Κυριακή, 19 Μαΐου 2019

κάθε φορά που αρχίζει να κάνει ζέστη. κάτι με πιάνει και βλέπω video στο youtube με χιόνια παγετώνες κτλπ.. είδα τρέιλερ για μια σειρά τρόμου που ονομάζεται Terror και έχει σχέση με το northwest passage και μια αποστολή δύο αγγλικών πλοίων που εξαφανίστηκε εκεί.. ίσως το δώ.. 

Τρίτη, 14 Μαΐου 2019

πότε έβαλαν παγκάκια στην παραλία;

υπάρχουν κάποια μέρη που πάντα με κάνουν να σε σκέφτομαι, σήμερα πήγα σε ένα από αυτά να περπατήσω, ένιωθα την ανάγκη να βουτηχτώ στο συναίσθημα, στην θλίψη της απουσίας σου. περπατούσα και ήθελα να ήσουν εκεί, να περπατάς κοντά μου και να μιλάμε..
έβγαλα μια φωτογραφία με σκοπό να την ανεβάσω, μήπως και την έβλεπες. έβγαλα, δεν την ανέβασα.
είσαι εκεί.. μακρινή και φωτεινή και εγώ είμαι εδώ σκοτεινός και ελλιπής
χάθηκα για λίγο σε κάτι παλιά ποστ

Σάββατο, 4 Μαΐου 2019

lost in translation

έφτιαξα ένα σάντουιτς με ένα κρέας που περίσσεψε από το μεσημέρι και λίγο τυρί, το έβαλα σε ένα πιάτο με δυο εκλαιράκια και κάθησα να δω μια ταινία στο λαπτοπ, το lost in translation, το έχω δει αρκετές φορές αλλά είδα ένα ποστ σήμερα στο fb και το θυμήθηκα.. οπότε το ξαναβλέπω, το δωμάτιο είναι σκοτεινό και το φως από το λαπτοπ, τα χρώματα της ταινίας φώτιζαν το φαγητό μου και κάπως μου φάνηκε η όλη σκηνή, σκέφτηκα πως αυτή είναι μια στιγμή .. που θα θυμάμαι στο μέλλον, εκείνη η νύχτα που έβλεπα το lost in translation και τα neon φώτα του Τόκιο αντανακλόνταν στο πιάτο μου anw.. 

Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019

χρόνια πολλά :)

σήμερα έχεις γενέθλια.. και δεν μπορώ να σου ευχηθώ.. η απόσταση μακραίνει και κάποια στιγμή θα είναι τόσο μεγάλη που ούτε εγώ δεν θα μπορώ να την διασχίσω.. πόσο κρίμα :( 

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2019

μοιάζει να βρέχει όλη μέρα

δεν έχω βγει καθόλου από το σπίτι και το μόνο που ακούω είναι ο ήχος της βροχής, κοιμήθηκα με αυτόν, ξύπνησα.. ετοιμάζομαι πάλι να κοιμηθώ και η βροχή συνεχίζει.. βλέπω μια σειρά και μια σκηνή μου θύμισε εσένα, όσα πραγματικά συνέβησαν και όσα μπορούσαν να συμβούν, μια από τις τελευταίες φορές που σε είχα δει, χωρίς να το γνωρίζω βέβαια πως λίγες φορές θα ξαναβλεπόμασταν, ούτε και εσύ το γνώριζες.. πόσο περίεργο
στις συνομιλίες μας έχει μείνει η εικόνα προφίλ σου, την βλέπω κάθε φορά που μιλάω με κάποιον άλλο, δεν μου είναι πια οικεία, μοιάζεις τόσο μακρινή, σαν ξένη, με ενοχλεί πολύ αυτό το συναίσθημα, μου προκαλεί θλίψη..

Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2019

2019

πάλευα τις τελευταίες μέρες.. από την μια ήθελα να γράψω και από την άλλη όχι, ήθελα να γράψω γιατί ένιωθα την ανάγκη και δεν ήθελα γιατί ήξερα ή φοβόμουν πως αυτά που θα έγραφα θα με παγίδευαν ακόμα περισσότερο
έχει περάσει τόσος καιρός αλλά έχω μείνει ίδιος, μέσα μου έχουν σταματήσει όλα και δεν μπορεί τίποτα να ξεκινήσει χωρίς εσένα
μπορεί να είμαι τρελός, κάτι ίσως ασήμαντο για τους περισσότερους εμένα με έχει κάνει και έχω κολλήσει έτσι
γιατί δεν μπορώ να προχωρήσω και να το αφήσω πίσω μου;
όλα με αγγίζουν επιφανειακά και τίποτα ουσιαστικά γιατί όλα πλέον υπάρχουν χωρίς εσένα, κάθε τι καινούριο δεν σε έχει γνωρίσει άρα..
προσπάθησα με διάφορους τρόπους να ξεφύγω αλλά δεν τα κατάφερα
θα ακολουθούσε μια περιγραφή στιγμών αλλά λογοκρίνομαι και σταματώ (μικρών στιγμών που σε θυμάμαι) 
ακόμα απορώ πως μπορείς να είσαι τόσο σκληρή και τόσο διαφορετική από αυτό που ήσουν, δεν θα δεχτώ ποτέ πως δεν ήσουν αυτό που νόμιζα πως είσαι και το παρόν δεν θα αλλάξει ποτέ το παρελθόν

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2018

το χρώμα του χρόνου

είδα μια άσχετη εικόνα, ή μάλλον τα χρώματα μιας άσχετης εικόνας και για κάποιον λόγο σκέφτηκα το παρελθόν, την παιδική μου ηλικία, τέλη δημοτικού πρώτη γυμνασίου, δεν μπορώ να το τοποθετήσω ακριβώς χρονικά, ήτανε μια αίσθηση παρά κάτι συγκεκριμένο και απόλυτο, μια αίσθηση εκείνης της εποχής, μια νοσταλγία, μια επιθυμία να επιστρέψω, σαν παρατηρητής πιο πολύ, να μπορούσα να δω απέξω αυτά που υπήρχαν τότε γύρω μου, θυμάμαι τις φωτογραφίες και τα χρώματα που έχουν και αναρωτιέμαι αν τέτοιο χρώμα είχε και ο κόσμος τότε (spoiler alert δεν είχε)
ταξίδι στον χρόνο, γιατί το επιθυμούμε τόσο; υπάρχει ένα σαντουιτσάδικο στην πόλη που μεγάλωσα, που έχει μείνει ακριβώς όπως το θυμάμαι και κάθε φορά που επιστρέφω πηγαίνω και τρώω εκεί, έχει μια ξεθωριασμένη φωτογραφία από ένα γιγαντιαίο κρύο σάντουιτς που το τρώει ένα μωρό και όταν ήμουν μικρός πάντα ήθελα να φάω κάτι τέτοιο!!