξωτερικός χώρος, ένα πάρκο.. ένα παγκάκι κάπου.. προσπαθώ να βρω τις λέξεις..ανησυχώ για την επόμενη ημέρα..

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

υπήρχε ένα ποστ εδώ, αλλά το έσβησα, όλα είναι μάταια

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

ζεστός καφές και βόλτα

σήμερα τέλειωσα νωρίς.. σχετικά νωρίς.. νωρίτερα από άλλες φορές.. είχα όρεξη για βόλτα, πήρα έναν καφέ από δίπλα και κατέβηκα προς την παραλία, η ώρα άλλαξε και δεν είχε βραδιάσει ακόμα τελείως, φυσούσε λίγο και είχε ψύχρα αλλά μου άρεσε, πάλι μου έκανε εντύπωση η έλλειψη σαουντρακ στον πραγματικό κόσμο, μου αρέσει να κοιτάω τα μακρινά φώτα.. ο καφές μου έκαιγε και άλλαζα συνέχεια χέρια γιατί καιγόμουν, τύλιξα μια χαρτοπετσέτα στο τέλος και κάθε δυο τρία βήματα σταματούσα για να πιω από μια γουλιά, πέρασα από την κάτω πλευρά της ρωμαικής αγοράς, ήταν πολύ όμορφα, ο ουρανός ήταν συνεφιασμένος και δεν φαινόταν κανένα αστέρι αλλά κανά δυο φορές τα μάτια μου σαν να έπαιζαν κάποια παιχνίδια και νόμιζα πως έβλεπα ένα, με το που σήκωνα όμως το βλέμα μου για να το δω πιο καθαρά χανόταν (δεν υπήρχε ποτέ)
ήθελα να περπατούσαμε μαζί και μου έλειπε που δεν άκουγα την φωνή σου αλλά από την άλλη δεν θα θελα να περπατάμε μαζί και αλλιώς να το νιώθεις εσύ και αλλιώς να το νιώθω εγώ, οπότε τουλάχιστον για σήμερα καλύτερα που ήμουνα μόνος :)

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

αυτές οι τελευταίες μέρες είναι τόσο ωραίες από άποψη καιρού που ακόμα και εγώ που δεν είμαι της ζέστης και του ήλιου και των καφέδων,  νιώθω φυλακισμένος στην δουλειά.. :( έφυγα για λίγο από το μαγαζί εχθές και προχθές για κάτι ψιλοδουλειές και περπατούσα με τον καφέ στο χέρι και με κοντομάνικη μπλούζα και ένιωθα τόσο ελεύθερος, ευχόμουν να μπορούσα να μην επιστρέψω...
έκανα κάτι διαδρομές κοντά στην παλιά μου γειτονιά αλλά την προσέγγισα από τελείως διαφορετικούς δρόμους, ήταν κάπως περίεργο συναίσθημα, όταν έμενα εκεί η διαδρομή μου ήταν πολύ στάνταρ έπαιρνα έναν συγκεκριμένο δρόμο και πήγαινα, τώρα έφτασα από όλα εκείνα τα δρομάκια που έβλεπα παλιότερα αλλά ποτέ δεν είχα περπατήσει
ήξερα από που ξεκινούσαν και που κατέληγαν αλλά πότε δεν τα είχα περπατήσει, τώρα τα εξερευνούσα και καθυστερούσα στην διαδρομή για να προσέξω περισσότερες λεπτομέρειες, μαγαζιά που κάποτε έβλεπα κάθε μέρα και είχαν χάσει την μοναδικότητα τους γιατί ήταν το μαγαζί που είναι πριν από εκείνο που είναι μετά από εκείνο και μετά από αυτό θα στρίψω και θα ανέβω..
τώρα τα έβλεπα σχεδόν όπως βλέπουν οι τουρίστες την ακρόπολη (καθόλου υπερβολικός)
anw ταξίδεψα λίγο πίσω στον χρόνο, στα πρώτα χρόνια που είχα έρθει στην θεσσαλονίκη, ακόμα και ο εαυτός μου μου έμοιαξε ξένος, εκείνος ο εαυτός μου.. τουλάχιστον δεν ένιωσα όπως κάποτε που πίστευα πως ο παρελθοντικός εαυτός μου είναι ο αληθινός και ο τωρινός η σκιά του..
και κάτι ακόμα άσχετο αλλά δεν πειράζει.. πήγα μετά την δουλειά σε ένα σουβλατζίδικο να πάρω ένα σουβλάκι.. θα έπαιρνα σουβλάκι αλλά τα είδα πολύ μίζερα και να έχουν σταθεί για ώρα οπότε πήρα σουτζουκάκι.. έδωσα την παραγγελία και παρακολουθούσα την κοπέλα που μου έφτιαχνε το σάντουιτς και κανα δυο φορές μου ήρθε η επιθυμία να την διορθώσω και να της πω πως πρέπει να το κάνει.. φυσικά συγκρατήθηκα γιατί θυμήθηκα πόσο εκνευριστικό ήταν όταν κάποτε έκαναν το ίδιο και σε μένα.. (φυσικά εγώ θα της έλεγα πράγματα που είναι σωστά σύμφωνα με την εμπειρία μου αλλά δεν έχει σημασία και πάλι ενοχλητικός θα γινόμουν) το σάντουιτς βγήκε λιγότερο απογοητευτικό από ότι περίμενα οπότε ολα καλά..

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

η ιδανική μορφή

δεν ξέρω (ήθελα να γράψω κσέρω) πως να περιγράψω το πως μοιάζεις, την μορφή σου, την ιδανική μορφή σου, μέσα στην νύχτα προχθές φωτεινή
δεν θυμάμαι να ένιωσα ξανά τόσο έντονα την επιθυμία να σε αγγίξω, να σε φιλήσω
ήμασταν στο μαγαζί κάποιων φίλων και πίναμε, εγώ βότκα και εσύ λικέρ.. ήθελα να πάρω το ποτήρι σου και να ακουμπήσω τα χείλη μου εκεί όπου πριν εσύ ακουμπούσες τα δικά σου, να ενωθούμε έστω και έτσι σε ένα φιλί ετεροχρονισμένο αν αυτή είναι η λέξη που το περιγράφει
είχα ψιλοζαλιστεί γιατί όπως λεν όλοι δεν ξέρω να πίνω (πίνω σπάνια και όταν πίνω ποτό το πίνω λες και είναι αναψυκτικό οπότε με βαράει αμέσως) περπατήσαμε μαζί μέχρι το σημείο που συνήθως χωρίζουν οι δρόμοι μας αλλά συνέχισες ακόμα και με πήγες σχεδόν μέχρι το σπίτι μου, φάγαμε σοκολάτα κάτω από τα φώτα ενός ψιλικατζίδικου και χωριστήκαμε
ακούω τώρα τον παπακωνσταντίνου να τραγουδάει την όμορφη πόλη, τα χλωμά τα φώτα..
όταν είμαστε μαζί είναι σαν να μην υπάρχει τίποτα αλλά όταν χωριστούμε..
μου έριξε μια σφαλιάρα σήμερα η πραγματικότητα, είχα ξεχαστεί για λίγο.. ο ρογκόζιν έλεγε στον πρίγκηπα πως όταν είναι μαζί και τον βλέπει, πιστεύει σε αυτόν αλλά όταν είναι μακρυά αρχίζει αμέσως και αμφιβάλει, μόνο η μορφή του τον έκανε να πιστεύει
όταν είμαστε μαζί και κοιτάω τα μάτια σου δεν βλέπω κανέναν Εκείνον αλλά να που εμφανίζεται όταν δεν σε κοιτώ
η ερμηνεία του Παπακωνσταντίνου έχει κάτι το επικό, και όταν λέει θα γίνεις δικιά μου το λέει με μια conviction, η πόλη θα αλωθεί

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

πήγαμε βόλτα το Σάββατο μετά την δουλειά, χωριστήκαμε για λίγο να περάσουμε από τα σπίτια μας και βρεθήκαμε κοντά στην Καμάρα  (πρωτότυπο μέρος για συνάντηση) ήταν γύρω στις μία και κατεβήκαμε την Ναβαρίνου και πήγαμε προς τον Λευκό πύργο για να περπατήσουμε στην παραλία..
ήμουν κουρασμένος και δεν είχα και πολύ όρεξη αλλά σκέφτηκα πως μετά θα το μετάνιωνα αν δεν ερχόμουν και η βόλτα που δεν θα είχα κάνει μαζί σου θα έπαιρνε στο μυαλό μου μυθικές διαστάσεις, μια ιδανική βραδιά που θα είχα αφήσει να περάσει απλά επειδή ήμουν κουρασμένος, οπότε κατέβηκα..
δεν είχε σχεδόν καθόλου κόσμο (ψιχάλιζε και λίγο που και που) και οι μόνοι τύποι που συναντούσαμε ήταν κάτι μυστήριοι.. σε κάποια φάση πέσαμε σε κάτι που έμοιαζε με αγοραπωλησία και αναρωτήθηκες αν θα μας σκότωναν :Ρ σου είπα πως έχω δει αρκετές ταινίες κουνγκ φου στα νιάτα μου και τώρα dragon ball οπότε δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας, δεν μας σκότωσαν.. πήγαμε μέχρι το Μακεδονία Παλάς και μου είπες πως θα πηγαίναμε σε μια γέφυρα που είχε εκεί στον δρόμο, δεν είχα ξαναπάει.. ένας τύπος (μυστήριος και αυτός) ήταν στην βάση της γέφυρας και άκουγε μουσική σε ένα ραδιοφωνάκι, ανεβήκαμε, ήταν σαν ταινία.. μου άρεσε πολύ, καθήσαμε για λίγο και βλέπαμε τα αμάξια που περνούσαν, εγώ αναρωτήθηκα για τις διαδρομές τους και εσύ για το αν μας έβλεπαν..

την φώτο δεν την έβγαλα εγώ, την βρήκα στο ίντερνετ.. (είπαμε την επόμενη μέρα κρίμα που δεν βγάλαμε φώτο και πως θα βγάλουμε την επόμενη φορά)
επιστρέψαμε μετά από λίγο.. κάναμε την ίδια διαδρομή.. χωρίς περίεργες συναντήσεις αυτήν την φορά, στην επιστροφή κλείστηκες πάλι πίσω από αυτό το καταραμένο τοίχος που υψώνεις ώρες ώρες και δεν μπορούσα να σε πλησιάσω..  έμοιαζε σαν τυχαία να βρεθήκαμε να περπατάμε ο ένας δίπλα στον άλλον και όχι σαν να είχαμε βγει μαζί..
ήσουν λυπημένη αλλά δεν μου έλεγες το γιατί.. και σε κάποια φάση σταμάτησα να προσπαθώ να σου πιάσω την κουβέντα, η κουκούλα από το μπουφάν σου είχε κατέβει και δεν την ανέβασες, τα μαλλιά σου είναι μακρυά και ωραία..
ένα τηλεφώνημα που δέχτηκες με διέλυσε και με επανέφερε στην πραγματικότητα, ήθελα να φύγω τρέχοντας (ή να σε πετάξω στην θάλασσα ή στα αμάξια)
όταν ήρθε η ώρα που χωριστήκαμε ήταν σχεδόν σαν να μην είχε αφήσει κανένα αποτύπωμα πάνω μας η διαδρομή που κάναμε, τουλάχιστον έτσι ένιωθα εγώ για σένα.. εγώ είχα μετανιώσει που ήρθα και άλλα τέτοια ευχάριστα..
δεν ξέρω τι θα γίνει και πότε θα γίνει αλλά νιώθω πως πλησιάζουμε σε ένα τέλος

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

απογοήτευσα τον εαυτό μου.. δεν βρήκα την δύναμη να της το πω..
υπάρχουν δικαιολογίες.. αλλά και πάλι.. ο πραγματικός λόγος είναι πως φοβήθηκα, πως θα χάσω έστω και αυτό το ελάχιστο που έχω
λέγαμε ιστορίες και της ανοίχτηκα όσο ποτέ άλλοτε, το ίδιο και αυτή αλλά όλα μοιάζουν να συμβαίνουν μέσα στην φυσαλίδα που λέγεται σαββατοκύριακο όταν βγαίνουμε από αυτό είναι σαν να είμαστε άλλοι..

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

είδα το Highlander.. είχα κάτι αιώνες ( :P ) να το δω.. παλιά ήταν από τους αγαπημένους μου ήρωες.. πρώτα ο Κόνορ και όταν ξεκίνησε η σειρά ο Ντάνκαν, in the end there can be only one!
πάντα με προβλημάτιζε η πηγή της αθανασίας, με την έννοια από που προέρχονται.. δεν πρόκειτε να αναφέρω τις δύο ταινείες που ασχολήθηκαν με αυτό και η μία ήταν χειρότερη από την άλλη, πρέπει να κάτσω να γράψω ένα φανφίκσιον, αλλά πρώτα πρέπει να βρω ποια μπορεί να είναι η πηγή αυτή.. διάβασα πως πρόκειται να κάνουν reboot και πως θα βγει καινούρια ταινία!

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Στο Όνομα του Ρόδου ο Γουλιέλμος προσπαθεί μαζί με τον Άντσο να χαρτογραφήσει το Οικοδόμημα και την βιβλιοθήκη του χωρίς να έχει πρόσβαση σε αυτό, με την λογική και την εξωτερική παρατήρηση να μπορέσει να δει το άγνωστο που κρύβουν οι τοίχοι του και έναν τρόπο να κινηθεί μέσα σε αυτό χωρίς να χαθεί

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

το λαμπρότερο αστέρι του νυχτερινού ουρανού

εχθές πέρασες από την δουλειά και επειδή τέλειωσα νωρίς πήγαμε βόλτα, δεν σε περίμενα και ήταν πολύ ευχάριστο έτσι που σε είδα ξαφνικά :) κατεβήκαμε στην παραλία και έβγαλα μερικές πολύ όμορφες φωτογραφίες, όμορφες όχι γιατί έκανα κάτι ιδιαίτερο απλά επειδή ήταν όμορφος ο ορίζοντας, ο νυχτερινός ουρανός και η θάλασσα
λίγο πριν φτάσουμε στην παραλία συνειδητοποίησα πως σαν να βιαζόμουν (λες και έπρεπε να φτάσουμε κάπου) και περπατούσα σχεδόν μηχανικά, και σου ζήτησα να προχωρήσουμε λίγο πιο σιγά για να απολαύσουμε περισσότερο την διαδρομή, περπατήσαμε μέχρι τον λευκό πύργο περίπου και μετά ανεβήκαμε προς τα πάνω πήγαμε σε ένα καινούριο σχετικά μαγαζί για να δοκιμάσουμε το φαγητό, ήταν ωραία, δεν είχαμε ξαναπάει ποτέ για φαγητό οι δυο μας, βγάλαμε τις απαραίτητες φώτο τα πιάτα και μετά τα εγχειρίσαμε και τα αναλύσαμε, λέγαμε χαζομάρες και γελούσαμε, σκεφτόμουν πόσο εκείνες οι στιγμές έμοιαζαν με ένα ραντεβού και ας μην ήταν, ήσουν πανέμορφη και γλυκειά, φύγαμε από εκεί και συνεχίσαμε για λίγο ακόμα την βόλτα μας, όταν ήρθε η ώρα να χωριστούμε δεν ήθελα τίποτε άλλο, φοβόμουν πως η καλή μου τύχη δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ ακόμα και ίσως αν πηγαίναμε για ποτό κάτι θα γινόταν και θα στράβωναν όλα..
χωριστήκαμε λοιπόν.. και οι νύχτες μας συνεχίστηκαν για τον καθένα διαφορετικά, όταν τελικά πήρα τον δρόμο για τον σπίτι σκεφτόμουν το πως περάσαμε, διάφορες μικρές στιγμές και χαζογελούσα..
διαφωνούσαμε για το ποιο ήταν ένα αστέρι, εγώ έλεγα πως ήταν η Αφροδίτη και εσύ έλεγες πως ήταν το αστέρι του Βορρά δεν ξέρω αν ήμουν σωστός πάντως εσύ ήσουν λάθος σίγουρα..
άρχισα πάλι να σκέφτομαι μήπως να τα ρισκάρω όλα και να σου μιλήσω και να τελειώνουμε;

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

-γεια σου T.C σου έλειψα;; εμένα μου έλειψες..

έχω αναμμένη την σόμπα πιο πολύ για να με φωτίζει με αυτό το πορτοκαλί ζεστό φως της παρά για να με ζεσταίνει..
κάποια πράγματα μπορεί να είναι μόνο στο μυαλό μου και κάποια άλλα να επιδέχονται πολλές ερμηνείες αλλά κάποια είναι εκεί, γεγονότα, συνέβησαν, τα ένιωσα..
θα χρειαστεί σε λίγο καιρό να διηγηθώ την ιστορία μου με Εκείνη σε μια φίλη και όπως όλες οι ιστορίες πρέπει να έχει μια αρχή και για μένα η Αρχή είναι η παραπάνω πρόταση και ένα βλέμμα σου την επόμενη μέρα σαν να είμαστε συνένοχοι σε κάτι

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

η ζωή όπως θα έπρεπε να είναι


όσες φορές άκουγα αυτό το τραγούδι πάντα νόμιζα πως άκουγα κάτι άλλο, πως ήταν η διασκευή  κάποιου άλλου γνωστού μου τραγουδιού.. τελικά δεν είναι :Ρ άρχισε να κάνει κρύο ξανά, μου αρέσει κάπως..
ακούω το secret smile τώρα..
πάλι σήμερα συγκρούστηκαν οι προσδοκίες μου με την πραγματικότητα, κάτι πάλι θα γίνει φυσικά και θα ξεχαστώ ξανά και θα πιστέψω
αυτός ο κύκλος που μοιάζει να μην τελειώνει ποτέ, μέχρι μια στιγμή να τελειώσει και να πεις τέλειωσε..
σήμερα μου έλεγαν διάφοροι διάφορα πράγματα που σαν κοινό σημείο είχαν την ηλικία μου και το πως λογικά θα έπρεπε να είναι τώρα η ζωή μου, πόσο ξένα μου ακούγονταν αν και μάλλον έτσι κάπως θα έπρεπε να είναι τα πράγματα
και γω μέσα μου νιώθω.. όπως νιώθω, τελείως ανώριμος και ανέτοιμος

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

[Distance-pain]

Fernweh
[Distance-pain]
The distress of always being in familiar surroundings – and the longing to go faraway, beyond the Alps, perhaps to the South, where no one knows our name, and the smells are different in the market place and one is woken up by the sounds of strange bells from the temples. An acknowledgement that we’ll always suspect that life is a bit ‘elsewhere’.

είδα ένα βιντεάκι στο youtube για Γερμανικές σύνθετες λέξεις και έπεσα πάνω σε αυτήν.. μου θύμισε, όπως μάλλον όλα, μια συζήτηση με Εκείνη.. πάντα θα υποψιαζόμαστε πως η ζωή είναι κάπου αλλού..

η ζωή είναι αλλού, συνήθως στις στιγμές που ζούμε αλλά εμείς απουσιάζουμε ή μπορεί το αντίστροφο να είναι πιο αληθινό, δεν ξέρω..

περπατούσα στην συνηθισμένη νυχτερινή διαδρομή μου και σκεφτόμουν τι ωραία που θα ήταν αν βλέπαμε μαζί ένα άνιμε που μου άρεσε πολύ
 

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

δεν μπορώ να γράψω αυτά που θέλω να γράψω αλλά έχω καιρό να γράψω και έχω τύψεις..
λογοκρίνω τον εαυτό μου για να μην πέσω στην μαύρη τρύπα που λέγεται Εκείνη, τέλειωσα τους πρώτους τόμους από 2 βιβλία που διαβάζω παράλληλα, περίεργο πως έτυχε έτσι :Ρ έχω ένα στην δουλειά και ένα στο σπίτι, πρέπει να πάρω αύριο τον δεύτερο τόμο μαζί μου..
πήγα για ένα ποτό μετά την δουλειά σε κάτι φίλους και άκουσα δυο τραγούδια που έχω συνδέσει μαζί της στο μυαλό μου, είμαι σίγουρος πως δεν τα έχει ακούσει ποτέ της και πως αν τα άκουγε δεν θα της άρεσαν.. ίσως και εμένα να μην μάρεσαν αν δεν υπήρχε αυτή
σήμερα είμαι βαθειά απογοητευμένος.. πιο πολύ από μένα γιατί ξεχνάω πολύ εύκολα το προφανές και αφήνομαι σε αυτά τα καταραμένα αν..
είχα την αίσθηση πως τα μάτια της ήταν πιο ανοιχτά από οτι είναι στην πραγματικότητα και όταν ακούω το ένα τραγούδι πάντα σκέφτομαι τα μάτια της να καθρεφτίζουν την θάλασσα

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

επέστρεψα στην δουλειά και ο χρόνος μου περιορίστηκε.. ηρεμία δεν βρήκα φυσικά αλλά βρήκα κάτι να απασχολώ το μυαλό μου, θα έχει δουλειά; δεν θα έχει δουλειά; όπως πάντα.. άλλο ένα ερώτημα που δεν μπορεί να απαντηθεί
τέλειωσα το πρώτο μέρος των περιπετειών του Πιπ σήμερα, έφυγε με την άμαξα για το Λονδίνο όπου θα πάει να γίνει Κύριος.. ένας ήρωας του Μπαλζάκ (νομίζω) αναφώνησε όταν έφτασε στο Παρίσι, και τώρα Παρίσι οι δυο μας! (μπορεί και να το ονειρεύτηκα αλλά νομίζω πως όχι) έτοιμος να το κατακτήσει και ο Ζυλιέν θα έλεγε Στα όπλα!! ο Πιπ το βλέπει σαν ένα μέσο για να κατακτήσει την Εστέλλα, ήθελα να βγάλω φώτο μια σελίδα που κάτι του έλεγε η Μπίντι πριν φύγει για το ταξίδι του και μου φάνηκε πολύ όμορφο αλλά το ξέχασα..

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

η διαδρομή

βγήκα σήμερα για περπάτημα και ακολούθησα την διαδρομή που είχαμε κάνει κάποτε μαζί, απέφυγα μόνο κάποια σημεία που είχε πολύ κόσμο.. περπατούσα και είχα συνεχώς την αίσθηση πως θα σε συναντήσω, λες και κάποια μυστηριώδης δύναμη (η επιθυμία μου;) θα σε έκανε να βγείς και εσύ έξω για περπάτημα και θα πέφταμε ο ένας πάνω στον άλλον, δεν σε συνάντησα φυσικά.. ίσως καλύτερα..
από αύριο τα πράγματα επιστρέφουν στους κανονικούς ρυθμούς τους και θα είμαι συνεχώς στην δουλειά, ελπίζω να βρω κάποια ηρεμία εκεί ή μάλλον κάτι για να κρατάω το μυαλό μου απασχολημένο

συζητήσεις και διάλογοι που δεν έγιναν ποτέ

σήμερα η μέρα ήταν περίεργη, ξεκίνησε από χθες το βράδυ βασικά.. είχα πέσει να κοιμηθώ και στο κεφάλι μου γυρνούσε Εκείνη, έχω εξορίσει τον εαυτό μου μακρυά της και μάλλον έχω αρχίσει να φτάνω στα όρια μου, μέχρι να με πάρει ο ύπνος έφτιαχνα σενάρια στο μυαλό μου, υποθετικούς διαλόγους, τι θα της έλεγα, τι θα μου έλεγε.. τα ίδια πράγματα με διαφορετικές λέξεις, ξανά και ξανά.. με αυτές τις σκέψεις κοιμήθηκα και με τις ίδιες ξύπνησα, προσπάθησα να κάνω πράγματα για να απομακρύνω το μυαλό μου και να το κρατήσω απασχολημένο, έκανα ένα πείραμα για ένα καινούριο πιάτο, κάτι δουλειές, πήγα σε κάποιους φίλους, πήγα σε άλλους φίλους, ξαναπήγα στους πρώτους..  είχα αρχίσει να παραληρώ, τα πάντα έμοιαζαν να μου μιλάν για αυτήν και ξανά υποθετικοί διάλογοι, το κακό με αυτούς είναι ότι όταν δεις τον άλλον μέσα σου νιώθεις πως έχετε ανταλλάξει κουβέντες που δεν έχετε ανταλλάξει

έτσι θα τρέμω; έτσι θα νιώθω τόσο δυστυχής στην πρώτη μονομαχία που θα μου τύχει;

εχθές ο Ζυλιέν Σορέλ έπιασε το χέρι της κυρίας ντε Ρενάλ ένα βράδυ σε έναν κήπο κάτω από ένα δέντρο

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

δεν μου κάλυψαν την ανάγκη μόνο οι φώτο, πρέπει μάλλον να συμπληρώσω και μερικές λέξεις ακόμα..
είμαστε κλειστά λόγω καιρού και έχω αφήσει το βιβλίο μου στο μαγαζί, σκέφτηκα να το φέρω μαζί μου αλλά μετά είπα να το αφήσω εκεί για βραδινή συντροφιά..
ο θερμοσυσσωρευτής στο δωμάτιο μου κάτι έχει και δεν ζεστένει όσο οι άλλοι στο σπίτι και τώρα που έχει τόσο κρύο το δωμάτιο είναι σχεδόν ψυγείο, έφερα μια ηλεκτρική σόμπα αλλά δεν κάνει και πολλά, μόνο τον Τζούμπεη εξυπηρετεί που αράζει μπροστά της και κοιμάται όλη μέρα, απορώ πως δεν καίγεται η γούνα του..
το χιόνι για κάποιον λόγο που δεν μπορώ να προσδιορίσω μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια και μια νύχτα που έχω συνδέσει με το χιόνι (και την τοποθετώ τελείως αυθαίρετα σαν πρωτοχρονιά του 95, μπορεί να είναι μπορεί να μην είναι αλλά για κάποιον λόγω πάντα την σκέφτομαι έτσι) παραμονή πρωτοχρονιάς του 95, ήταν νύχτα και είμασταν σπίτι με τα ξαδέλφια μου και την θεία και τον θείο μου, τότε μέναμε σε δύο σπίτι που τα χώριζε ένας τοίχος (και λέγαμε με τον ξάδελφο μου να ανοίξουμε μια τρύπα γιατί βαριόμασταν να κάνουμε τον γύρω της αυλής :Ρ) και δεν θυμάμαι αν είχε αλλάξει ο χρόνος (θα γινόταν 95;) αλλά έξω το είχε στρώσει και εμείς κάναμε σαν τρελά και θέλαμε να φτιάξουμε χιονάνθρωπο οπωσδήποτε και εκείνη την ώρα και όχι την αυριανή μέρα (γιατί προφανώς τα παιδιά τα θέλουν όλα την ώρα που τα θέλουν) και πρίζαμε τον θείο μου πρώτον να πείσει την θεία και την μαμά μου να μας αφήσουν να βγούμε εκείνη την ώρα έξω και δεύτερον να μας βοηθήσει να φτιάξουμε τον χιονάνθωπο, νομίζω πως τα είχαμε καταφέρει..
προχθές μία γειτόνισσα κατέβηκε με το κοριτσάκι της στο πεζοδρόμιο που ήταν χιονισμένο και παίζανε (mother daughter bonding) και η μικρή χαιρόταν και έπαιζε χιονοπόλεμο και ότι κάνουν τα παιδάκια με το χιόνι, εγώ ήμουν στο μαγαζί και τις έβλεπα μέσα από την τζαμαρία (φοβάμαι να πω βιτρίνα πια.. :( :Ρ) και σκεφτόμουν τι κρίμα να μεγαλώνει μες στην πόλη και να μην έχει μια αυλή να παίζει, πάντως ήταν χαρούμενη οπότε όλα καλά :)

την πρώτη την έβγαλα προχθές που πήγαινα στην δουλειά και την δεύτερη εχθές που είπα να βγω για περπάτημα το βράδυ, είχα ξεχάσει τον ήχο που κάνει το χιόνι όταν το πατάς

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Μεγάλες προσδοκίες

σήμερα κάθησα μέχρι αργά στην δουλειά και πήρα μαζί μου ένα βιβλίο να διαβάσω, είπα να σταματήσω λίγο να ξοδεύω τον χρόνο μου σε βλακίες στο ίντερνετ, διάβασα πιο πολύ το απόγευμα, είχε κρύο.. τόσο κρύο που το αιρκοντίσιον δεν μπορούσε να κάνει τίποτα :( σε κάποια φάση έριξε λίγο ψιλό χιόνι, το έβλεπα μπροστά στις λάμπες, τόσο ψιλό που το παιρνε ο αέρας, το στρωσε στις οροφές κάποιων αυτοκινήτων που ήταν παρκαρισμένα για ώρα.. έπινα νες σε μια κούπα που μου αρέσει πολύ και διάβαζα το βιβλίο μου, μεγάλες προσδοκίες, είχα ξεχάσει πόσο αστείες είναι κάποιες φορές οι περιγραφές του Ντικενς και η παιδική αθωότητα του Πιπ και η αγάπη του για τον Τζο σαν να μου ξελάφρωνε στιγμές στιγμές την ψυχή :)
όταν έφευγα μάζεψα λίγο χιόνι πάνω από ένα αυτοκίνητο και το έτριψα στα χέρια μου, ίσως δεν ξανανιώσω χιόνι για φέτος και ήθελα να θυμάμαι την αίσθηση, το ίδιο έκανα και μέ ένα δέντρο ήθελα να θυμηθώ πως είναι να αγγίζεις έναν παγωμένο κορμό δέντρου, ώρες ώρες είμαι οτι ναναι :P

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

η διάθεση μου έχει πέσει εδώ και δυο βδομάδες περίπου και δεν λέει να ανέβει με τίποτα, ότι και αν κάνω μοιάζει να μην έχει νόημα και πράγματα που νόμιζα πως θα μου προσφέρουν ευχαρίστηση δεν μου πρόσφεραν, οι γιορτές αυτές ήταν από τις πιο θλιβερές που μπορώ να θυμηθώ..  όλα περνάν μέσα από ένα συγκεκριμένο πρίσμα και σαν να μην υπάρχει τίποτα σε αυτόν τον κόσμο που να ναι ανεξάρτητο από Εκείνη
θα προσπαθήσω να χαθώ στην δουλειά, φοβάμαι την στιγμή που θα την δω ξανά, και την περιμένω και την φοβάμαι, πρέπει αύριο να καθαρίσουμε τις τζαμαρίες.. το σχέδιο με το οποίο ερωτεύτηκα θα σβηστεί..
πρέπει να δω έναν εαυτό μου ευτυχισμένο χωρίς Εκείνη και να πιστέψω πως μπορεί να υπάρξει

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

νουντλς με γεύση μανιτάρι

άκουσα το όνειρο στο κύμα το απόγευμα και σε θυμήθηκα, όχι πως σε ξεχνάω και ποτέ, απλά εκείνη την στιγμή σε σκέφτηκα πιο έντονα..
βλέπω μια φώτο σου στο ινσταγκραμ, είσαι κάπου στο λιμάνι, είναι νύχτα και πίσω σου είναι τα φώτα από την απέναντι πλευρά της πόλης, σκέφτηκα μια φορά που πήγαμε βόλτα εκεί και είπες να βγάλουμε μια φώτο αλλά δεν ήθελα και δεν βγάλαμε, ήμουν βλάκας.. ήταν καλοκαίρι και απόγευμα, νομίζω Κυριακή.. τότε πρέπει να είχα παρατηρήσει για πρώτη φορά πως μπορεί να είσαι δίπλα αλλά οι κουβέντες μας σαν να ταξίδευαν χιλιόμετρα για να φτάσουν, μία απόσταση, ένα τοίχος και ξαφνικά μια ρωγμή μια λέξη, μια ματιά στην αλήθεια σου
τρώω κάτι έτοιμα νουντλς με γεύση μανιτάρι, πάντα μου αρέσουν τον χειμώνα.. πολύ πρόσφατα ανακάλυψα τον σωστό τρόπο για να ανοίγεις το φακελάκι με το λάδι και κάθε φορά που το ανοίγω τώρα σωστά απορώ με τον παλιό εαυτό μου, πως παιδευόταν..