Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2018

το χρώμα του χρόνου

είδα μια άσχετη εικόνα, ή μάλλον τα χρώματα μιας άσχετης εικόνας και για κάποιον λόγο σκέφτηκα το παρελθόν, την παιδική μου ηλικία, τέλη δημοτικού πρώτη γυμνασίου, δεν μπορώ να το τοποθετήσω ακριβώς χρονικά, ήτανε μια αίσθηση παρά κάτι συγκεκριμένο και απόλυτο, μια αίσθηση εκείνης της εποχής, μια νοσταλγία, μια επιθυμία να επιστρέψω, σαν παρατηρητής πιο πολύ, να μπορούσα να δω απέξω αυτά που υπήρχαν τότε γύρω μου, θυμάμαι τις φωτογραφίες και τα χρώματα που έχουν και αναρωτιέμαι αν τέτοιο χρώμα είχε και ο κόσμος τότε (spoiler alert δεν είχε)
ταξίδι στον χρόνο, γιατί το επιθυμούμε τόσο; υπάρχει ένα σαντουιτσάδικο στην πόλη που μεγάλωσα, που έχει μείνει ακριβώς όπως το θυμάμαι και κάθε φορά που επιστρέφω πηγαίνω και τρώω εκεί, έχει μια ξεθωριασμένη φωτογραφία από ένα γιγαντιαίο κρύο σάντουιτς που το τρώει ένα μωρό και όταν ήμουν μικρός πάντα ήθελα να φάω κάτι τέτοιο!!

Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2018

κλάψα

είχα σήμερα μια από αυτές τις στιγμές, μία από αυτές τις σκέψεις, τις αναμνήσεις που σε κάνουν να ανατριχιάζεις να νιώθεις περίεργα το στομάχι σου και να σταματάν τα βήματά σου.. (πολύ δραματικός ;) ) περπατούσαμε στον γνωστό μας δρόμο, ήτανε μέρα ακόμα.. δεν θυμάμαι πως έτυχε και σχολάσαμε τόσο νωρίς ή αν για κάποιον άλλο λόγο είχαμε βρεθεί προς τα εκεί, είχε προηγηθεί μια ιδιαίτερη μέρα με διάφορες μυστήριες συζητήσεις μας, περπατούσαμε και ένιωθα έντονα την ανάγκη να σου κρατήσω το χέρι, και στο είπα, θέλω να σου κρατήσω το χέρι, κράτησε το μου είπες :)  δεν γίνεται, θα μας δούνε η .. και η .... (κάποιες γνωστές μας που ήταν μαζί μας) σου είπα, δεν θυμάμαι τι μου απάντησες, δεν θα μας δούνε, δεν πειράζει, εγώ δεν στο κράτησα όμως
αναρωτιέμαι αν θα μου ήταν πιο δύσκολο να θυμάμαι πως το κράτησα και τώρα δεν μπορώ ή το ότι δεν το κράτησα ποτέ;
οι ζωές μας είναι τόσο διαφορετικές πλέον και υπάρχει μια απόσταση που δεν φανταζόμουν ποτέ πως μπορεί να υπάρξει
ανέβασα μια φώτο της ρωμαϊκής αγοράς στην πλατφόρμα της επιλογής μας, ελπίζω να την δεις και ας με έχεις κάνει μπλοκ (κανε με αδδ έχω μπλοκ) είσαι psycho και ξέρω πως ψαχουλεύεις

Σάββατο, 21 Ιουλίου 2018

ανατολικά

ήμουν σήμερα ανατολικά, σε ένα καινούριο μαγαζί που ετοιμάζουν κάτι φίλοι, είναι ακόμα γιαπί, αλλά μου άρεσε, πολύ.. μπορούσα να δω πως θα είναι τελειωμένο, όχι τα χρώματα και την εικόνα αλλά την αίσθηση, τις μυρωδιές που θα το γεμίζουν και τους ανθρώπους
είναι όμορφα τα όνειρα που μπορείς να κάνεις σε έναν άδειο χώρο, όλα μοιάζουν να είναι μπροστά και εφικτά
σε έναν τοίχο έξω από το μαγαζί είχε κάποια γκράφιτι και εκτός από τα οπαδικά κάτι παιδάκια (έχει ένα σχολείο πολύ κοντά) είχαν γράψει κάτι στιχάκια για το πως δεν θα χαθούν ποτέ έστω και αν χωρίσουν οι δρόμοι τους :P μου φάνηκε πολύ γλυκό και όμορφο (not going to end up that way αλλά οκ..)
δεν ξέρω πότε θα μπορέσω να σε βγάλω από μέσα μου, ήμουν εκεί.. έβλεπα καινούρια πράγματα και με έπιασε μια θλίψη, ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σου, ακόμα και αν δεν τα βλέπαμε μαζί θα τα συζητούσαμε..
ξέρω πως δεν θα γυρίσεις ποτέ, πως εκείνη η εποχή πέρασε πως τα πράγματα δεν θα είναι ξανά έτσι, αλλά, αλλά.. αλλά..
το όνομά σου είναι ασυνήθιστο, επειδή το χρησιμοποιούσα τόσο συχνά είχα ξεχάσει πόσο περίεργο είναι και το θυμήθηκα ξανά προχθές σε μια άσχετη στιγμή που απλά καθόμουν και πρόφερα το όνομά σου

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018

αρχαία

επέστρεφα από την δουλειά και σταμάτησα για λίγο μπροστά στην ρωμαϊκή αγορά, δυσκολεύομαι ακόμα να κάνω αυτήν την διαδρομή, είναι αυτή που κάναμε μαζί κάθε σαββατοκύριακο που σχολούσαμε παρέα, σε μάλωνα που προχωρούσες χωρίς να ρίχνεις ούτε ένα βλέμα στην αρχαία αυτή ομορφιά.. άνοιξα μια φωτογραφία σου στο κινητό για να νιώθω πως έστω και έτσι είσαι μαζί μου, δεν ξέρω γιατί κάποιες φορές μου λείπεις περισσότερο από άλλες αλλά συμβαίνει

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

σαν ταινία

δεν ξέρω πως να περιγράψω αυτό που συνέβη πριν κάποιες μέρες (θα προσπαθήσω φυσικά αλλά δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω) σε συνάντησα ΤΥΧΑΙΑ μετά από δέκα μήνες περίπου που είχαμε να βρεθούμε!!
σε ένα μέρος που δεν υπήρχε περίπτωση ποτέ να σκεφτόμουν πως μπορεί να πήγαινα ή να πήγαινες (που είναι στο ίδιο κτίριο όπως συνειδητοποίησα με ένα μέρος που ήθελα να πάμε μαζί, μπερδεμένο και άσχετο)
μια αίθουσα αναμονής μπορούμε να πούμε.. ήταν πρωί, υπερβολικά πρωί για μένα, ήμουν με τον καφέ μου και ένα νεράκι και περίμενα, δίπλα μου ήταν μια ακόμα κυρία και περιμέναμε.. και ξαφνικά κατεβαίνει κάποια από τα σκαλιά και νιώθω πως με πλησιάζει, σηκώνω το βλέμμα μου και είσαι ΕΣΥ!! τα έπαιξα.. και εσύ το ίδιο γιατί ήταν τόσο αναπάντεχο και τόσο άκυρο, μόλις σου έφυγε η έκπληξη θυμήθηκες πως πήρες απόφαση να μην μιλάμε και άρχισες να μου φέρεσαι ψυχρά και να μην μου μιλάς, κάθησες μακρυά μου ενώ είχε θέση δίπλα μου :P φυσικά δεν μπορούσα να συγκρατήσω την χαρά μου και δεν ήξερα τι να κάνω! σου μιλούσα συνέχεια λες και δεν είχε περάσει μέρα από την τελευταία μας συνάντηση και αγνοώντας τα όσα συνέβησαν εν τω μεταξύ, προσπάθησες να κάνεις την αδιάφορη και σου είπα να κόψεις τις βλακείες και για την λίγη ώρα που έτυχε να βρεθούμε ας μιλήσουμε κανονικά.. το καταφέραμε σε έναν βαθμό αποφεύγοντας να πούμε οτιδήποτε αφορούσε την σχέση μας και κρατώντας την συζήτησε σε γενικά πλαίσια
σου έλεγα πως η συνάντηση μας είναι ένα σημάδι (από το σύμπαν, αν και δεν πιστεύω σε αυτά, εσύ όμως πιστεύεις) και εσύ έλεγες πως είναι ένα τυχαίο γεγονός
είδα ξανά το χαμόγελο σου, τις εκφράσεις του προσώπου σου και τις κινήσεις των χεριών σου, τα μάτια σου.. εννοείτε πως ξανακόλλησα, όχι πως είχα ξεκολλήσει και ποτέ..  οι στιγμές που ξεχνιόσουν και δεν πρόσεχες το πως έπρεπε να μου μιλήσεις ήταν οι πιό όμορφες, αναρωτιέμαι αν θυμήθηκες (αν το είχες ξεχάσει) το πόσο όμορφα είναι όταν είμαστε μαζί
σε ρώτησα πότε θα σου περάσει και μου είπες ποτέ (όπως κάθε φορά που σε έχω ρωτήσει)
σου απάντησα με το κλισέ, ποτέ μην λες ποτέ, αλλά κάποια πράγματα γίνονται κλισέ επειδή ακριβώς είναι αληθινά
anw βεβαιώθηκα για αυτό που γνώριζα μέσα μου αλλά μόνο αν σε έβλεπα θα μπορούσα να το επιβεβαιώσω
όταν χωριστήκαμε, έπρεπε να φύγω πριν από σένα σου είπα πως ελπίζω να τα ξαναπούμε, δεν μου απάντησες αν και ξέρω πως ήθελες να μου πεις, δεν το νομίζω.. δεν μου απάντησες γιατί ήταν και άλλοι γύρω μας
πόσο σουρεαλιστικό ήταν όλο αυτό το σκηνικό, τρελό.. πραγματικά σαν ταινία, αν και αν ήταν ταινία θα είχε χαρούμενο τέλος..

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

αυτά που και άλλα αλλιώς αλλά πάλι πως άλλον κάποιον τόσα όσα

είδα μια σκηνή σε ένα άνιμε και θυμήθηκα εσένα, τελείως άσχετο ήτανε με την ζωή μας, το my hero academia :P αλλά πάλι κατέληξα στις ίδιες σκέψεις, την ίδια απορία που μπορεί ποτέ να μην πάρω απάντηση, πως στο καλό γίνεται να μοιραστήκαμε όσα μοιραστήκαμε και τώρα να θες να είμαστε ξένοι; πως γίνεται να μην σημαίνουν τίποτα αυτά που για κάποιον άλλον σημαίνουν τόσα;
θα σκάσω! προφανώς η λογική λέει πως αλλιώς τα βλέπω και τα έβλεπα εγώ που ένιωθα όπως ένιωθα και αλλιώς εσύ που ένιωθες αλλιώς αλλά και πάλι.. δεν γίνεται να υπάρχει τόση απόσταση, τόση διαφορά..
λίγο λιγότερο από έναν μήνα μου παίρνει τελικά να ξεθυμώσω και να ξεχάσω πως και πόσο με πλήγωσες και πάλι μέσα μου να μείνει αυτό το συναίσθημα που δεν ξέρω πως να ονομάσω, σε έχω ανάγκη, δεν ξέρω πως αλλιώς να το εξηγήσω, χρειάζομαι να είσαι στην ζωή μου, δεν είσαι όμως :(

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

δεν ξέρω γιατί κάποιες μέρες εξελίσσονται έτσι και κάποιες (γιουβέτσι) αλλιώς, αλλά σήμερα είναι από αυτές που εξελίχθηκαν αλλιώς..
γιατί σε έχω ακόμα ανάγκη;
πέρασε ώρα από την προηγούμενη γραμμή.. χάθηκα λίγο στις σκέψεις μου, άκουσα ένα τραγούδι και σκέφτηκα πως ίσως δεν το έχεις ακούσει ποτέ γιατί μεγαλώσαμε σε διαφορετικές εποχές αλλά κάπως απίθανο να μην το έχεις ακούσει, πάνω κάτω όλοι τα ίδια ακούμε στην εφηβεία μας
μετά σκέφτηκα τι άλλο θα μπορούσα να σου πω τώρα; έχουμε πει τόσα πολλά που δεν υπάρχει κάτι καινούριο, με την έννοια πως ξέρεις ποιος είμαι και ξέρω ποια είσαι
δεν βγάζει νόημα παρά ίσως μόνο για μένα το παραπάνω
θα έπρεπε να σε έχω πετάξει από το μυαλό μου μετά την τελευταία μας συνομιλία αλλά είμαι αδιόρθωτος, δεν υπάρχει σωτηρία για μένα