Easy, precise, reliable, elpizo..

μου λείπουν τα παλιά μου ποστ, πως μπορούσα τότε και έγραφα πράγματα άλλα από αυτά που μονοπολούσαν το μυαλό μου; είναι μια ικανότητα που μοιάζει να έχω χάσει
και όχι μόνο αυτό αλλά έγραφα και κάθε μέρα, συνεχώς λέω να το ξεκινήσω πάλι αυτό αλλά όταν έρχεται η ώρα δεν μπορώ, διαβάζω πάντως κάθε μέρα, αυτά που έχουν προηγηθεί
αυτά που γράφονται εκεί έξω..
(άσχετο αλλά σαν να εμφανίστηκε ένα νέο κουμπί εδώ που γράφουμε τις αναρτήσεις, type in hindi, υπήρχε και πριν;)
αγόρασα σήμερα μια κουρευτική μηχανή, αποφάσισα πως δεν αξίζει να δίνω δέκα ευρώ για να με κουρεύουν όπως ίσως θα μπορούσα και μόνος μου (θα δείξει το αποτέλεσμα.. μάλλον αύριο θα δοκιμάσω..)
είδα μερικά βίντεο για το πως.. ελπίζω όλα να πάνε καλά και να μην αναγκαστώ μετά να πάω στον κομμωτή για να διορθώσει το λάθος μου! πάντως φαίνεται απλό
ένα θέμα που με προβληματίζει είναι το οτι πρέπει το πάνω μέρος του κεφαλιού να έχει διαφορετικό μήκος από ότι το πίσω και τα πλαινά, σε ποιο σημείο όμως πρέπει να γίνει η μετάβαση; και τι γίνεται στο όριο; θα λυθούν όλα στην πράξη!
στο σημερινό (χθεσινό, προχθεσινό) επεισόδιο του house, άκουσα ένα ωραίο τραγούδι, με το που άρχισε η μελωδία ήξερα πως θα μου άρεσε χωρίς να ακούσω τίποτα από τους στίχους και επιβεβαιώθηκα, wilco how to fight loneliness..

σημειώσεις- περιμένοντας

τα παρακάτω τα έγραψα την προηγούμενη βδομάδα στην δουλειά, περιμένοντας να περάσει η ώρα για να μπω, είχα σκοπό να τα περάσω στο μπλογκ εκείνη την νύχτα αλλά προφανώς δεν το έκανα και σήμερα που έχω χρόνο βρήκα την ευκαιρία, λέξεις λέξεις λέξεις
πολλές έχουν χάσει το νόημα τους και άλλες βρήκαν άλλα νοήματα, έτσι είναι τα πράγματα.. (το τελευταίο σχόλιο είναι γενικό και όχι για το κείμενο που θα ακολουθήσει)

έχω μια ώρα μπροστά μου μέχρι να πιάσω δουλειά, ήρθα νωρίτερα για να κάνω παρέα σε Εκείνη, τώρα είναι πάνω και εγώ κάθομαι στα αποδυτήρια, ακούω τραγούδια στο κινητό μου και αποφάσισα να γράψω κάτι, για να περάσει η ώρα αλλά και απλά για να γράψω, πρέπει να γυρίσω ξανά στο "να μην περάσει μέρα που να μην γράψεις μια γραμμή" στον παλιό μου εαυτό, έτσι όπως είναι τα πράγματα το γράψιμο είναι η μόνη μου σύνδεση, η μόνη μου σύνδεση με κάτι άλλο, με το έξω με το διαφορετικό, ακόμα και αν είναι αυτά τα κοινά πράγματα. το γράψιμο ώς πράξη και όχι ως αποτέλεσμα ή δημιουργία. αναρωτιέμαι αν αργότερα θα βγάζω τα γράμματα μου για να τα περάσω στο μπλογκ. χρησιμοποιώ ένα σημειωματάριο της και ένα στυλό της γιατί δεν ήρθα προετοιμασμένος. πρώτα πεθαίνεις από μέσα, νοιώθω κάπως έτσι, έχω παρατήσει τα πάντα και αφέθηκα στην καθημερινότητα μπορεί κάποιος να ρωτήσει πότε έκανες κάτι διαφορετικό; .. σωστά.. αλλά τώρα το νοιώθω πιο έντονα, ίσως γιατί σταμάτησα να έχω όνειρα, η ζωή μου μάλλον δεν θα έχει καμία εξέλιξη.. όσα ήθελα να κάνω μοιάζουν αδύνατα γιατί προέχει το να δουλεύω για να ζήσω, θα είναι για πάντα έτσι; τεσπα δεν μου αρέσει η κατεύθυνση στην οποία οδηγεί το κείμενο αυτό.. dido white flag, φραπές.. φοράω την μπλούζα της δουλειάς, σε λίγο θα είμαι ψητάς. είδα προχθές το πρώτο επεισόδιο του house season 7, ήταν πολύ ευτυχισμένο και χαρούμενο για τα γούστα μου, αναρωτιέμαι τι θα γίνει και θα στραβώσουν ξανά όλα (όπως θα έπρεπε) το τελευταίο επεισόδιο της season 6 έμοιαζε τέλειο, ο house κατεστραμμένος και μόνος έτοιμος να κυλήσει ξανά στα vicodin μέχρι που εμφανίστηκε η cuddy και του είπε πως τον αγαπάει.. happy end??? στο house??? η Κάντι φίλησε το ακρωτηριασμένο μέρος του ποδιού του House, πόσο εύκολο να φιλάς, να αγγίζεις να αγαπάς το τέλειο, και πόσο δύσκολο το ημιτελές το διαφορετικό το άσχημο
το ότι είναι πιο δύσκολο άραγε το κάνει και πιο αληθινό;
σε λίγο πρέπει να ανέβω για δουλειά οπότε κάπου εδώ τελειώνουν οι σημειώσεις, γύρω στις 11 θα είμαι και πάλι ελεύθερος για να κάνω την νυχτερινή μου διαδρομή.. αλλάζει ο καιρός και μου αρέσει :)

μετά τα vicodin το αλκοόλ

22 λεπτά (και μια δημοσκόπηση)

μόλις τέλειωσα το 14 επεισόδιο του House m.d, private lives.. στο οποίο ο House προσπαθούσε να σώσει (ή να λύσει το παζλ) μία μπλόγκερ! το βρήκα φυσικά πολύ σχετικό και ένα σημάδι.. η μπλόγκερ ήταν πολύ κολημμένη και έγραφε ένα μπλογκ που περιέγραφε την καθημερινότητά της.. ο House οδηγήθηκε στην λύση μέσα από την ανάγνωση του μπλογκ. οπότε άλλος ένας λόγος που γράφω όσα γράφω, μπορεί κάποτε να βοηθήσουν στο να σωθεί η ζωή μου:Ρ σε μια φάση γύρω στα 20 κάτι λεπτά κατέληξαν πως έχει καρκίνο, αλλά ήξερα πως αποκλίεται να ήταν αυτό γιατί είχαμε ακόμα 20 λεπτά μέχρι να τελειώσει το επεισόδιο.. άλλο ένα παράδειγμα του ότι δεν είναι καλό να γνωρίζεις το πότε τελειώνουν τα πράγματα, αφαιρεί όλη την ένταση! ο βιολογικός πατέρας του house είναι Ιερέας!!! και ο House διάβαζε ένα βιβλίο του προσπαθώντας να τον προσεγγίσει μάλλον με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο, ωραίο επεισόδιο γενικά και ειδικά για εμάς τους μπλογκοσυγγραφείς, σε βάζει να σκεφτείς γιατί γίνεται όλο αυτό εδώ..

σήμερα δούλευα πρωί και γύρισα σπίτι γύρω στις 8.. γύρω στις 9 κοιμήθηκα.. και γύρω στις 1 ξύπνησα.. πως θα κοιμηθώ τώρα για να ξυπνήσω αύριο το πρωί;; ήλπιζα να κοιμηθώ μέχρι αύριο, όταν είδα όμως πως πλησίαζε 1 σκέφτηκα, πρέπει να γράψω ένα ποστ, δεν γίνεται να μην γράψω κάτι. με αφορμή το χθεσινό ποστ, ένα μελλοντικό ποστ και το σχόλιο του Κέβιν, θέτω μερικά ερωτήματα..

1. ποιό είναι το αγαπημένος σας φαγητό;


2. ποιό είναι το αγαπημένο σας ποτό;


3. ποιό είναι το αγαπημένο σας φρούτο;


4. ποιό είναι το αγαπημένο σας γλυκό;

μπορεί να είναι παραπάνω από ένα :Ρ εγώ ειδικά στο φαγητό δεν έχω καταλήξει, οι δικές μου απαντήσεις είναι

1. μακαρονάδες.. πίτες, παρασκευές με κιμά.. (χωρίς σειρά προτίμησης, και άλλα πολλά φυσικά αλλά αυτά είναι τα τοπ)


2. Coca Cola, και αυτήν την περίοδο η Zero (έβαλα αναψυκτικό γιατί δεν πολυπίνω)


3. ροδάκινο (μόνο εδώ είμαι κατασταλαγμένος:Ρ)


4. τάρτες, προφιτερόλ και γενικά ότι έχει σοκολάτα

οκ μάλλον αυτά..

κυρίως House M.D

μετά το διάλειμμα των Χριστουγέννων, άρχισε ξανά η προβολή των καινούριων επεισοδίων των ξένων σειρών που παρακολουθώ, συγκεκριμένα House και The Big Bang theory, από αρχές Δεκέμβρη νομίζω πως είχε σταματήσει το House, το τελευταίο επεισόδιο που είχα δει ήταν το Wilson και το είχα αναφέρει σε κάποιο περασμένο ποστ μου. Όπως πάντα ήταν απολαυστικό.. εκτός από το ιατρικό μυστήριο, που always είναι cool, είχε πλάκα γιατί ο House έκανε πως είναι gay για να κλέψει μια γυναίκα από τον wilson.. φαντάσου.. ο House gay.. τι ποιο αστείο; είχε και το ηθικό του δίλημμα.. ένας undercover αστυνομικός που είναι ο ασθενής του επεισοδίου προδίδει τον συνεργάτη του dealer ναρκωτικών την ώρα που έκανε μια μεγάλη συμφωνία με κάποιον αρχιdealer, o συνεργάτης του του είχε σταθεί στις δύσκολες στιγμές του, ήταν μαζί του στο νοσοκομείο και διακινδύνευσε και την συμφωνία για να τον βοηθήσει, ο αστυνομικός όμως ενώ είχε την ευκαιρία να τον βοηθήσει και να μην τον αφήσει να παγιδευτεί με τους άλλους τον άφησε να πάει, λέγοντας του πως λυπάται.. (ο φίλος του νόμιζε πως εννοούσε γιατί δεν θα είναι μαζί του αλλά εκείνος εννοούσε γιατί θα τον έπιαναν οι αστυνομικοί) στις τελευταίες σκηνές ο ασθενής αστυνομικός πεθαίνει ενώ ο συνεργάτης του που κατάλαβε τι έγινε συλλαμβάνεται, το σενάριο σε έκανε να συμπαθήσεις τον dealer και σχεδόν να τον δικαιολογήσεις οπότε το ότι πέθανε o αστυνομικός ήταν σχεδόν σαν απόδοση δικαιοσύνης. δεν θα κάνω review του επεισοδίου υπάρχουν άλλα σαιτς για αυτό πάντως ήταν ωραίο, μου είχε λείψει τόσο καιρό.
παραλίγο να χάσω το ποστ μέχρι αυτό το σημείο.. κάτι έπαθε ο υπολογιστής, έπρεπε να τον κλείσω και μπαίνοντας στο πρόχειρο για να βρώ την ανάρτηση αυτήν νόμιζα πως την έχασα.. τεσπά δεν την έχασα τελικά! (όπως βλέπετε)
σε κάτι πιο προσωπικό τώρα..
υπήρξαν σήμερα κάποιες στιγμές.. κάποια σημάδια.. από Εκείνη φυσικά.. παλιότερα θα έτρωγα μέρες και μέρες προσπαθώντας να βρω την μυστική τους σημασία ή οτιδήποτε που θα μου επέτρεπε να εξακολουθώ να είμαι ερωτευμένος για λίγο ακόμα.. τώρα βέβαια γνωρίζω την πραγματικότητα και πως δεν υπάρχει τίποτα από πίσω, τίποτα που να μπορεί να συντηρήσει τον έρωτά μου αλλά δεν μπορώ να πω πως δεν τα σκέφτομαι κιόλας.. ακόμα και αν δεν σημαίνουν τίποτα,το συναίσθημα είναι έξω από την λογική μας και άρα πέρα από τον έλεγχο μας, οπότε δεν φταίω εγώ:Ρ τεσπα.. αυτά για απόψε:)
ΥΓ θα προσπαθήσω άλλη φορά να μην γράψω τόσα πολλά για Εκείνη, this is not a blog about Her

stuck in the middle with you

μια δοκιμαστική ανάρτηση για να δω πως δουλέυει το embed, και btw ένα ωραίο song, δεν έχω δει την ταινία... στο House o Wilson έδωσε ένα κομμάτι από το ήπαρ του σε έναν ασθενή και φίλο του, στο τέλος αν και δεν το μετάνοιωσε απογοητεύτηκε από την συμπεριφορά του φίλου του. υποθέτω πως αν έβλεπε Lost δεν θα το έδινε τόσο εύκολα ή τουλάχιστον θα περίμενε πως κάτι δεν θα πήγαινε καλά! άραγε στο σύμπαν του House υπάρχει το Lost ως σειρά; το 24 υπάρχει στα σίγουρα γιατί κάποτε ο House είχε κάνει μια αναφορά στον Jack Bauer

η δεύτερη νύχτα

ακόμα και αν η ημερομηνία είναι ίδια με την χθεσινή, απόψε είναι η δεύτερη νύχτα. Δεν ξέρω πόσο μακρυά εγώ είμαι από το χθες αλλά πρέπει να είμαι αρκετά γιατί νοιώθω διαφορετικός.. συνεχίζω να παρακολουθώ την πρώτη season του Kung Fu, μόλις τέλειωσα το 6 επεισόδιο (έχει πολύ λιγότερες μάχες από ότι θυμόμουν..) και σε λίγο θα δώ το νέο επεισόδιο του House, season 6 episode 9 Wilson, μάλλον θα είναι Γουιλσονκεντρικό. πρέπει να μάθω πως μπορείς να βάλεις video apo to youtube sta post sou, έχω αρκετά που θα ήθελα να μοιραστώ songs και διάφορα. το επεισόδιο του kung fu που είδα λεγόταν tide, και ο caine κρυβόταν σε μία σπηλιά κοντά στην θάλασσα, ο ήχος της θάλασσας, μια λάμπα πετρελαίου (ή ότι και αν έβαζαν τότε) και μια ξύλινη καρέκλα με έκαναν να θυμηθώ τα βιβλία της Enid blyton που διάβαζα μικρός, κυρίως τους πέντε φίλους, με την Τζώρτ και το νησί της και το περιπέτεια, μάλλον το πρώτο που τα παιδιά γνωρίζουν για πρώτη φορά τον Μπιλ,και είναι συνεχώς σε κάτι σπηλιές και κατακόμβες..