Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

αντικατοπτρίζονταν τα φώτα στην πλατεία πάνω από το άγαλμα του Βενιζέλου στο βρεγμένο πλακόστρωτο και ήταν σαν να υπήρχε μία πόλη που έβγαινε από κάτω, έτσι τουλάχιστον φάνηκε σε μένα που τα είδα βιαστικά και με την άκρη του ματιού μου..ήθελα να βγάλω μία φώτο αλλά σκέφτηκα πως δεν θα έβγαινε καλή και δεν το έκανα, ψιχάλιζε κιόλας..  μουρμούριζα στον εαυτό μου ένα τραγούδι αλλά πρέπει να έκανα λάθος στους στίχους γιατί πάντα κατέληγα στο ίδιο σημείο, στις ίδιες λέξεις, πρέπει να μπω να το κοιτάξω..
προχθές έμαθα πως είσαι αλλού.. δεν μου το είπες εσύ.. ζώ σε άλλον κόσμο τελικά, μου φαίνεται πως έχει περάσει καιρός από την τελευταία φορά που σε είδα και σε είδα χθες.. δεν μου λείπεις απλά έχω την αίσθηση πως πέρασε καιρός, κάθε ψευδαίσθηση γκρεμίστηκε αλλά και πάλι δεν μπορώ να σταματήσω να νιώθω, θα περάσει.. αλλά θα περάσει και καιρός μέχρι τότε
πως μπορώ να μαι απέναντι σου φυσιολογικός; θα τό θελα αλλά πως; και τι σήμαίνει πλέον φυσιολογικός;

3 σχόλια:

  1. αχ αντικατοπτρίζονται όλα πανέμορφα στο βρεγμένο δάπεδο της αριστοτέλους! Έχω σκεφτεί κι εγώ να βγάλω τέτοια φωτο.

    χμμμ κουράγιο ρε ντήαρ.
    Όπως και να 'χει καλύτερα να ξέρεις παρά να αναρωτιέσαι, το χω ξαναπεί.
    Έχεις πολλά ωραία πράγματα, τα ζωγραφισμένα τζάμια, τη βρεγμένη αριστοτέλους, έχεις υλικό για καινούρια αρχή :) ή τεσπα έτσι τα βλέπω εγώ η σχεδόν ηλιθιωδώς αισιόδοξη αναγνώστριά σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. κατά έναν περίεργο λόγο δεν νιώθω χειρότερα από ότι πριν, ίσως γιατί ήξερα πως δεν θα μπορούσε να γίνει κάτι, ίσως γιατί τα χαζά μου όνειρα μπορώ να τα κάνω και πάλι; έτσι και αλλιώς στο μυαλό μου μόνο είναι και ήταν.. δεν ξέρω.. thnx για το support :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ καλό το ότι δε νιώθεις χειρότερα! Ε δεν περιμέναμε να πετάς κι απ τη χαρά σου, αλλά σε καλό δρόμο είσαι.

    άντε happy recovery!

    ΑπάντησηΔιαγραφή