τραγούδια.. κολλάνε σε μια γωνιά του μυαλού σου και δεν ξεκολλάνε, δένονται με τα νοήματά σου και τις σκέψεις σου
το παρελθόν μάλλον είναι το πιο απρόσιτο μέρος, όλα τα άλλα μπορείς να τα προσεγγίσεις ενώ από αυτό μόνο να απομακρυνθείς μπορείς, γιατί τότε στο πιο απρόσιτο μέρος μοιάζουν να κρύβονται όλες οι στιγμές και κάθε νόημα; μακρυά μακρυά μακρυά, για μια φορά θα ήθελα όλα να είναι κοντά.
τις τελευταίες μέρες όταν είμαι στον δρόμο και κοιτάω τους περαστικούς και τα αστικά, αυτό το ποστ έρχεται στο μυαλό μου.. έχω την ίδια διάθεση μάλλον, επιθυμία.. της φυγής από τον εαυτό μου, της αλλαγής (λες και είναι θέμα επιλογής) anw.. μια καινούρια μέρα θα ξημερώσει, μάλλον γκρίζα αλλά δεν πειράζει
υπάρχουν μερικές λέξεις που πρέπει να πεις, που πρέπει να γράψεις ακόμα και αν δεν είναι αλήθεια
ακόμα και αν δεν είναι δικές σου
Αν μ΄αγαπάς θα με θυμάσαι
κάθε στιγμή σε κάθε βλέμμα
Αν μ΄αγαπάς θα περνάς
το ίδιο δύσκολα με μένα
Αν μ΄αγαπάς θα με θυμάσαι
κάθε στιγμή σε κάθε ψέμα
Αν μ΄αγαπάς θα περνάς
το ίδιο δύσκολα με μένα
διαφορετικό τραγούδι αλλά μέσα μου συμπληρώνει το άλλο
δεν ξέρω γιατί μου ήρθε αυτός ο τίτλος, άκουσα στο σημερινό επεισόδιο του house το παρακάτω τραγούδι και σκέφτηκα πως έπρεπε να το βάλω εδώ μέσα, κάτι μου έκανε..
my body is a cage that keeps me from dancing with the one i love (but my life holds the key) τι μαγική πρόταση να χορέψω με αυτήν που αγαπώ όλα είναι μακρινά, κάθε στιγμή που περνάει γίνονται ακόμα πιο μακρινά, σε λίγο θα υπάρχουν μόνο στο μυαλό μου δεν έζησα τίποτα, που βρίσκεται αυτή η καταραμένη η ζωή; αυτό που πραγματικά υπάρχει, γιατί μου ήρθε αυτό στο μυαλό; νόμιζα πως ήταν ο τίτλος κάποιου παλιότερου ποστ αλλά δεν υπάρχει κάτι σχετικό σήμερα νοιώθω όπως περιγράφω εδώ μ'ακολουθείς, όπως πάντα πάω στο πουθενά και εκεί καταλήγουμε
μου λείπουν τα παλιά μου ποστ, πως μπορούσα τότε και έγραφα πράγματα άλλα από αυτά που μονοπολούσαν το μυαλό μου; είναι μια ικανότητα που μοιάζει να έχω χάσει και όχι μόνο αυτό αλλά έγραφα και κάθε μέρα, συνεχώς λέω να το ξεκινήσω πάλι αυτό αλλά όταν έρχεται η ώρα δεν μπορώ, διαβάζω πάντως κάθε μέρα, αυτά που έχουν προηγηθεί αυτά που γράφονται εκεί έξω.. (άσχετο αλλά σαν να εμφανίστηκε ένα νέο κουμπί εδώ που γράφουμε τις αναρτήσεις, type in hindi, υπήρχε και πριν;) αγόρασα σήμερα μια κουρευτική μηχανή, αποφάσισα πως δεν αξίζει να δίνω δέκα ευρώ για να με κουρεύουν όπως ίσως θα μπορούσα και μόνος μου (θα δείξει το αποτέλεσμα.. μάλλον αύριο θα δοκιμάσω..) είδα μερικά βίντεο για το πως.. ελπίζω όλα να πάνε καλά και να μην αναγκαστώ μετά να πάω στον κομμωτή για να διορθώσει το λάθος μου! πάντως φαίνεται απλό ένα θέμα που με προβληματίζει είναι το οτι πρέπει το πάνω μέρος του κεφαλιού να έχει διαφορετικό μήκος από ότι το πίσω και τα πλαινά, σε ποιο σημείο όμως πρέπει να γίνει η μετάβαση; και τι γίνεται στο όριο; θα λυθούν όλα στην πράξη! στο σημερινό (χθεσινό, προχθεσινό) επεισόδιο του house, άκουσα ένα ωραίο τραγούδι, με το που άρχισε η μελωδία ήξερα πως θα μου άρεσε χωρίς να ακούσω τίποτα από τους στίχους και επιβεβαιώθηκα, wilco how to fight loneliness..
ένα ακόμα τραγούδι, "καινούριο"κλασικά το ακούω κάθε μέρα στην δουλειά τον τελευταίο καιρό και μου κόλησε.. δύσκολο να το βρω όμως, προσπάθησα να ακούσω τους στίχους αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω και πολλά, spotlight, miss you, and i think you, spotlight, california (?) tokyo (??) mi vida.. wish you were here.. τι στο καλό συνέβαινε; ποιό ήταν το νόημα σε όλα αυτά; έψαχνα lyrics με όλα αυτά πλην του Τόκιο αλλά δεν έβρισκα τίποτα, μέχρι που σήμερα έβαλα μόνο tokyo california lyrics και μου το βρήκε! είχα πάθει εμμονή με το να το βρω! μέχρι και στον σταθμό που το έπαιζε πήρα αλλά δεν το σήκωσε κανείς (ήταν 01:20) μια φίλη είπε οτι μπορεί να το είχε σε κάποιο από τα cd της γιατί κάτι της θύμιζε αλλά τίποτα.. μετά το κλείσιμο σήμερα περπατούσαμε και της είπα πως αν έβρισκα απόψε αυτό το κομμάτι όλα θα ήταν καλά, θα ήμουν ευτυχισμένος τέρμα υπερβολή, όπως πάντα.. και όμως το βρήκα, οκ δεν είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο αλλά το βρήκα, τώρα ακούω και ένα άλλο και μάλλον εκείνο θα είναι ο επόμενος στόχος μου, μοιάζει να είναι ακόμα πιο μυστήριο.. θα δούμε.. άλλος στόχος είναι να κάνω αυστηρή δίετα για δύο μήνες!! (ένα! για κάθε μήνα..) γιατί είχα ξεφύγει πολύ.. αύριο θα κλείσω δύο βδομάδες και έκανα μόνο μια παρασπονδία την προηγούμενη δευτέρα όταν έκλεισα μια βδομάδα.. ήταν η μέρα ιδιαίτερη, δούλεψα για πρώτη φορά μετά από αιώνες πρωινός και σχόλασα μια φυσιολογική ώρα, οι δικοί μου είχαν φύγει στο χωριό και είχα το σπίτι στην διάθεση μου οπότε μιας και δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο στράφηκα στην μοναδική απόλαυση που μου έχει απομείνει (αν και απέχω προσωρινά) το φαγητό.. pizza.. αν και έκανα μαλακία γιατί αντί να πάρω από κάποια πιτσαρία που αποδεδειγμένα έχει καλά προιόντα πήρα από κάπου που δεν είχα ξαναπάρει και βγήκε μάπα.. τέσπα.. (το ποστ άρχισε να γίνεται κάπως μακροσκελές) λοιπόν σύμφωνα με το πρόγραμμα μου άυριο θα είχα την free day μου, γιατί κλείνω δύο βδομάδες και κάθε δύο βδομάδες μπορώ να τρώω ότι θέλω, αλλά αφού έκανα την μαλακία στην αρχή άυριο θα μου στερήσω την ευχαρίστηση αυτή και η free day θα μετατεθεί για την επόμενη Δευτέρα ο Jubei έχει βρει την χαρά του τις τελευταίες μέρες γιατί για να κάνω οικονομία στο αέριο ανάβω μια σόμπα αλογόνμου και αυτός πάει και κουλουριάζεται μπροστά της, ελπίζω να έχει το μυαλό και να μην κάψει τα μουστάκια του καμιά μέρα, το πιο καλό γατί σε όλον τον κόσμο! :) τι άλλα..;
στην δουλειά μου ανέβηκα κάποια σκαλιά στην ιεραρχική κλίμακα (στην αρχιερατική κλίμακα, η κλίμακα του Ιακώβ, jacob's ladder.. Jacob.. LOST) δεν υπάρχει τώρα κάτι άλλο να κατακτήσω εκεί μέσα και αν και στην αρχή με ικανοποίησε και το είδα σαν ανταμοιβή των κόπων μου (λέμε τώρα..) μετά κατάλαβα πως τώρα δεν υπάρχει κάτι άλλο να περιμένω αυτή θα είναι η ζωή μου τώρα που έχω παρατήσει τα πάντα; το πιο ψηλό σκαλί στην σκάλα της ζωής μου θα είναι αυτό; το καταραμένο το μέλλον με φοβίζει και το μισώ.. κοντεύει να ξημερώσει, είχα καιρό να γράψω τόσο πολύ εδώ μέσα πάω για ύπνο.. μια από αυτές τις μέρες θα κουρευτώ! ημερολόγιο emeroblogio σκέψεις ημέρες και νύχτες τι θέλει να πει ο ποιητής; you and not tokyo? you and not california? θα ήθελα να πάω στο Τόκυο και να περιφέρομαι σαν τον μπίλ μάρευ στο Lost in translation, ίσως πρέπει να δω ξανά την ταινία αυτή, ίσως πρέπει να χαθώ και εγώ κάπου, μακάρι να μπορούσα να φύγω σε ένα άγνωστο μέρος ή να μείνω και εδώ δεν ξέρω μακάρι να μπορούσα να βρώ κάποια γαλήνη μέσα μου και μια αληθινή αγάπη, μακάρι να ήμουνα καλύτερος φςςς το μυαλό μου μάλλον λυώνει, πάω για ύπνο
πήγα να γράψω κάτι αλλά ήταν πολύ ίδιο με όσα έχω γράψει ήδη και σήμερα δεν ήθελα κάτι τέτοιο, ένα τραγούδι.. σώσε με μια μυστηριώδης γραμμή στον Ηλίθιο λέει πως μόνο η ομορφιά μπορεί να σώσει τον Κόσμο και τώρα που είπα ηλίθιος μάλλον ήρθε η ώρα για την πρώτη ανάγνωση του καινούριου χρόνου.. σε μια προσπάθεια να θυμηθώ τι υπάρχει εκεί έξω, τι υπάρχει μέσα μου άραγε να κρύβεται εκεί η λέξη που θα με σώσει και να την προσπέρασα χωρίς να την αναγνωρίσω;
ο χρόνος τελειώνει.. βιαστικό ποστ γιατί κλασικά πρέπει να φύγω για την δουλειά, γιατί να γράψω; και για ποιο θέμα; δεν υπάρχει τίποτα, απλά μερικές γραμμές, στο μέλλον όλα θα έχουν διαφορετική σημασία και ποιος ξέρει τι σκέψεις θα γεννηθούν από αυτές εδώ τις γραμμές.
και από αυτό εδώ το τραγούδι.. το είχα κατεβάσει εχθές για μια φίλη και το άκουσα για λίγο πριν της το στείλω και με χτύπησε, μέσα μου βαθειά μπορεί βέβαια να είναι, να ήταν, όλα ψέμματα αλλά τα ένοιωσα για αληθινά
ένα τραγούδι που πρωτοάκουσα απόψε και ψιλοκόλησα.. δεν μπορούσα να καταλάβω λόγω φασαρίας τι έλεγε ακριβώς αλλά από τα λίγα που έπιασα το βρήκα όμορφες καταραμένες πρέπει να μεγαλώσω την απόσταση γιατί έτσι πρέπει, αλλά δεν είναι αυτό που θέλω είχα ρεπό και τα πράγματα θα ήθελα να είναι όπως παλιά για να περάσω μια χαρούμενη ημέρα, σχολούσε 7 και το μόνο που ήθελα ήταν να την πάρω τηλέφωνο και να της πω να βγούμε μια βόλτα, να μην κάτσουμε κάπου, απλά να περπατάμε και να της κρατάω το χέρι.. γελοίο μετά από όσα έχουν γίνει, εξωπραγματικό επίσης, δεν θα δεχόταν, δεν θέλει και το ξέρω αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να θέλω εγώ θα έρθει όμως η μέρα
το τραγούδι που άκουγα στο ταξί όταν επέστρεφα περάσαμε από κάποιους δρόμους που μου θύμισαν πράγματα του παρελθόντος για άλλη μια φορά συνειδητοποίησα την αλλαγή, μόνο σε σύγκριση με το τότε μπορώ να νιώσω το σήμερα και δυστυχώς μόνο για στιγμές
το τραγούδι αυτό όταν άρχισε δεν μου πολυάρεσε αλλά όπως περνούσε η ώρα κάτι μου έκανε, ίσως έφταιγε και η διαδρομή και οι σκέψεις που γεννούσε μου θύμισε επίσης μια συνομιλία με Εκείνη που αφορούσε την ζωή της μετά, μετά από Εμάς
ένα τραγούδι που ακούμε στην δουλειά και Εκείνη έχει κολλήσει, ακούς το τραγούδι ανάμεσα στους ήχους της δουλειάς, προσπαθείς να πιάσεις μερικές λέξεις για να το ψάξεις αργότερα στο google και αν είσαι τυχερός και αυτά που άκουσες όντως ισχύουν το βρίσκεις :Ρ you are the sun you are the only one..
και παρακάτω άκουγa αντί για you are so cool, you are so rock and roll you are so COLD, you are so rock and roll που μπορεί να ταίριαζε και πιο πολύ! you are so Coooooolldd you are so Rock n roooll anw.. κατέβασα και την ταινία (γιατί όπως είδα είναι από το soundtrack της ταινίας ROCKNROLLA) και σε κάποια φάση θα την δούμε
είχα καιρό να κάνω αυτό που κάνω τώρα, να είμαι στο σπίτι μου και να μπαίνω στο μπλογκ από τον δικό μου χώρο, με την γνωστή μου στάση συγγραφής.. μου έλειψε, δεν ξέρω τι να πω.. δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο, η γεύση όμως που μου άφησε η νύχτα ήταν μελαγχολική, τπτ με Εκείνη, απλά κάποια πράγματα στην δουλειά.. περιμένω πολλά και απογοητεύομαι, πρέπει να το πάρω απόφαση, τα αφεντικά θεωρούν δεδομένα τα πάντα, τεσπά.. τεσπά(ξανά..) ένα γειά είπα να πω σε όσους ακόμα είναι εκεί έξω και ένα τραγούδι που μου φτιάχνει την διάθεση, όπως και όλων μάλλον
ένα παλιό τραγούδι που μου άρεσε πολύ και το άκουγα συχνά πέρυσι.. πάλι μου ξέφυγε μια μέρα εχθές και δεν το πήρα είδηση, μου την σπάει κάπως αυτό. προσπάθησα σήμερα να δω το υπόλοιπο new moon αλλά μάταια, το διέκοψα στα 10 λεπτά.. απόψε θα δω με Εκείνη την αγαπημένη της ταινία, a walk to remember, από ότι είδα δεν νομίζω να μου αρέσει και πολύ αλλά δεν πειράζει η συντροφιά της είναι αρκετή, θα ήθελα να δω το Juno μαζί της, αν έχουμε χρόνο θα δούμε και τα δύο.. ευτυχώς που το μαγαζί δεν έχει ανοίξει ακόμα και μπορούμε και περνάμε χρόνο μαζί, γιατί όταν ανοίξει...
έχω έναν φόβο μέσα μου.. πως όλα θα διαλυθούν, ακόμα και όταν είναι κοντά μου δεν μου φεύγει αυτό το αίσθημα, ακόμα και τώρα εύχομαι να ήμουν αλλιώς λίγο πιο αισιόδοξος
