βλέπω τον τελευταίο καιρό Seinfeld μια αρχαία αμερικάνικη sitcom, πριν από το how i met your mother, πριν από τα Φιλαράκια, ήταν αυτό :Ρ
έχω πάρει το καινούριο μυθιστόρημα του Έκο Φύλλο μηδέν αλλά δεν το έχω ξεκινησει ακόμα, είναι μόνο 242 σελίδες.. υπερβολικά μικρό.. φοβάμαι πως δεν θα το χορτάσω, στο ξεφύλισμα διάβασα κάποιες γραμμές που αν και άγνωστες ήταν τόσο οικείες, το να αναγνωρίζεις στις λέξει τον λόγο ενός αγαπημένου συγγραφέα είναι ωραίο συναίσθημα, κάπως σαν να επιστρέφεις κάπου που ανήκεις

Ας ειν' καλά το γινάτι σου-Δημήτρης Χορν (ξανά)

δεύτερη φορά που ποστάρω το τραγούδι αυτό εδώ μέσα!
έτυχε να δω όμως το αλίμονο στους νέους και θυμήθηκα πόσο μου αρέσει αυτό το τραγούδι :) αν και πάντα κάνω λάθως στους στίχους όταν το σιγομουρμουρίζω..

το σημερινό doodle στο google ήτανε για μία σεισμολόγο και γεωφυσικό, δεν είχα ξανακούσει το όνομα της (Inge Lehmann) και από περιέργεια μπήκα στην wikipedia για να μάθω περισσότερα, αυτό ήταν τα περισσότερα.

κάτι που μου έκανε εντύπωση διαβάζοντας το σχετικό λήμμα ήτανε οτι αυτή η γυναίκα γεννήθηκε το 1888 και πέθανε το 1993, έζησε 104 χρόνια.. άρχισα να σκέφτομαι πόσο πολύ είδε τον κόσμο να αλλάζει μέσα σε αυτά τα χρόνια, πόσο απίστευτα διαφορετικός ήτανε ο κόσμος στον οποίο γεννήθηκε από αυτόν στον οποίο πέθανε

λίγο αργότερα σε μία σελίδα βρήκα κάτι εικονογραφήσεις από τις αρχές του 20ου αιώνα, για το πως φαντάζονταν μια εισβολή από εξωγήινους

και οι δύο αυτές ιστορίες σαν να συνδέθηκαν μέσα μου
η Lehmann γεννήθηκε το 1888 και εγώ το 1985 αν ζούσα όσο έζησε αυτή.. πόσο διαφορετικά θα έμοιαζαν όλα όταν θα πέθαινα, ίσως σχεδόν ξένα.
αναρωτιέμαι γιατί πάντα οι εξωγήινοι έρχονται από τον Άρη :Ρ
 

απλά μια φωτογραφία

αύριο επιστρέφω στην δουλειά και το γνωστό άγχος έχει αρχίσει να με κυριεύει.. θα θυμάται κανείς ακόμα την ύπαρξη μας; ή θα μαγειρέψουμε και τα φαγητά θα στέκονται εκεί ανέγγιχτα; οι μέρες των διακοπών πέρασαν αρκετά γρήγορα και δεν ξέρω αν ξεκουράστηκα όσο ήθελα, ένιωσα όμως κάπως να βαριέμαι και την ανάγκη να επιστρέψω ξανά στον κόσμο, παρά το άγχος. Το καλό με τις διακοπές είναι όχι τόσο η σωματική ξεκούραση όσο οι ευθύνες που δεν έχεις να αντιμετωπίσεις καθημερινά και για την αναβλητική μου φύση αυτό είναι το κυριότερο:Ρ
 

Air - Cherry Blossom Girl

είχα βάλει κάτι playlists στο youtube με τραγούδια των 90s και του 2000 και μου ήρθε ξαφνικά αυτό το τραγούδι στο μυαλό!

ένα από τα τραγούδια που άκουγα στο Νησί όταν δούλευα νυχτερινός ρεσεψιονιστ στο ξενοδοχείο, δεν θυμάμαι πως λεγόταν το κανάλι αλλά κάθε βράδυ έβαζε πάνω κάτω τα ίδια τραγούδια με αποτέλεσμα να καούν στον εγκέφαλο μου, το βιντεοκλιπ η μουσική οι στίχοι.. με είχαν τραβήξει με έναν περίεργο τρόπο σε αυτό το τραγούδι

πολλές φορές τον προηγούμενο καιρό ένιωσα πως έπρεπε να γράψω κάτι αλλά όταν προσπαθούσα δεν μπορούσα, αργά αλλά σταθερά αποδέχομαι πως οι μέρες που το γράψιμο ήταν η διέξοδος έχουν περάσει, ίσως επιστρέψουν αλλά προς το παρόν έχουν περάσει..
κάποια τραγούδια και κάποιες φωτογραφίες με έκαναν να σκεφτώ το μπλογκ αλλά μου πέρασε γρήγορα, πήρα το κινητό που έλεγα πως θα πάρω.. πιο πολύ με ενδιέφερε το να βγάζω και να ανεβάζω φωτογραφίες στην δουλειά, το έκανα.. ήθελα να κάνω ένα τεστ στον εαυτό μου, πόσο θα διαρκούσε ο ενθουσιασμός μου για ένα αντικείμενο (όχι πολύ :Ρ) έφτιαξα και έναν λογαριασμό στο instagram πάλι για το μαγαζί.. ενδιαφέρον! μου άρεσαν κάτι άσχετα like σε κάτι φωτογραφίες από μακρινές και εξωτικές χώρες :Ρ τώρα είμαστε κλειστοί για το Πάσχα και θα έχω αρκετό χρόνο στην διάθεση μου.. άρχισα να βλέπω το house of cards και μου έχει αρέσει αρκετά, τελειώνω την 2η σαιζόν.. ίσως βρω καμιά ωραία συνταγή και κάνω κανένα μαγειρικό πείραμα, ίσως πάω στο χωριό..