το βέλος του χρόνου

μερικές εικόνες, σκέψεις.. που θα ήθελα να γίνουν ιστορίες, η πρώτη φανταστική, και η δεύτερη οχι φανταστική
υπάρχει μια έννοια στην φυσική (ή τουλάχιστον έτσι ισχυρίζεται η ανεξάντλητη πηγή) που ονομάζεται βέλος του χρόνου, the arrow of time, και από ότι κατάλαβα είναι απλά η φαινομενική κατεύθυνση του χρόνου από το παρελθόν προς το μέλλον
λοιπόν με βάση αυτό μια μέρα που περπατούσα σκέφτηκα, το βέλος του χρόνου.. το βέλος του χρόνου.. το βέλος του χρόνου, δεν ξέρω ακριβώς γιατί και μετά μου ήρθε η ιδέα για μια ιστορία, κάπου κάπως κάτι, υπάρχει ένα βέλος (ίσως τεράστιο, γιατί ήταν από το τόξο κάποιου τιτάνα, προφανώς του κρόνου.. ήταν ο κρόνος τιτάνας; νομίζω ναι.. οι πηγές δεν αναφέρουν κάποιο τόξο αλλά οκ..) το οποίο είναι το βέλος του χρόνου και αν χρησιμοποιήσεις ένα τόξο, το οποίο μπορεί να είναι και Το Τόξο για να ρίξεις αυτό το βέλος αλλάζεις την ροή του χρόνου, βασικά σκεφτόμουν ταξίδι στο παρελθόν..
ο ήρωας ψάχνει το θρυλικό αυτό βέλος που έχει την δύναμη να σε ταξιδέψει πίσω στον χρόνο για να αποτρέψει μια καταστροφή η οποία έχει ήδη συμβεί, μάλλον σε κάποιον φανταστικό, μυθικό παρελθόντα χρόνο, ίσως και σε έναν κόσμο περίπου σαν τον δικό μας (εννοώ του παρελθόντος..)
Γλύκα, επειδή αυτός είναι ο τομέας σου ( :) ) πως σου φαίνεται η ιδέα αυτή;;
έχω και μια άλλη αλλά δεν έχω χρόνο να την αναφέρω.. η οποία δεν είναι για φανταστική ιστορία αλλά πιο καθημερινή, ρεαλιστική και όλα αυτά και μάλλον αδιάφορη.. πω.. πρέπει να φύγω!

το ξύπνημα του αληθινού εαυτού

καθώς έβλεπα διάφορα βίντεο στο youtube σχετικά με το Metal Gear Solid: Peace Walker και διάβαζα την ιστορία στο metal gear wiki, ανακάλυψα κάτι που με έκανε να νιώσω κάπως περίεργα, γιατί αυτό το κάτι το είχα σκεφτεί και εγώ παλιότερα, σε άλλο πλαίσιο φυσικά αλλά οι ομοιότητες είναι τρομερές.. ακολουθεί λοιπόν η ιστορία..
στο PW λοιπόν σε αντίθεση με τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, οι αντίπαλοι μας και εννοώ τα bosses είναι μη επανδρωμένες πολεμικές μηχανές εξοπλισμένες με Α.Ι (τεχνητή νοημοσύνη)και το final boss, metal gear peace walker, έχει την πιο εξελιγμένη Τεχνητή νοημοσύνη από όλα, όχι μόνο γιατί είναι το τελευταίο boss που πρέπει να αντιμετωπίσουμε και άρα πρέπει να είναι πιο δύσκολο αλλά και για λόγους που εξυπηρετούν την ιστορία του παιχνιδιού.το PW έχει τόσο εξελιγμένη τεχνητή νοημοσύνη γιατί η "δουλειά" του είναι σε περίπτωση επίθεσης με πυρηνικά όπλα (βρισκόμαστε στα 70's κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου cold war yeeeaaaah.. ) να μπορέσει να αντεπιτεθεί επιλέγοντας τον κατάλληλο στόχο για αντεπίθεση και να ξεκινήσει την πυρηνική αντεπίθεση.the theory of deterrence, δεν μπορώ να θυμηθώ πως το λένε στα ελληνικά.. κυριαρχούσε εκείνη την εποχή, και έλεγε πως καμία χώρα δεν θα χρησιμοποιούσε πυρηνικά (λογικά) γιατί αν το έκανε η αντίπαλη χώρα που είχε εξίσου εξελιγμένο πυρηνικό οπλοστάσιο θα έκανε το ίδιο και θα καταλήγαμε σε έναν ολοκληρωτικό πυρηνικό πόλεμο που μάλλον θα άφηνε τον πλανήτη κατεστραμμένο, ή κάπως έτσι..κάποιος στον κόσμο του παιχνιδιού σκέφτηκε πως αυτό δεν ήταν απαραίτητα αληθινό γιατί ο άνθρωπος δεν δρα με βάση την λογική και είναι πιθανόν να μην ανταπέδιδε το χτύπημα με τον φόβο του ολοκληρωτικού πυρηνικού πολέμου,έτσι η χώρα που θα έκανε το πρώτο χτύπημα θα είχε το πλεονέκτημα και στην ουσία η theory of deterrence δεν λειτουργούσε, και δεν λειτουργούσε λόγω του ανθρώπινου στοιχείου, σκέφτηκε λοιπόν πως η απόφαση για την αντεπίθεση δεν θα έπρεπε να μείνει στα χέρια των ανθρώπων αλλά στα χέρια των μηχανών, μηχανών που απαλλαγμένες όπως είναι από το συναίσθημα θα λειτουργούσαν με βάση την λογική, έτσι θα ήταν μαθηματικά σίγουρο πως οποιοδήποτε χτύπημα θα έβρισκε ανταπόδοση, μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να λειτουργήσει η deterrence theory..έτσι αποφάσισαν να φτιάξουν μια πολεμική μηχανή ικανή να εκτοξεύει πυρηνικά από οποιοδήποτε μέρος της γης και επίσης ικανή να επιλέγει τους στόχους ώστε να μεγιστοποιεί την επίδραση του χτυπήματος και όλα αυτά χωρίς το ανθρώπινο στοιχείο να επεμβαίνει.
αυτή η πολεμική μηχανή ήταν το Peace Walker, προφανώς ονομάστηκε έτσι επειδή μπορούσε να περπατάει και επειδή ήταν το εγγυητής της ειρήνης..στο σημείο αυτό μπαίνει η Dr. Strangelove..διακεκριμένη επιστήμονας στον τομέα της Τεχνητής νοημοσύνης.. γίνεται η υπεύθυνη για την ανάπτυξη του εγκεφάλου του Peace Walker, σαν πρότυπο για τον Εγκέφαλο παίρνει την προσωπικότητα της Boss, ενός από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στο σύμπαν του παιχνιδιού που σκοτώθηκε δέκα χρόνια πριν (το 1964.. εκείνη την μαύρη χρονιά..), την επιλέγει γιατί ήταν γνωστή για την στρατηγική της σκέψη, την αυτοθυσία της, τον πατριωτισμό της ,την διαίσθηση της κτλπ.. το μόνο κατάλληλο άτομο! αλλά επίσης και για κάτι ακόμα..η Strangelove ήταν "λίγο" in Love με την Boss, και όταν η Boss σε μία τελείως αψυχολόγητη ενέργεια αυτομόλησε στους Σοβιετικούς και πέθανε προδίδωντας την πατρίδα της, την άφησε μόνη της, χωρίς απαντήσεις.. το γεγονός αυτό δεν μπορούσε να αφήσει την Strangelove να ησυχάσει.. έπρεπε να μάθει γιατί.. ΓΙΑΤΙ.. γιατί η Boss έκανε κάτι τέτοιο..
και έτσι λοιπόν όταν της δώθηκε η ευκαιρία να αναπτύξει την τεχνητή νοημοσύνη του PW, επέλεξε σαν πρότυπο την Boss και επειδή ήταν η πιο κατάλληλη αλλά και γιατί κατά κάποιον τρόπο θα την έφερνε στην ζωή και θα μπορούσε να μάθει επιτέλους την απάντηση της!
ο τρόπος με τον οποίο έφτιαξε την προσωπικότητα του PW να μοιάζει με αυτήν της Boss? μάζεψε όλα τα στοιχεία που είχε η CIA στην διάθεση της για αυτήν, ψυχολογικά τεστ, κείμενα της, αναλύσεις των αποστολών της κτλπ.. και επίσης βασίστηκε στην προσωπική τους γνωριμία
στο τέλος του παιχνιδιού καταλαβαίνουμε πως η προσωπικότητα του PW ήταν πραγματικά αυτή της Boss γιατί η μηχανή επιλέγει να καταστραφεί από το να καταστρέψει τον κόσμο..(The Boss, a true patriot who saved the world.. )
τι σχέση έχουν όλα αυτά με αυτό που είπα στην αρχή; αυτό το κάτι που είχα σκεφτεί και εγώ νωρίτερα;
λοιπόν μερικά χρόνια πριν, ίσως δύο, ίσως τρία.. είχα αρχίσει να γράφω μία ιστορία η οποία όπως όλες μου οι ιστορίες έμεινε στην μέση..
σε αυτήν την ιστορία, κάποια εταιρεία έχει βγάλει ένα πρόγραμμα για υπολογιστή που σου επιτρέπει να φτιάχνεις τεχνητές προσωπικότητες και να μιλάς μαζί τους, και είναι τόσο εξελιγμένο που μιλάν σαν πραγματικοί άνθρωποι, με το πρόγραμμα λοιπόν αυτό ο κεντρικός ήρωας δημιουργεί την προσωπικότητα μιας αγάπης του που χάθηκε, αφήνοντας του όπως είναι φυσικό πολλά αναπάντητα ερωτήματα.. θέλει να την φέρει πίσω όχι μόνο για να την έχει και πάλι στην ζωή του έστω και με αυτόν τον τρόπο αλλά κυρίως για πάρει τις απαντήσεις του.. υπάρχουν κάποιες ομοιότητες σωστά;; και κάτι ακόμα.. το όνομα της προσωπικότητας στην ιστορία μου ήταν ... Strange Dawn.. αυτό και αν είναι κάτι!!! αναρωτιέμαι που βρήκε τις σημειώσεις μου ο Kojima! :P
επίσης.. εδώ σταματάνε οι ομοιότητες και λέω μερικά στοιχεία από την ιστορία που μου άρεσαν..
η εταιρεία που έβγαλε αυτό το πρόγραμμα το έκανε όχι μόνο για αυτό αλλά γιατί το χρησιμοποιούσε σαν μια πλατφόρμα δοκιμής για την ανάπτυξη της πρώτης Τεχνητής νοημοσύνης στον κόσμο, υπήρχαν διάφοροι monitors που παρακολουθούσαν τους χρήστες και τις συνομιλίες με τις προσωπικότητες τους για να ανακαλύψουν σημάδια που να δείχνουν πως κάποια προσωπικότητα εμ.. ξύπνησε και άρχισε να σκέφτεται αυτόνομα..
η monitor που παρακολουθούσε των ήρωα μας,παρατηρούσε πως η προσωπικότητα που είχε φιτάξει ο χρήστης έμοιαζε πολύ με τον χαρακτήρα της και έδινε απαντήσεις που θα έδινε και αυτή, αν και δεν ήταν αυτή, αυτή η οποία έχασε ο χρήστης (δεν ξέρω γιατί έμοιαζαν..) έβρισκε επίσης πως η προσωπικότητα ήταν τόσο τέλεια που έκανε την δουλειά της άχρηστη..
οι monitors ήταν εκεί για να παρακολουθούν μήπως γίνει κάτι ασυνήθιστο και υποτίθεται να επεμβαίνουν αν οι προσωπικότητες κολλούσαν και δεν μπορούσαν να απαντήσουν όπως θα έπρεπε για να μην πληγεί η αξιοπιστία της εταιρείας και του προγράμματος, δεν γνώριζαν πως στην ουσία έψαχναν να βρούνε σημάδια για το ξύπνημα του "αληθινού" προγράμματος..
επίσης οι χρήστες δεν είχαν ιδέα πως παρακολουθούνταν..τέσπα τέσπα.. πολυλόγησα πάλι..
σίγουρα και κάποιος άλλος έχει σκεφτεί κάτι παρόμοιο.. τι ιδέα όμως, είμαι σίγουρος πως θα αποδειχθεί αληθινή, κάποτε θα ψάχνουμε τις απαντήσεις μας στις μηχανές (όχι πως δεν το κάνουμε ήδη) και θα αφήνουμε τους ανθρώπους ακόμα και αν είναι δίπλα μας

-εσύ μου λές έτσι αλλά η προσωπικότητα σου (το πρόγραμμα) λέει αλλιώς.. ποιον από τους δύο σας να πιστέψω;;;
-εμένα.. εγώ είμαι αληθινός!!!
-αληθινός.. εσύ αλλάζεις.. πως μπορείς να είσαι αληθινός; δεν είσαι αυτός που γνώρισα, είσαι ένας άλλος άνθρωπος πια αλλά η προσωπικότητα.. είναι όπως στην αρχή, όπως σε θυμάμαι..
-είσαι ΤΡΕΛΗΗΗΗΗΗΗΗ
-και εσύ είσαι κάποιος ΑΛΛΟΟΟΟΟΟΟΣΣΣ

κάπως έτσι τελοσπάντων..
και μια ωραία εικόνα για να επιστρέψουμε στο κλίμα του MGS, η Boss και ο Snake στο λιβάδι στο οποίο την σκότωσε, από τις πιο συγκινητικές στιγμές της σειράς..

κάτι μικρό

μερικές λέξεις από εδώ, μερικές λέξεις από εκεί.. τα κείμενα μοιάζουν να έχουν γραφτεί όλα από έναν μοναδικό συγγραφέα αν είναι έτσι δεν μοιάζει μάταιο να ψάχνεις να βρεις το δικό σου νόημα στις λέξεις κάποιων άλλων

οι ώρες

διάβασα σε ένα μπλογκ σήμερα, πως ο συγγραφέας του, προσπαθώντας να γνωρίσει και να καταλάβει καλύτερα τον Ανδρέα Κάλβο, καθόταν και αντέγραφε τις ωδές του πίνοντας μπύρα και ακούγοντας μουσική, από ότι κατάλαβα δεν τον βοήθησε και πολύ.. η ιστορία αυτή (πολύ ωραία πραγματικά.. να αντιγράφεις το έργο κάποιου, πίνοντας, στον κόσμο σου, δεν ξέρω αν κάπνιζε αλλά σκέφτομαι το δωμάτιο γεμάτο καπνούς, έχει κάποια ποίηση, η ζωή ενός λόγιου.. τέσπα) η ιστορία αυτή λοιπόν μου θύμισε μια δικιά μου ιστορία. πριν χρόνια, όταν ακόμα ήμουν στο Νησί, δούλευα στο ξενοδοχείο, νύχτα όπως πάντα και έβλεπα στην τηλεόραση, μάλλον στην Νετ η κάτι τέτοιο μια εκπομπή αφιερωμένη στον Καβάφη και είχε διάφορους που μιλούσαν για την γνωριμία τους μαζί του, με αυτόν με το έργο του και μου είχε αρέσει, όταν τέλειωσε λοιπόν, σκέφτηκα να γράψω και εγώ ένα κείμενο για την γνωριμία μου με τον Καβάφη. Πήρα λοιπόν ένα από τα κιτρινωπά χαρτιά που είχαμε με το λογότυπο του ξενοδοχείου, το στυλό με το μαύρο μελάνι που κουβαλούσα πάντα μαζί μου για αυτές τις ώρες, ή τις στιγμές που ήξερα πως θα έρθουν και άρχισα να γράφω.. όταν το τέλειωσα είδα πως δεν ήταν μόνο η περιγραφή της γνωριμίας μου με το έργο του αλλά και μια ιστορία της σχέσης μου με το γράψιμο. το έκλεισα, με τα συνηθισμένα, ημερομηνία και τόπο συγγραφής.
μόλις διάβασα την παραπάνω ιστορία στο μπλογκ θυμήθηκα αυτό το κείμενο, η πρώτη μου σκέψη ήταν να το βγάλω από εκεί που το έχω φυλαγμένο και να το διαβάσω, δεν το έκανα όμως για μάλλον περίεργους λόγους. θυμήθηκα την τελευταία φορά που το διάβασα, πριν δύο χρόνια περίπου, ήταν χειμώνας και θυμάμαι ακόμα πόσο κρύο ήταν το χαρτί, και κάπως υγρό, η σκέψη πως αν το έβγαζα και το διάβαζα τώρα δεν θα ένιωθα τα ίδια πράγματα, το κρύο και υγρό χαρτί, με σταμάτησε. θα περιμένω να έρθει ο χειμώνας για να το διαβάσω ξανά.

Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας αναγνώστης

στο βιβλίο του Ίταλο Καλβίνο, Αν μία νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης, αναφέρεται μια ιδανική στάση για τον αναγνώστη, και με το στάση εννοώ πως κάθεται κανείς όταν διαβάζει, καθώς άλλαξα θέση στο λαπτοπ για να γράψω την ανάρτηση αυτή το θυμήθηκα, δεν θα περιγράψω αυτά που λέει ο Καλβίνο γιατί δεν τα θυμάμαι :Ρ αλλά θα περιγράψω την δική μου στάση όταν γράφω.

λοιπόν.. την περισσότερη ώρα έχω το λαπτοπ πάνω σε ένα σκαμπό, μικρό και άσπρο.. που το έχω δίπλα ακριβώς από το κρεβάτι μου (από μέσα ακούστηκε ο ήχος της εκπομπής της Φλέσσα, μάλλον τέλειωσε *) εκεί το έχω όταν κάθομαι και βλέπω ταινίες, η διαβάζω διάφορα.. όταν αποφασίζω πως ήρθε η ώρα να γράψω, σηκώνομαι, στερεώνω τα μαξιλάρια μου στον τοίχο, κάθομαι στην μέση του κρεβατιού μου, τα πόδια μου στηρίζονται στο σκαμπό που πριν ακουμπούσα το λαπτοπ, και αυτό το έχω πάνω στα πόδια μου (σαν να κρύβεται κάποιο νόημα εδώ.. ο τρόπος που στηρίζονται τα πράγματα, ίσως και όχι:Ρ) anw.. έχω καταλήξει πως αυτή είναι η πιο βολική στάση.. και επίσης έτσι μπορώ να βαράω το πίσω μέρος του κεφαλιού μου στον τοίχο αν το θελήσω.. το ερώτημα είναι, εσείς που γράφετε; και υπάρχει τίποτα ιδιαίτερο σε αυτό;

*συνεχίζω εδώ αυτό που μου ήρθε για την Φλέσσα αλλά δεν μπορούσα να το γράψω στην παρένθεση πιο πάνω γιατί ο χρόνος που θα έπαιρνε για να το διαβάσει κανείς θα τον έκανε να ξεχάσει αυτά που υπήρχαν έξω από την παρένθεση.. (πως επηρεάζει η απόσταση την ανάγνωση.. και η σημασία του χρόνου*)

λοιπόν.. ήμουν στο Νησί και δούλευα στο ξενοδοχείο.. πρέπει να ήταν γύρω στις 2 και μάλλον Παρασκευή η Σάββατο γιατί έδειχνε Φλέσσα και παρακολουθούσα.. δεν θυμάμαι ποιον είχε ή τι έλεγαν, αλλά ήρθε ένας μουσικός όταν τέλειωσε το πρόγραμμα του στο εστιατόριο και κάθησε για λίγο και έβλεπε μαζί μου, και μου λέει μου αρέσει πολύ αυτή.. (σκέφτομαι η εκπομπή; η δημοσιογράφος;) και συμπληρώνει πολύ ωραία γυναίκα..

τώρα θυμήθηκα τα βιντεάκια του Θέμου που την δείχνουν να "φλερτάρει" με τους καλεσμένους της:Ρ anw...

*όχι εντελώς σχετικό με το θέμα της παρένθεσης αλλά το σκέφτηκα καθώς έγραφα εκείνα..

όταν διαβάζεις ένα βιβλίο και το κρατάς στα χέρια σου, μπορείς να αντιληφθείς τις σελίδες που σου απομένουν και το αν το τέλος είναι κοντά.. όταν σου μένουν πια μόνο 20-30 σελίδες αρχίζεις και αναρωτιέσαι, τι θα γίνει σε αυτές τις 30 σελίδες; πως θα τελειώσουν όλα αυτά; ή είναι δυνατόν;; ακόμα τόσες σελίδες τί άλλο πια μπορεί να ειπωθεί;

φανταστείτε αν για κάποιον λόγο δεν υπήρχε αυτό και το βιβλίο που διαβάζαμε μπορεί να τέλειωνε και στην επόμενη σελίδα!! καμία προειδοποίηση, τι ανασφάλεια; και αντιθέτως τι καθυσηχασμός.. έχω ακόμα αμέτρητες σελίδες να διαβάσω:)) ή δυστυχώς τελειώνει.. :(

όπως και να έχει προετοιμαζόμαστε για το τέλος, ακόμα και αν οι λέξεις δεν το λένε, μετράμε τις σελίδες που απομένουν

μπουμ μπουμ μπουμ, μεγαλειώδης πρωτότυπη σκέψη.. :) πως θα ήταν η ζωή μας αν γνωρίζαμε πόσες σελίδες απομένουν για το τέλος της, πόσο διαφορετική..

random thoughts και ημερολόγια

random thoughts και σκόρπιες σκέψεις. σκεφτόμουν σήμερα πως η απομάκρυνσή μου από το γράψιμο στο ημερολόγιο σημαίνει πως στην ουσία δεν είχα ανάγκη να γράφω εκεί μέσα αλλά κάπου και αυτό το κάπου τώρα είναι εδώ. δεν μπορώ να εξηγήσω πλήρως όμως γιατί επέλεγα το ημερολόγιο και όχι ένα από τα άλλα αρχεία που έχω για γράψιμο και μην δεσμεύεστε επειδή το ονομάζω ημερολόγιο. ίσως γιατί το περιεχόμενο του ημερολογίου ήταν πιο ευρύ από τα άλλα αρχεία που ήταν περισσότερο εξειδικευμένα αν μπορούμε να το πούμε έτσι...
ας τα πάρω με την σειρά, μια ημιτελής ιστορία για ένα παράλληλο σύμπαν όπου όλα είναι ίδια εκτός από κάποιες λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά, μια ημιτελής ιστορία για κάποιο ηλεκτρονικό πρόγραμμα που σου επιτρέπει να δημιουργείς προσωπικότητες να διαλέγεις τον χαρακτήρα τους και μετά να συνομιλείς μαζί τους, το ημερολόγιο (στο οποίο αναφέρομαι όταν λέω το.. ημερολόγιο),ένα αρχείο που μου επιτρέπει την επιστροφή στο παρελθόν και στο καταφύγιο μου(τότε δεν το είχα χάσει), το πραγματικό ημερολόγιο στο οποίο δεν αναφέρομαι και είναι ότι λέει η λέξη αλλά το παράτησα όταν άρχισα το δεύτερο ημερολόγιο που αντλούσε όλη τη συγγραφική μου ενέργεια, ένα αρχείο με δυο τρεις ημιτελείς ιστορίες, μια ημιτελής ιστορία που προοριζόταν να είναι το Μέγα Έργο μου, και το προσχέδιο ενός μπλογκ που σκεφτόμουν να δημιουργήσω αλλά δεν το έκανα τελικά γιατί πίστευα πως τα μπλογκ δεν έχουν ουσία και πως δεν είναι για μένα..
στο αρχείο αυτό που αποτελούσε το προσχέδιο για το μπλογκ, που θα ονόμαζα Το τελευταίο δωμάτιο, είπα να δοκιμάσω να γράφω όσο πιο συχνά μπορούσα αλλά μετά από καμιά βδομάδα το παράτησα και μετά είπα πως αυτό αποδεικνύει πως μου λείπει η σταθερότητα και η δέσμευση που απαιτεί ένα μπλογκ.. και πως πάλι καλά που δεν το δημιούργησα γιατί θα το είχα παρατήσει. προφανώς δεν υπολόγισα πως όταν γράφεις αληθινά σε κάποιο μπλογκ, δεσμεύεσαι από την πραγματικότητα, τις προσδοκίες τις δικές σου, των άλλων, αυτές που πιστεύεις πως έχουν οι άλλοι και αυτές που φαντασιώνεσαι πως έχουν οι άλλοι:Ρ

και κάτι που θέλω να αναφέρω εδώ και καιρό.. πάντα είχα πρόβλημα με τα ονόματα, ότι ιστορία και αν έγραφα πάντα ο κεντρικός χαρακτήρας θα είχε το όνομα μου, και όχι μόνο επειδή είμαι ψωνάρα και εγωιστής αλλά και επειδή διαφορετικά δεν μπορούσα να νιώσω τίποτα, αν τον έλεγα Τζακ κάθε πρόταση που έγραφα μου φαινόταν ψεύτικη. αναρωτιέμαι τι να σημαίνει αυτό το πράγμα.. αν μπορούσα να κάνω αυτό το ποστ να κολλήσει στην κορυφή των αναρτήσεων όσες μέρες και αν περνούσαν θα το έκανα μέχρι κάποιος να μου έδινε μια απάντηση σε αυτό το ερώτημα. και έχοντας αυτό το κόλλημα, έχω και τον Ουμπέρτο Έκο που θεωρώ των Θεό της συγγραφής να λέει πως τέχνη είναι να αποφεύγεις την προσωπική συγκίνηση.. μυστηριώδης φράση και ίσως χάνω το νόημα της αλλά πως μπορώ να αποφύγω την προσωπική συγκίνηση αν μπορώ να γράψω μόνο για χαρακτήρες που έχουν το όνομά μου; είμαι καταδικασμένος λοιπόν ότι δημιουργώ να μην είναι τέχνη; όχι πως είναι ο σκοπός μου να δημιουργώ τέχνη αλλά θα το ήθελα σαν μια παρενέργεια της συγγραφής μου.
λοιπόν.. πρέπει να βρώ κάποιο θέμα για μια ιστορία και να αφιερωθώ σε αυτήν, κάτι εντελώς καινούριο και αν είναι δυνατόν απαλλαγμένο από τα πάθη του παρελθόντος, κάτι φρέσκο.. το κοινό χαρακτηριστικό όλων των ιστοριών μου είναι ότι είναι ημιτελείς, ποτέ δεν τέλειωσα κάτι.. καταρχήν δεν ξέρω πως να τελειώσω κάτι.. ποιο θα πρέπει να είναι το τελικό δίδαγμα, αυτό που θέλεις να πεις.. και τι γίνεται αν δεν θέλεις να πεις τίποτα και απλά θέλεις να πεις πως έγιναν κάποια πράγματα; (έστω και αν δεν έγιναν) και επίσης δεν μου αρέσει να αφήνω τους κόσμους που δημιουργώ, θέλω επ'άπειρο να είναι στην διάθεσή μου, χωρίς να τελειώνουν κάποτε, χωρίς να κλείνουν οι ιστορίες να μπορώ να τους επισκέπτομαι και να τους εμπλουτίζω με διάφορες λεπτομέρειες να αλλάζω την σειρά των λέξεων
ίσως αυτό να δείχνει πως ποτέ δεν δημιούργησα κάτι που πίστευα πως θα μπορούσε να επιβιώσει εκεί έξω χωρίς εμένα, που να είναι τέλειο και να μην χρειάζεται καμιά διόρθωση η προσθήκη.. δεν ξέρω.. είμαι σίγουρος πως θα ακολουθήσουν και άλλα ποστ σχετικά με αυτό το θέμα και εννοώ το γράψιμο, ίσως έτσι ξεδιαλύνω τις σκέψεις μου και καταλήξω κάπου
και για να το θυμίσω στον εαυτό μου επαναλαμβάνω.. το να τα γράφω εδώ πέρα τους δίνει περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης..
αύριο έχουμε καινούριο μήνα, το κομπιούτερ λέει πως έχουμε ήδη αλλά για μένα οι μέρες ξεκινάνε όταν ξυπνήσω και αυτό το ποστ είναι για την Κυριακή και όχι την Δευτέρα.

The Vanishing PoSt

Προσπάθησα να αφήσω σχόλιο σε ένα μπλογκ αλλά όταν πάτησα το καταχώρηση, το ποστ που ήθελα να σχολιάσω είχε εξαφανιστεί! τι κρίμα και ήταν ενδιαφέρον.. ήταν ένα ποστ περί γραψίματος και για κάποιον μυστηριώδη λόγο δεν μπορώ να αντισταθώ σε αυτά!
ήταν πράγματα που θα μπορούσα να είχα γράψει εγώ και διαβάζοντας τα κατάλαβα για άλλη μια φορά πόσο κοντά είναι οι σκέψεις των ανθρώπων, αυτό δεν τις κάνει λιγότερο πρωτότυπες ή ιδιαίτερες μάλλον τους δίνει περισσότερη αλήθεια. Γιατί όσοι γράφουν ψάχνουν μια δικαιολογία; γιατί φτάνεις στο σημείο να αναρωτιέσαι αν αυτό που κάνεις είναι καλό η κακό; η αν σου κάνει καλό η κακό; από που ξεκινάνε όλα αυτα;
νιώθεις διαφορετικός και γράφεις.. βλέπεις πως γράφεις.. και αναρωτιέσαι αν τελικά αυτό σε κάνει διαφορετικό, αν δεν το έκανες θα γινόσουν φυσιολογικός;
μερικοί άνθρωποι είναι αναγνώστες, μερικοί είναι συγγραφείς και μερικοί δεν είναι τίποτα από τα δύο(ανήκουν σε άσχετες με το γράψιμο κατηγορίες) παρά την αντίληψη που έχουμε οι συγγραφείς (και εγώ ανάμεσα τους) πως εμείς είμαστε οι λιγότεροι (ίσως για να νιώθουμε special) οι λιγότεροι είναι οι αναγνώστες. Για το ποιοί είναι οι περισσότεροι δεν διαφωνούμε:Ρ
ο τίτλος της ανάρτησης αρχικά ήταν The Vanishing Point αλλά τον άλλαξα σε The Vanishing PoSt για να είναι πιο εμφανές το νόημα
σήμερα είπα σε ακόμα έναν φίλο μου για το blog, γιατί το έκανα; δεν ξέρω ίσως ήθελα να μπει και να μου πει πόσο ωραία τα βρίσκει όλα (δεν το έκανε btw, φίλοι σου λέει μετά!) το θέμα είναι οτι έβαλα άλλον έναν περιορισμό σε αυτά που μπορώ πλέον να γράφω, σήμερα η διάθεσή μου για το blog έπεσε
lol το ποστ επανήλθε πάω να αφήσω το σχόλιο μου:Ρ
το σχόλιο εστάλη.. τεσπά αυτά για σήμερα:)