Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

αλλαντίν

προσπαθώ να μην αφήσω το τώρα να επηρεάσει το τότε, δεν ξέρω αν τα καταφέρνω, η στάση σου τώρα με κάνει να αμφισβητώ όλες τις προηγούμενες στιγμές και το κατά πόσο ήταν αληθινές, πέρασε ένα παιδί σήμερα από το μαγαζί που δούλευε στο μαγαζί που πήγαμε στα γενέθλιά μου, με έκανε να σκεφτώ εκείνη την μέρα και αναπόφευκτα να την συγκρίνω με το σήμερα, πόση απόσταση.. και έχουν περάσει μόνο 3 μήνες, έχω πάρει μαζί μου στην δουλειά και διαβάζω τα απογεύματα το μαγικό δέρμα, είχα μια πολύ έντονη επιθυμία να το διαβάσω, γύριζε πολύ καιρό στο μυαλό μου (πρέπει να περιγράψω μια φορά την μέρα που πήγα και το αγόρασα, ήταν μουντή βροχερή και καταθλιπτική λες και ο καιρός αντανακλούσε την διάθεσή μου) μια φορά που μιλούσαμε για βιβλία και ήθελα να σου πάρω ένα σου είχα πει να σου έπαιρνα αυτό και με ρώτησες την υπόθεση και όταν σου είπα τα ισοπέδωσες όλα λέγοντας μου ή μάλλον ρωτώντας με αν θα σου έπαιρνα αλλαντίν να διαβάσεις.. :P μετά μου είπες να μην σου πάρω τον Μικρό πρίγκηπα γιατί στον έχουν πάρει 3 φορες και δεν μπόρεσες να το διαβάσεις καμία.. (δεν είχα τέτοιο σκοπό έτσι και αλλιώς ευτυχώς) μου ανέφερες κάποια βιβλία του Καραγάτση που θα ήθελες να διαβάσεις αλλά εγώ για τους δικούς μου λόγους σου είπα πως δεν θα σου έπαιρνα κανένα από αυτά.. τέσπα.. χαζομάρες μνήμες.. νιώθω, νομίζω, ελπίζω πως απλά είσαι κάπου μακρυά και κάποια στιγμή θα επιστρέψεις..

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

φθινόπωρο και βροχή

επέστρεφα σήμερα το βράδυ από την δουλειά, κοντά στο σπίτι μου πέρασα από ένα σημείο που ήταν γεμάτο από πεσμένα κίτρινα φύλλα σκέφτηκα πως ήταν πολύ όμορφη εικόνα, τα πεσμένα φύλλα ο δρόμος που γυάλιζε από την βροχή, να έβγαζα φώτο και να το ανέβαζα στο instagram ; να το δείξω σε όλους για να το δεις και εσύ
δεν έβγαλα, δεν ανέβασα.. αυτήν την στιγμή θα ήθελα να είχαμε ζήσει απόψε, να επιστρέφαμε μαζί και να βλέπαμε αυτήν την εικόνα, η μαλακία είναι πως ότι και να γίνει όποια και αν έρθει μετά δεν θα μπορέσω να ζήσω αυτά που θα ήθελα να ζήσω μαζί σου, μπορεί να ζήσω ομορφότερα και καλύτερα αλλά όχι τα ίδια, αυτή η σκέψη με θλίβει με ένα περίεργο τρόπο είναι τόσο απόλυτη και οριστική..

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

άκουσα αυτό το τραγούδι σήμερα στο γυμναστήριο, ή μάλλον μια εκδοχή αυτού του τραγουδιού, μου άρεσε παλιότερα αλλά είχα ξεχάσει την ύπαρξη του, έχω καιρό να γράψω γιατί ξέρω πως όλα θα περιστρέφονται γύρω από ένα σημείο, έχω χάσει την ελπίδα οπότε δεν μένει τίποτα να διηγηθώ, μόνο ίσως κάποιο παραλήρημα στο μέλλον για τα μάτια σου, τα μαλλιά σου και την φωνή σου

Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

wolf

ξεκίνησα να πηγαίνω γυμναστήριο.. πήγα κάθε μέρα αυτήν την βδομάδα, όπως το σκέφτομαι θα πηγαίνω κάθε μέρα τις καθημερινές και δεν θα πηγαίνω τα σαββατοκύριακα μιας και δεν προλαβαίνω λόγω της δουλειάς, ίσως είναι πολύ από την αρχή να πηγαίνω τόσο αλλά φοβάμαι πως αν το μειώσω θα το παρατήσω, όταν πάω και ξεκινάω με διάδρομο χαλαρώνω και χάνομαι στις σκέψεις μου, σε σκέφτομαι συχνά είναι κάτι που μου έλεγες να κάνω και δεν είχα κάνει, θα μπορούσες να με βοηθήσεις γιατί είναι μέρος της ζωής σου αλλά τώρα που το κάνω δεν είσαι εδώ.. περίεργο..
κάθε βράδυ μετά την δουλειά.. το γυμναστήριο είναι κοντά και για αυτό το επέλεξα, πάμε μαζί με μια φίλη να παρακινούμε ο ένας τον άλλον.. έχουμε γραφτεί για 4 μήνες, πιστεύω πως θα τα καταφέρουμε και δεν θα τα παρατήσουμε και πως θα γραφτούμε μετά για έναν χρόνο! θα δείξει..
έβαλα να δω μια παλιά ταινία λέγεται Wolf και είναι με τον Τζακ Νίκολσον και την Μισέλ φάιφερ, τριγυρίζει εδώ και κάποιο καιρό στο μυαλό μου και δεν ξέρω γιατί, ίσως επειδή είναι φθινόπωρο..
η Μισέλ Φάιφερ είναι πανέμορφη!

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

saved state

από την μία σκέφτομαι μακάρι να υπήρχε τρόπος να γύριζα πίσω σε ένα παλιότερο saved state που δεν σε είχα γνωρίσει και από την άλλη τρελαίνομαι στην ιδέα πως δεν θα είσαι μάρτυρας πλέον στην ζωή μου.. αντικρουόμενα όπως πάντα
ήμουν σήμερα στην δουλειά και σκεφτόμουν.. αναρωτιόμουν πως είναι δυνατόν να είναι πλέον τα πράγματα έτσι μεταξύ μας, τόση απόσταση να υπάρχει ανάμεσα μας, ήθελα να σου μιλήσω για την μέρα μου και πως πήγε και δεν μπορούσα
βραδιάζει πιο νωρίς (κοσμοϊστορική αποκάλυψη) έβλεπα τον δρόμο έξω και σκεφτόμουν αν είσαι κάπου εκεί και με παρατηρείς, για λίγο έκανα τις δουλειές σαν να με έβλεπες και όταν βγήκα με τα σκουπίδια σε έψαξα, δεν σε βρήκα φυσικά..

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

λάικ και ανφόλοου

σταμάτησα να γράφω στο αρχείο που σου μιλούσα.. δεν μπορεί να καλύψει την ανάγκη μου και το να διαβάζω πράγματα που πιθανόν να μου έλεγες (η να μην μου έλεγες, το ίδιο κάνει) μου κάνει περισσότερο κακό..
η εποχή των social media.. ανέβασα μια ιστορία στο instagram για να δω αν θα την δεις αλλά δεν την είδες, με έκανες unfollow :P (κάτι που δεν πίστευα ποτέ πως θα έγραφα.. λάικ και ανφόλοου..)
σκέφτηκα να γράψω κάτι στο fb αλλά δεν γράφω ποτέ εκεί οπότε θα ήταν κάπως.. ούτε εκεί είμαστε πλέον φίλοι φυσικά :P οι συνομιλίες μας πάντως υπάρχουν ακόμα και στα δύο.. το fb τα κρατάει όλα για πάντα, κάποτε είχα διαβάσει πως κρατάει ακόμα και αυτά που πληκτρολογείς και μετά σβήνεις πριν πατήσεις enter, μου κάνει λίγο urban legend αλλά ποιος ξέρει!
δεν μπορώ να μην είσαι μάρτυρας της ζωής μου :(

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

επέστρεφα σήμερα το βράδυ από την δουλειά και άλλαξα την διαδρομή μου, δεν ήθελα να περάσω μόνος από εκεί που περνούσαμε μαζί..
όλα μοιάζουν να έχουν χάσει το νόημα τους γιατί δεν τα κοιτάς εσύ.. σαν όλα να γίνονταν για σένα, σα να ήτανε ένα μήνυμα που χάνει την σημασία του (και τον λόγο ύπαρξης του) αν δεν έχει παραλήπτη