Παραμονή

"και να νιώθω πως σε ξέρω από παλιά"
όπως μάλλον παρατηρήσατε έβαλα ένα ρολόι στο blog, το είδα σε ένα άλλο blog και μου άρεσε, μου θύμισε λίγο το countdown timer του LOST, στην καταπακτή του swan station. κάποιος έξω παίζει τα κάλαντα με ένα κλαρίνο αλλά τα παίζει ελεεινά, δεν πρέπει να έχει ιδέα..
ολοκλήρωσα εχθές το βράδυ το βιβλίο του Ντοστογιέφσκη με τα τρία διηγήματα και όπως διαπίστωσα τελικά τα είχα διαβάσει όλα κάποτε, αυτό που μου άρεσε πιο πολύ ήταν το μια αξιοθρήνητη ιστορία, προχωράει η ιστορία, μαθαίνεις λεπτομέρειες για τους χαρακτήρες και λες τι σχέση τώρα έχει αυτό; γιατί πρέπει να το γνωρίζω σε τι εξυπηρετεί την ιστορία; την εξέλιξη; στην εξέλιξη μπορεί να μην βοηθάει αλλά βοηθάει στο χτίσιμο του κόσμου, ο Ντοστογιέφσκη φτιάχνει απίστευτα πλούσιους κόσμους ακόμα και στις πιο σύντομες ιστορίες του, μπορούσα να δω την νευρικότητα και την αμηχανία των καλεσμένων του Ψελδωνύμωφ, το αναμμένο βλέμμα του Πραλίνσκι, τον ακούω να μπερδεύει τα λόγια του και τους άλλους να κρυφογελάνε. Και η παραμικρή πληροφορία που δίνει ο Ντοστογιέφσκη είναι για να σου πει πως όλα αυτά είναι αληθινά, κάπου συμβαίνουν δεν είναι κάτι που έβγαλα από το μυαλό μου για να σας διδάξω. Μου άρεσε που ενώ περιέγραφε έναν χαρακτήρα με την φωνή του αφηγητή είπε πως κάτι τέτοιους χαρακτήρες τους αποδίδει τέλεια ο Γκόγκολ. Μου έχουν μείνει τώρα μόνο οι Λευκές Νύχτες.. τις έπιασα κανα δυο φορές αλλά δεν τις διάβασα, απλά τις ξεφύλλισα, τις αφήνω για αργότερα καθυστερώ.. αργοπορώ βραδυπορώ, τις φυλάω για το βράδυ, αφήνω να μεγαλώνει η επιθυμία μου να τις διαβάσω.
όπως ξεφύλλισα το βιβλίο έπεσα στον τίτλο του πρώτου κεφαλαίου, ή της πρώτης Νύχτας και θυμήθηκα πως έτσι είναι τα κεφάλαια.. Νύχτα πρώτη, Νύχτα Δεύτερη κοκ... μήπως λοιπόν ήταν αυτό το πρότυπο πίσω από τις πρώτες αναρτήσεις μου; και όταν έπρεπε να βρω έναν τίτλο για αυτές ασυνείδητα βγήκε στην επιφάνεια;
η ονομασία που έδωσα στο ρολόι, είναι ο χρόνος που φέυγει, νομίζω πως είναι από κάποιο τραγούδι μάλλον των Πυξ Λαξ αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ ποιό είναι αυτό, μπορεί να έχω κάνει και λάθος και το τραγούδι να λέει πως κάτι αλλο φεύγει.. η μήπως λέει τρέχει και όχι φεύγει;
ελπίζω να λύσω σύντομα το μυστήριο αυτό...
βέβαια μπορεί να σβήσω το ρολόι σε κάποια φάση γιατί με ψιλοαγχώνει έτσι όπως μετράει τα δευτερόλεπτα..

Τ'όνειρο ενός γελοίου

Ο τίτλος της ανάρτησης είναι ο τίτλος ενός εκ των τριών διηγημάτων του Ντοστογιέφσκη που περιέχει ένα βιβλιαράκι που πήρα, τα άλλα δύο διηγήματα είναι το Μια αξιοθρήνητη ιστορία και το Παλιάτσος, πήρα και ένα ακόμα βιβλίο, το Λευκές Νύχτες, επίσης του Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς, ειδικά για το λευκές νύχτες χάρηκα πάρα πολύ που το βρήκα, το έψαχνα για καιρό και πριν λίγες μέρες μιλούσα για αυτό, οπότε η στιγμή που το βρήκα σήμερα στο ράφι του βιβλιοπωλείου ήταν πολύ χαρούμενη:) btw το βιβλιοπωλείο που τα πήρα είναι το βιβλιοβάρδια, κατεβαίνοντας την Ναυαρίνου, έχει ωραία βιβλία σε εξαιρετικά χαμηλές τιμές αν ποτέ περάσατε από εκεί και είδατε τις προσφορές που έχει στην βιτρίνα και δεν βρήκατε κάτι που σας αρέσει μπορείτε να περάσετε μέσα και να βρείτε και άλλες προσφορές.. συχνά περνούσα από εκεί κοιτούσα μόνο την βιτρίνα και έφευγα δεν μου πέρασε η ιδέα πως ίσως μέσα έχουν και άλλα βιβλία lol λοιπόν.. σήμερα θα ξεκινήσω το βιβλίο με τα τρία διηγήματα που δεν έχω διαβάσει(αν και το μια αξιοθρήνητη ιστορία όπως το ξεφύλλισα μου φάνηκε γνωστό το όνομα ενός χαρακτήρα) και θα αφήσω τις λευκές νύχτες που έχω διαβάσει στο παρελθόν για μια επόμενη μέρα ή νύχτα. Το μια αξιοθρήνητη ιστορία ίσως το έχω διαβάσει με διαφορετικό τίτλο.. το ξεφύλλιζα όπως έγραψα παραπάνω και έπεσα πάνω στο όνομα Ψελδωνύμωφ, αν πετύχω μέσα μια συζήτηση αυτού του ψελδωνύμωφ με κάποιον άλλο που του λέει πως το όνομα του μάλλον είναι παραφθορά της ελληνικής λέξης Ψευδώνυμο τότε σίγουρα το έχω διαβάσει αν και δεν θυμάμαι τίποτα απολύτως από την ιστορία. Όπως έβλεπα εκεί τα βιβλία παρατήρησα πως το Φτωχοί του Ντοστογιέφσκη εκεί το είχαν ως φτωχόκοσμο και από ότι είδα στο ίντερνετ μάλλον με αυτόν τον τίτλο είναι πιο γνωστή η ιστορία. Στο ράφι εντόπισα ένα yet another unknown διήγημα του Ντοστογιέφσκη με τίτλο μια αινιγματική αυτοκτονία, και θα είναι η επόμενη αγορά μου ελπίζω σύντομα(4 ή 5 Ευρώ το είχε)


θα διαβάζω αυτά και θα περιμένω τις Λευκές Νύχτες.. μήπως να αρχίσω από αυτές;


ακολουθούν φώτο!

από πίσω φαίνεται λιγάκι η επιφάνεια εργασίας μου αλλά δεν είχα καταλληλότερο μέρος να τα στηρίξω, τα εξώφυλλα δεν λένε και πολλά αλλά αυτό δεν λέει τίποτα όλη η μαγεία βρίσκεται στις λέξεις. Λοιπόν.. αυτά για σήμερα και καλό μου διάβασμα:)

ΥΓ ακόμα να δω το Public Enemies...

οι μορφές

αυτή η εικόνα είναι ότι πιο κοντινό μπορεί να υπάρξει στην Ναστάζια Φιλίπποβνα, αυτήν είδε ο Πρίγκιπας Μίσκιν και ένιωσε την τραγική της μοίρα, μια μοίρα που σκέφτηκε πως θα μπορούσε να αλλάξει αν έμενε αυτός κοντά της, αν την βοηθούσε να καταλάβει πως δεν έφταιγε για τίποτα. Πως δεν ήταν ατιμασμένη και πως ένας τίμιος άνδρας θα μπορούσε να σταθεί δίπλα της και θα το θεωρούσε τιμή του. Δεν την ερωτεύτηκε αλλά την αγάπησε γιατί την λυπήθηκε, και η συμπόνια του ήταν μεγαλύτερη από τον έρωτά του. Η Ναστάζια πληγωμένη τόσο βαθιά έχει χάσει κάθε ελπίδα για τον κόσμο γύρω της, δεν μπορεί να πιστέψει πως υπάρχει αληθινό καλό εκεί έξω, όταν γνωρίζει τον Πρίγκιπα Μίσκιν ξεχνάει για λίγο αυτές τις αντιλήψεις της, τον αναγνωρίζει από τα όνειρά της, θέλει να πιστέψει σε αυτόν, προσπαθεί αλλά στο τέλος δεν τα καταφέρνει. Μάλλον γιατί πιστεύει πως σε αυτόν τον κόσμο δεν υπάρχει το καλό. Ξέρει πως η μοίρα της είναι τραγική και πως η ζωή της θα είναι μέσα στην δυστυχία και δεν θέλει να τον καταστρέψει μαζί της. Αν τον άφηνε όμως να την βοηθήσει όλα θα άλλαζαν αλλά η Ναστάζια δεν τον αφήνει και εν γνώσει της καταστρέφει τον εαυτό της..

κάποτε δούλευα σε ένα ξενοδοχείο νυχτερινός ρεσέψιονιστ, πολύς χρόνος για σκέψεις, όταν είχαμε πελάτες από την Ρωσία προσπαθούσα στα πρόσωπά τους να αναγνωρίσω τους χαρακτήρες του Ντοστογιέφσκη και ιδιαίτερα στις γυναίκες, ποια ήταν η Σόνια; Ποια η Πωλίνα; η Βαρβάρα; η Αγλαΐα και πάνω από όλα ποια ανάμεσά τους ήταν η Ναστάζια Φιλίπποβνα;